Wikiprojekt:Tłumaczenie artykułów/Pink Floyd

Pink Floyd
Rok założenia

1964[1] (od 1996 działalność nieoficjalnie zawieszona)[2][3]

Pochodzenie

 Anglia (Cambridge)

Gatunek

Art rock
Rock progresywny[4]
Rock psychodeliczny[4]
Space rock[4]

Wydawnictwo

Tower Records (USA: 1967–69) <br\> Harvest Records (USA: 1969–73; Europa: 1969–84)<br\> Columbia Records (USA: 1974–2000)<br\>Capitol Records (USA: 2001–obecnie)

Powiązania

Sigma 6

Skład
Nick Mason
Richard Wright
David Gilmour
Byli członkowie
Syd Barrett (1964–68; zm. 2006)
Roger Waters (1964–85)
Bob Klose (1964)
Patrz też Skład.
Strona internetowa


Pink Floyd to angielski zespół rockowy założony w 1964 roku w Cambridge. Ich twórczość, początkowo klasyfikowana jako rock psychodeliczny, w późniejszych latach nabrała cech muzyki progresywnej. Grupa znana jest z filozoficznie zabarwionych tekstów piosenek, eksperymentów z dźwiękiem, innowacyjnego podejścia do kwestii grafiki w albumach oraz rozbudowanych występów koncertowych. Sprzedali oni na całym świecie ponad 200 milionów albumów (z tego ok. 74,5 miliona w samych Stanach Zjednoczonych[5]), co czyni ich jedną z najlepiej sprzedających się grup muzycznych w historii.[6]

Pink Floyd odnieśli umiarkowany sukces w obrębie głównego nurtu muzycznego; pod koniec lat 60., pod przewodnictwem Syda Barretta, byli jednym z najpopularniejszych zespołów londyńskiej podziemnej sceny psychodelicznej. Jednak nieznośne zachowanie Syda zmusiło pozostałych członków grupy do zastąpienia go gitarzystą i wokalistą Davidem Gilmourem. Wówczas, w roku 1971, na stanowisko frontmana i głównego autora utworów wysunął się basista Roger Waters; pozycję tę zachował zresztą aż do momentu ostatecznego odejścia z zespołu. Kilka spośród 14 albumów studyjnych grupy odniosło sukces na skalę światową; są to m.in. The Dark Side of the Moon (1973), Wish You Were Here (1975), Animals (1977) i The Wall (1979). W 1985 Waters ogłosił rozpad Pink Floyd, jednak pozostali członkowie, z Gilmourem na czele, postanowili dochodzić swych praw do nazwy na drodze sądowej; zespół kontynuował działalność jako Pink Floyd, odnosząc liczne sukcesy z albumami A Momentary Lapse of Reason (1987) i The Division Bell (1994), ostatecznie osiągając z Watersem kompromis w sprawie nazwy zespołu.

Po 24 latach przerwy Waters ponownie wystąpił z grupą 2 lipca 2005 roku, na koncercie Live 8 w Londynie, grając jednocześnie przed najliczniejszą publiką w historii Pink Floyd.

Zespół ten stanowił źródło inspiracji zarówno dla artystów rockowych lat 70., takich jak David Bowie[7], Genesis czy Yes[8], jak i licznej rzeszy współczesnych muzyków, na przykład Dream Theater[9], Tool[10], The Mars Volta[11], Radiohead[12], Porcupine Tree[13], The Orb[14] i Nine Inch Nails[15].

Historia grupy edytuj

Syd Barrett–czas przewodzenia: 1964–1968 edytuj

Pink Floyd rozwinęli się z wcześniejszej grupy rockowej założonej w 1964 [16][17], która w różnych momentach przyjmowała nazwy Sigma 6, the Meggadeaths, Tea Set i The Abdabs. Kiedy zespół się rozpadł, kilku członków - gitarzysta Rado "Bob" Klose i Matt Willmering, perkusista Nick Mason, i Rick Wright grający na instrumentach dętych - utworzyło nową grupę rockową nazwaną "Tea Set". Po drobnej sprzeczce z głównym wokalistą Chrisem Dennis,[18] gitarzysta, a zarazem wokalista Syd Barret dołączył do zespołu z Watersem grającym na basie.[19]

Kiedy Tea Set zorientowało się, że nie są jedynym zespołem o tej nazwie, Barret zaproponował zmianę na The Pink Floyd Sound, po dwóch muzykach grających bluesa - Pinkowi Anderson i Floy'dowi Council.[20][21] Potem oscylowali między Tea Set i The Pink Floyd Sound, jednak częściej posługiwali się tym drugim. Słowo Sound dość szybko zostało porzucone, ale przedimek określony The był wciąż używany do 1968. W Wielkiej Brytanii wszystkie utwory grupy były podpisywane The Pink Floyd, tak samo jak ich dwa pierwsze single w USA. David Gilmour odnosił się do grupy jako The Pink Floyd aż do 1984.[22]

Zdecydowanie ukierunkowany na Jazz Klose opuścił zespół nagrywając zaledwie demo,[23] zostawiając stabilny skład, w który wchodzili: Barrett na gitarze i wokalu, Waters na gitarze basowej i wokalu, Mason na perkusji, i Wright na keyboardzie i wokalu. Barrett chwilę później rozpoczął pisanie swoich własnych piosenek, na których kształt miał wpływ amerykański i brytyjski psychodeliczny rock ze swoim dziwacznym humorem. Pink Floyd stało się faworytem kultury Underground grając w tak wyróżniających się miejscach jak the UFO club, the Marquee Club i the Roundhouse.

Pod koniec 1966 zespół został zaproszony do współtworzenia muzyki do filmu Petera Whitehead pod tytułem Tonite Let's All Make Love in London; zostali sfilmowani podczas nagrywania dwóch utworów ("Interstellar Overdrive" i "Nick's Boogie") w styczniu 1967. Chociaż niewiele z tej muzyki trafiło do filmu, sesja została ostatecznie wydana jako London 1966/1967 w 2005.

Wraz ze wzrostem ich popularności, członkowie zespołu utworzyli Blackhill Enterprises w październiku 1966, spółkę z ich menadżerami - Peterem Jenner i Andrew King,[24] wydając single "Arnold Layne" w marcu 1967 i "See Emily Play" w czerwcu 1967. "Arnold Layne" zajęło 20. miejsce w UK Singles Chart, a "See Emily Play" miejsce 6.,[25] zapewniając zespołowi jego pierwszy narodowy występ w telewizji w Top of the Pops w lipcu 1967. (Wcześniej też się pojawiali pokazując "Interstellar Overdrive" w the UFO Club w krótkim filmie dokumentalnym "It's So Far Out It's Straight Down". Został on wyemitowany w marcu 1967, ale jedynie w brytyjskiej telewizji Granada.)

Wydany w sierpniu 1967 debiutancki album The Piper at the Gates of Dawn jest uważany za głóny przykład brytyjskiej muzyki psychodelicznej[26] i został dobrze przyjęty przez krytyków. Aktualnie wielu z nich uważa go za najlepszy debiutancki album.[27] Utwory zawarte w albumie, głównie napisane przez Barretta, ukazują poetyckie teksty i eklektyczną mieszaninę muzyki, zaczynając od awangardowego "Interstellar Overdrive", a kończąc na dziwacznej piosence "The Scarecrow", zainspirowanej przez Fenlandy - wiejski region północnego Cambridge (Dom rodzinny Barretta, Gilmoura i Watersa). Teksty były całkowicie surrealistyczne i często kojarzone z folklorem tak jak "The Gnome". Muzyka odzwierciedlała postęp w elektronice poprzez panning, edycję nagrania, efekt echo i elektryczny keyboard. Album był hitem w Wielkiej Brytanii, gdzie wspiął się aż na 6. miejsce, ale nie spisał się w Północnej Ameryce zajmując 131. miejsce.[28]. W tym czasie zespół koncertował z Jimim Hendrix, który przyczynił się do wzrostu popularności The Pink Floyd.

Upadek Barretta edytuj

Wraz ze wzrostem popularności zespołu, stres i duże spożycie psychodelików wpłynęły na Barretta, którego zdrowie psychiczne pogorszyło się na kilka miesięcy. Często jego dziwne zachowania były kojarzone z jego zażywaniem narkotyków.[29] W styczniu 1968, gitarzysta David Gilmour dołączył do zespołu, aby przejąć obowiązki grania i śpiewania. Rozpatrywane było przyłączenie Jeffa Beck.[30]

Zachowanie Barretta stawało się coraz mniej przewidywalne. Przez jego ciągłe zażywanie LSD, stał się bardzo niezrównoważony i czasami, podczas występów patrzył się bezmyślnie w dal, gdy reszta grupy występowała. Podczas niektórych koncertów, przez cały czas grał jeden akord lub zaczynał przypadkowo rozstrajać gitarę.[31] Pokazy zespołu były coraz bardziej rujnowane, dopóki ostatecznie członkowie zespołu przestali brać Barretta ze sobą. Ostatni koncert z jego udziałem odbył się 20 stycznia 1968 w Hastings Pier. Wszyscy mieli nadzieję, że Barretta pozostawi się jako twórcę tekstów, a Gilmour będzie za niego występował na żywo. Jednak coraz większy chaos w jego utworach spowodował, że grupa zaniechała tego pomysłu.[32] Kiedy odejście Barretta w kwietniu 1968 stało się oficjalne, producenci Jenner i King zadecydowali, aby pozostać z nim. Spółka Blackhill została rozwiązana.[32] Zespół przyjął Steve'a O'Rourke jako menadżera, który pozostał z Pink Floyd aż do swojej śmierci w 2003 roku.[33]

Po nagraniu dwóch solowych albumów: The Madcap Laughs i Barrett w 1970 (czasami współprodukowane z Gilmourem, Watersem i Wrightem), które nie okazały się wielkim sukcesem, Barrett udał się na odosobnienie. Używając imienia Roger, prowadził spokojne życie w jego rodzinnym Cambridge aż do swojej śmierci 7 lipca 2006.

Odnalezienie siebie: 1968–1970 edytuj

Ten okres był dla zespołu pełen muzycznych eksperymentów. Gilmour, Waters i Wright osobno przygotowywali materiał, który miał swój własny wokal i podkład, co odbijało się na mniejszej spójności utworów. Dotychczas Barrett był głównym wokalistą. Gilmour, Waters i Wright postanowili podzielić się rolami: Waters najczęściej tworzył melodie jazzowe z dominującą linią basową i złożone, symboliczne teksty, Gilmour skupił się na gitarowym bluesie, a Wright preferował melodyczny psychodeliczny keyboard. W przeciwieństwie do Watersa, Gilmour i Wright woleli utwory z prostymi tekstami lub wersje instrumentalne. Najwięcej muzyki eksperymentalnej tego zespołu pochodzi właśnie z tego okresu, m.in. "A Saucerful of Secrets" zawierająca dużo hałasu, perkusji, drgań i zapętlonych dźwięków, i "Careful with That Axe, Eugene", która była bardzo w stylu Watersa, zawierając jego krzyki, głośną perkusję i dużo improwizacji na keyboardzie.

Znaczną część pierwszego albumu stworzył Barrett, ale na drugiej płycie zespołu znalazła się tylko jedna piosenka jego autorstwa - " Jugband Blues". Barrett wykonywał również utwory: "Remember A Day" (nagrany podczas sesji do płyty The Piper At The Gates Of Dawn) oraz "Set The Controls For The Heart Of The Sun". Album A Saucerful of Secrets został wydany w czerwcu 1968 r. i zajął 9. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Była to jedyna płyta Pink Floyd, która nie znalazła się na liście przebojów w USA.[28] Co ciekawe, pomimo, że Barrett opuścił zespół, w utworach pochodzących z tej płyty można było usłyszeć charakterystyczną dla niego psychodelistyczną nutę, połączoną z bardziej eksperymentalną muzyką, która w pełni została ukazana w albumie Ummagumma. 12-minutowy tytułowy utwór z tej płyty miał w sobie coś ze stworzonych w późniejszym okresie długich imponujących kompozycji, został jednak źle odebrany przez krytyków.[27] Dziś album oceniany jest znacznie łagodniej, gdyż zwraca się uwagę na ogrom pracy włożonej w skomponowanie utworów.[26] Pink Floyd kontynuował tworzenie długich kompozycji, z każdym kolejnym albumem prezentując bardziej dopracowane piosenki.

Reżyser Barbet Schroeder zaprosił Pink Floyd do wyprodukowania ścieżki dźwiękowej do filmu More, którego premiera miała miejsce w maju 1969 r. Muzyka do filmu została wydana jako odrębny album Pink Floyd, Music From the Film More w lipcu tego samego roku. Płyta uplasowała się na 9. miejscu brytyjskich list przebojów, a w USA znalazła się na miejscu 153.[28] Wielu krytyków oceniło muzykę do tego filmu jako niejednolitą.[26] Podczas tej i przyszłych sesji nagraniowych, na których powstawała muzyka filmowa, zespół stworzył materiał niepasujący do typowego brzmienia Pink Floyd. Wiele piosenek z płyty More (jak nazywają ją fani) to akustyczne utwory folkowe. Dwa z nich - „Green Is The Colour ” i „ Cymbaline” – były przez pewien czas stałymi elementami koncertów. Stanowiły również część granej na żywo suity The Man/The Journey, co można usłyszeć na licznych nielegalnych nagraniach z tego okresu. „Cymbaline” była także pierwszą piosenką Pink Floyd, w której widać było wyraźnie cyniczne podejście Roberta Watersa do przemysłu muzycznego. Reszta albumu składała się z marginalnych awangardowych kawałków muzycznych (niektóre z nich były również częścią The Man/The Journey). Dorzucono też kilka cięższych rockowych piosenek, takich jak „The Nile Song”.

Podwójny album Ummagumma, był połączeniem nagrań z koncertów oraz niekontrolowanych studyjnych eksperymentów członków grupy. Każdy z nich nagrał swój solowy projekt na połowie strony płyty analogowej (niedoceniany wkład w tworzenie tej płyty miała, jako flecistka, pierwsza żona Mansona).[34]Chociaż ostatecznie album pojawił się jako pojedyncze wydanie oraz płyta koncertowa, pierwotnie miał być czysto awangardową mieszaniną dźwięków z „odnalezionych” instrumentów. Późniejsze utrudnienia w trakcie nagrań oraz brak organizacji w grupie doprowadziły do zamrożenia projektu. Tytuł, który w slangu z Cambridge oznacza stosunek seksualny[35], odzwierciedla nastawienie grupy w tym okresie, gdyż frustracja towarzyszyła muzykom w trakcie całej sesji nagraniowej. Zaowocowała ona eksperymentalnymi utworami, wśród których znalazł się prawdziwie folkowy kawałek „Grantchester Meadows” autorstwa Watersa, atonalny i pełen zgrzytów utwór fortepianowy („Sysyphus”), meandrujące i progresywne rockowe faktury („The Narrow Way”) i długie solówki na perkusji („The Grand Vizier’s Garden Party”). „Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict” to pięciominutowy utwór składający się w całości z nagrań głosu Rogera Watresa odtwarzanego z różną szybkością, tworząc efekt przypominających odgłosy gryzoni i ptaków. Dużą część utworów z płyty zagrano wcześniej na koncepcyjnym albumie The Man/The Journey. Ta koncertowa płyta zawierała znane wykonania kilku z ich najpopularniejszych kompozycji ery psychodelii, co sprawiło, że krytycy przyjęli ją bardziej przychylnie niż poprzednie dwa albumy.[26] Było to najbardziej rozchwytywane wydawnictwo Pink Floyd w ich dotychczasowej karierze, które dotarło na 5. miejsce list przebojów w Wielkiej Brytanii i 74. w Stanach Zjednoczonych.[28]

Atom Heart Mother z 1970 r. – pierwsza sesja nagraniowa zespołu z orkiestrą – była wynikiem współpracy z awangardowym kompozytorem Ronem Geesinem. Pierwsza strona albumu zawierała utwór tytułowy – trwającą 23 minuty „rock-orkiestrową” suitę. Na drugiej stronie znajdowały się utwory, z których na każdego ówczesnego wokalistę grupy przypadał jeden (folk-rockowy „If” Rogera Watersa, bluesowy „Fat Old Sun” Davida Gilmoura i nostalgiczny „Summer ‘68” Ricka Wrighta). Kolejny długi utwór „ Alan's Psychedelic Breakfast” był dźwiękowym kolażem odgłosów przygotowującego i jedzącego śniadanie mężczyzny oraz towarzyszącego tym czynnościom strumienia myśli w połączeniu z partiami instrumentalnymi. Użycie szumów i trzasków, przypadkowych efektów dźwiękowych oraz sampli mowy ludzkiej miało od tej pory stanowić ważny element brzmienia zespołu. Mimo, iż Atom Heart Mother postrzegano jako ogromny krok zespołu wstecz[36] i wciąż uważa się ją za jedną z najtrudniejszych w odbiorze płyt Floydów, [26] ze wszystkich wydanych dotąd płyt osiągnęła ona najwyższe miejsca na listach przebojów – 1. w Wielkiej Brytanii i 55. w Stanach Zjednoczonych.[28] Sam Gilmour nazwał ją „stekiem bzdur”, zaś Waters stwierdził, że nie miałby nic przeciwko, gdyby płytę „wyrzucono do kosza i nikt jej nigdy więcej nie słuchał”.[37] Był to kolejny album przejściowy w historii zespołu, subtelnie nawiązujący do przyszłych obszarów muzycznych, w pełni odkrytych w ambitnym tytułowym utworze z płyty „Echoes”. Popularność Atom Heart Mother pozwoliła grupie wyruszyć w pierwszą pełną trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych.

Przed wydaniem kolejnego albumu zespół wypuścił składankę zatytułowaną Relics, która zawierała kilka wczesnych singli i b-side’ów oraz jeden nowy utwór (jazzowy „Biding My Time” Watersa, stanowiący część The Man/The Journey nagranej podczas sesji nagraniowej do Ummagumma). Zespół miał również swój wkład w ścieżkę dźwiękową do Zabriskie Point (film), choć reżyser Michelangelo Antonioni ostatecznie odrzucił wiele utworów.

Breakthrough era: 1971–1975 edytuj

During this time, Pink Floyd shed their association with the "psychedelic" scene and became a distinctive band who are difficult to classify. The divergent styles of their primary songwriters, Gilmour, Waters and Wright, merged into a unique sound. This era contains what many consider to be two of the band's masterpiece albums, The Dark Side of the Moon and Wish You Were Here. The sound became polished and collaborative, with the philosophic lyrics and distinctive bass lines of Waters combining with the unique blues guitar style of Gilmour and Wright's haunting keyboard melodies and harmonic textures. Gilmour was the dominant vocalist throughout this period, and female choirs and Dick Parry's saxophone contributions became a notable part of the band's style. The sometimes atonal and harsh sound exhibited in the band's earlier years gave way to a very smooth, mellow and soothing sound, and the band's epic, lengthy compositions reached their zenith with "Echoes". This period was not only the beginning but the end of the truly collaborative era of the band; after 1973 Waters' influence became more dominant musically as well as lyrically. Wright's last credited composition and last lead vocal on a studio album until 1994's The Division Bell were in this period ("Shine On You Crazy Diamond" and "Time" respectively), and Gilmour's writing credits sharply declined in frequency until Waters left the band in 1985, though he continued to perform lead vocals and write songs throughout the whole time. The last ties with Barrett were severed in musical, as well as literal, fashion with Wish You Were Here, whose epic track "Shine On You Crazy Diamond" was written both as a tribute and eulogy to Barrett.

The band's sound was considerably more focused on Meddle (1971), with the 23-minute epic "Echoes" taking up the second side of the LP. "Echoes" is a smooth progressive rock song with extended guitar and keyboard solos and a long segue in the middle consisting largely of synthesised music produced on guitars, organs, and synths, along with backward wah pedal guitar sounding like samples of crows cawing, described by Waters as a "sonic poem".[38] Meddle was considered by Nick Mason to be "the first real Pink Floyd album. It introduced the idea of a theme that can be returned to."[39] The album had the sound and style of the succeeding breakthrough-era Pink Floyd albums but stripped away the orchestra that was prominent in Atom Heart Mother.[40] Meddle also included the atmospheric "One of These Days", a concert favourite featuring Nick Mason's menacing one-line vocal ("One of these days, I'm going to cut you into little pieces"), distorted and bluesy lap steel guitar, and a melody that at one point fades into a throbbing synthetic pulse quoting the theme tune of the cult classic science fiction television show Doctor Who. The mellow feeling of the next three albums is very present on "Fearless", and this track displays a folk influence, as does the prominent lap steel guitar on "A Pillow of Winds". The latter track is one of the Floyd's very few acoustic love songs. Waters' role as lead songwriter began to take form, with his jazzy "San Tropez" brought to the band practically completed. Meddle was greeted both by critics[41] and fans enthusiastically, and Pink Floyd were rewarded with a #3 album chart peak in the UK; it only reached #70 in U.S. charts.[28] According to Nick Mason, this was partly because Capitol Records had not provided the album with enough publicity support in the U.S.[42] Today, Meddle remains one of their most well-regarded efforts.[26]

Obscured by Clouds was released in 1972 as the soundtrack to the film La Vallee, another art house film by Barbet Schroeder. This was the band's first U.S. Top 50 album (where it hit #46), hitting at #6 in the UK.[28] While Mason described the album years later as "sensational,"[43] it is less well-regarded by critics.[26] The lyrics of "Free Four", the first Pink Floyd song to achieve significant airplay in the U.S., introduced Waters' ruminations on his father's death in World War II which would figure in subsequent albums. Two other songs on the album, "Wot's... Uh the Deal" and "Childhood's End", also hint at themes used in later albums, the former focusing on loneliness and desperation which would come to full fruit in the Roger Waters-led era, and the latter hinting much at the next album, fixated on life, death and the passage of time. "Childhood's End", inspired by the Arthur C. Clarke book of the same name, was also Gilmour's last lyrical contribution for 15 years.[43] The album was, to an extent, stylistically different from the preceding Meddle, with the songs generally being shorter, often taking a somewhat pastoral approach compared to the atmospheric use of sound effects and keyboard on sections of Meddle, and sometimes even running into folk-rock, blues-rock and piano-driven soft rock ("Burning Bridges", "The Gold It's in the..." and "Stay" being the best examples for each).

The release of Pink Floyd's massively successful 1973 album, The Dark Side of the Moon, was a watershed moment in the band's popularity. Pink Floyd had stopped issuing singles after 1968's "Point Me at the Sky" and was never a hit-single-driven group, but The Dark Side of the Moon featured a U.S. Top 20 single ("Money").[25] The album became the band's first #1 on U.S. charts[28] and, as of December 2006, is one of the biggest-selling albums in U.S. history, with more than 15 million units sold,[44] and one of the best-selling albums worldwide, with more than 40 million copies sold.[28] The critically-acclaimed album stayed on the Billboard Top 200 for an unprecedented 741 weeks (including 591 consecutive weeks from 1976 to 1988),[45] establishing a world record. It also remained 301 weeks on UK charts, despite never rising higher than #2 there,[28] and is highly praised by critics.[46]

Saxophone forms an important part of the album's sound, exposing the band's jazz influences (especially that of Rick Wright), and female backing vocals play a key role in helping to diversify the album's texture. For example, songs such as "Money" and "Time" are placed on either side of mellow lap steel guitar sounds (reminiscent of Meddle) in "Breathe (Reprise)" and female vocal-laden song "The Great Gig in the Sky" (with Clare Torry on lead vocal), while minimalist instrumental "On the Run" is performed almost entirely on a single synthesiser. Incidental sound effects and snippets of interviews feature alongside the music, many of them taped in the studio. Waters' interviews started out with questions like "What is your favourite colour?" in an attempt to get the person comfortable. He would then ask, "When was the last time you were violent? Were you in the right?" The latter answer was played on the album. Other interviews would ask, "Are you afraid of dying?" The album's lyrics and sound attempt to describe the different pressures that everyday life places upon human beings. This concept (conceived by Waters in a band meeting around Mason's kitchen table)[47] proved a powerful catalyst for the band and together they drew up a list of themes, several of which would be revisited by Waters on later albums, such as "Us and Them"'s musings on violence and the futility of war, and the themes of insanity and neurosis discussed in "Brain Damage". The album's complicated and precise sound engineering by Alan Parsons set new standards for sound fidelity; this trait became a recognisable aspect of the band's sound and played a part in the lasting chart success of the album, as audiophiles constantly replaced their worn-out copies.[45]

Seeking to capitalise on its new-found fame, the band also released a compilation album, A Nice Pair, which was a gatefold repackaging of The Piper at the Gates of Dawn and A Saucerful of Secrets. It was also during this period that director Adrian Maben released the first Pink Floyd concert film, Live at Pompeii. The original theatrical cut featured footage of the band performing in 1971 at an amphitheatre in Pompeii with no audience present except the film crew and stage staff. Maben also recorded interviews and behind-the-scenes glimpses of the band during recording sessions for The Dark Side of the Moon at Abbey Road Studios; although the timeline of events indicate the recording sessions may have been staged after the recording, they provide a glimpse into the processes involved in producing the album. This footage was incorporated in later video releases of Live at Pompeii.

After the success of Dark Side, the band were unsure of their future direction and worried about how they would be able to top that record's huge popularity. In a return to their experimental beginnings, they began work on a project entitled Household Objects, which would consist of songs played literally on household appliances. Instruments consisted of old hand mixers, rubber bands stretched between two tables, wine glasses, etc. However, the planned album was soon shelved after the band decided that it was just easier and better to play the songs on actual musical instruments. No finished recordings of these sessions exist, however some of the recorded effects were put to use on their next album.

Wish You Were Here, released in 1975, carries an abstract theme of absence: absence of any humanity within the music industry and, most poignantly, the absence of Syd Barrett. Well-known for its popular title track, the album includes the largely instrumental, nine-part song suite "Shine On You Crazy Diamond", a tribute to Barrett in which the lyrics deal explicitly with the aftermath of his breakdown. Many of the musical influences in the band's past were brought together — atmospheric keyboards, blues guitar pieces, extended saxophone solos (by Dick Parry), jazz-fusion workouts and aggressive slide guitar — in the suite's different linked parts, culminating in a funeral dirge played with synthesised horn and ending with a musical quote from their early single "See Emily Play" as a final nod to Barrett's early leadership of the band.[48] The remaining tracks on the album, "Welcome to the Machine" and "Have a Cigar", harshly criticise the music industry; the latter is sung by British folk singer Roy Harper. It was the first Pink Floyd album to reach #1 on both the UK and the U.S. charts,[49] and critics praise it just as enthusiastically as The Dark Side of the Moon.[26]

In a famous anecdote, a heavyset man, his head and eyebrows completely shaved, wandered into the studio while the band was mixing "Shine On You Crazy Diamond". The band could not recognise him for some time, when suddenly one of them realised it was Syd Barrett. On being asked how he had put on so much weight, he retorted "I've got a big fridge in the kitchen and I've been eating a lot of pork chops".[50]

In an interview for the 2001 BBC Omnibus documentary Syd Barrett:Crazy Diamond (later released on DVD as The Pink Floyd and Syd Barrett Story[5]), the story is told in full. Rick Wright spoke about the session, saying: "One thing that really stands out in my mind, that I'll never forget; I was going in to the "Shine On" sessions. I went in the studio and I saw this guy sitting at the back of the studio, he was only as far away as you are from me. And I didn't recognise him. I said, 'Who's that guy behind you?' 'That's Syd.' And I just cracked up, I couldn't believe it... he had shaven all his hair off... I mean, his eyebrows, everything... he was jumping up and down brushing his teeth, it was awful. And, uh, I was in, I mean Roger was in tears, I think I was; we were both in tears. It was very shocking... seven years of no contact and then to walk in while we're actually doing that particular track. I don't know – coincidence, karma, fate, who knows? But it was very, very, very powerful". In the same documentary, Nick Mason stated: "When I think about it, I can still see his eyes, but... it was everything else that was different". In that same interview, Roger Waters has said: "I had no idea who he was for a very long time". David Gilmour stated: "None of us recognised him. Shaved...shaved bald head and very plump". In the 2006 'definitive edition' DVD release of The Pink Floyd and Syd Barrett Story in the UK/Europe the director John Edginton's interviews with Barrett's former Floyd colleagues are included unedited, with far more detail of their feelings and actions during Syd Barrett's tragic breakdown and withdrawal from the band.

Roger Waters–led era: 1976–1985 edytuj

During this era, Waters asserted more and more control over Pink Floyd's output. Wright's influence became largely inconsequential, and he was fired from the band during the recording of The Wall.[51] Much of the music from this period is considered secondary to the lyrics, which explore Waters' feelings about his father's death in World War II and his increasingly cynical attitude towards political figures such as Margaret Thatcher and Mary Whitehouse. Although still finely nuanced, the music grew more guitar-based at the expense of keyboards and saxophone, both of which became (at best) part of the music's background texture along with the obligatory sound effects. A full orchestra (even larger than the brass ensemble from Atom Heart Mother) plays a significant role on The Wall and especially The Final Cut.

By January 1977, and the release of Animals (UK #2, U.S. #3),[28] the band's music came under increasing criticism from some quarters in the new punk rock sphere as being too flabby and pretentious, having lost its way from the simplicity of early rock and roll.[52] Animals was, however, considerably more guitar-driven than the previous albums, due to either the influence of the burgeoning punk-rock movement or the fact that the album was recorded at Pink Floyd's new (and somewhat incomplete) Britannia Row Studios. The album was also the first to not have a single songwriting credit for Rick Wright. Animals again contained lengthy songs tied to a theme, this time taken in part from George Orwell's Animal Farm, which used "Pigs", "Dogs" and "Sheep" as metaphors for members of contemporary society. Despite the prominence of guitar, keyboards and synthesisers still play an important role on Animals, but the saxophone and female vocal work that defined much of the previous two albums' sound is absent. The result is a more hard-rock effort overall, bookended by two parts of a quiet acoustic piece. Many critics did not respond well to the album, finding it "tedious" and "bleak,"[53] although some celebrated it for almost those very reasons.[26] For the cover artwork, a giant inflatable pig was commissioned to float between the chimney towers of London's Battersea Power Station. However, the wind made the pig balloon difficult to control,[54] and in the end it was necessary to matte a photo of the pig balloon onto the album cover. The pig was created by Dutch industrial designer and artist Theo Botschuijver. The pig nevertheless became one of the enduring symbols of Pink Floyd, and inflatable pigs were a staple of Pink Floyd live performances from then on.

1979's epic rock opera The Wall, conceived by Waters, dealt with the themes of loneliness and failed communication, which were expressed by the metaphor of a wall built between a rock artist and his audience. The deciding moment in which to conceive The Wall was during a concert in Montreal, Canada in which Roger Waters spat on an audience member as he attempted to climb up on stage — it was this point where Waters felt the alienation between audience and band. This album gave Pink Floyd renewed acclaim and their only chart-topping single with "Another Brick in the Wall (Part 2)".[25] The Wall also included the future concert staples "Comfortably Numb" and "Run Like Hell", with the former in particular becoming a cornerstone of album-oriented rock and classic-rock radio playlists as well as one of the group's best-known songs. The album was co-produced by Bob Ezrin, a friend of Waters who shared songwriting credits on "The Trial" and from whom Waters later distanced himself after Ezrin "shot his mouth off to the press."[55] Even more than during the Animals sessions, Waters was asserting his artistic influence and leadership over the band, using the band's perilous financial situation to his advantage, which prompted increased conflicts with the other members. The music had become distinctly more hard-rock, although the large orchestrations on some tracks recalled an earlier period, and there are a few quieter songs interspersed throughout (such as "Goodbye Blue Sky", "Nobody Home", and "Vera"). Wright's influence was completely minimised, and he was fired from the band during recording, only returning on a fixed wage for the live shows in support of the album. Ironically, Wright was the only member of Pink Floyd to make any money from the Wall concerts, which were only performed in several cities — including Dortmund, London, Los Angeles, New York — over multiple nights, the rest covering the extensive cost overruns of their most spectacular concerts yet.[56][51]

However, in 1989, after the Berlin Wall came down in Germany, Roger Waters agreed to perform "The Wall" live in concert, at the site of the former Berlin Wall.

Despite never hitting #1 in the UK (it reached #3), The Wall spent 15 weeks atop the U.S. charts in 1980.[28] Critics praised it,[57] and it has been certified 23x platinum by the RIAA, for sales of 11.5 million copies of the double album in the U.S. alone.[58] The huge commercial success of The Wall made Pink Floyd the only artists since the Beatles to have the best-selling albums of two years (1973 and 1980) in less than a decade.

A film entitled Pink Floyd: The Wall was released in 1982, incorporating almost all of the music from the album. The film, written by Waters and directed by Alan Parker, starred Boomtown Rats founder Bob Geldof, who re-recorded many of the vocals, and featured animation by noted British artist and cartoonist Gerald Scarfe. Film critic Leonard Maltin referred to the movie as "the world's longest rock video, and certainly the most depressing", but it grossed over US$14 million at the North American box office.[59] A song which first appeared in the movie, "When the Tigers Broke Free", was released as a single on a limited basis. This song was finally made widely available on the compilation album Echoes: The Best of Pink Floyd and the re-release of The Final Cut. Also in the film is the song "What Shall We Do Now?", which was cut out of the original album due to the time constraints of vinyl records. The only songs from the album not used were "Hey You" and "The Show Must Go On."

Ich album z 1983 roku, The Final Cut, został dedykowany ojcu Watersa, Ericowi Fletcher Watersowi. Even darker in tone than The Wall, this album re-examined many previous themes, while also addressing then-current events, including Waters' anger at Britain's participation in the Falklands War, the blame for which he laid squarely at the feet of political leaders ("The Fletcher Memorial Home"). It concludes with a cynical and frightening glimpse at the possibility of nuclear war ("Two Suns in the Sunset"). Michael Kamen and Andy Bown contributed keyboard work in lieu of Richard Wright, whose departure had not been formally announced before the album's release.

Though technically a Pink Floyd album, the LP's front cover displayed no words, only the back cover reading: "The Final Cut — A requiem for the post-war dream by Roger Waters, performed by Pink Floyd: Roger Waters, David Gilmour, Nick Mason". Roger Waters received the sole songwriting credit for the entire record, which became a prototype in sound and form for later Waters solo projects. Waters has since said that he offered to release the record as a solo album, but the rest of the band rejected this idea. However, in his book Inside Out, drummer Nick Mason says that no such discussions ever took place. Gilmour reportedly asked Waters to hold back the release of the album so that he could write enough material to contribute, but this request was refused. The music's tone is largely similar to The Wall's but somewhat quieter and softer, resembling songs like "Nobody Home" more than "Another Brick in the Wall (Part 2)." It is also more repetitive, with certain leitmotifs cropping up continually. Only moderately successful with fans by Floyd's standards (UK #1, U.S. #6),[28] but reasonably well-received by critics,[60] the album yielded one minor radio hit (albeit in bowdlerised form), "Not Now John", the only hard-rock song on the album (and the only one partially sung by Gilmour). The arguments between Waters and Gilmour at this stage were rumoured to be so bad that they were supposedly never seen in the recording studio simultaneously, and Gilmour's co-producer credit was dropped from the album sleeve (though he received attendant royalties).[61] There was no tour for the album, although parts of it have since been performed live by Waters on his subsequent solo tours.

After The Final Cut Capitol Records released the compilation Works, which made the 1970 Waters track "Embryo" available for the first time on a Pink Floyd album, although the track had been released on the 1970 VA compilation Picnic - A Breath of Fresh Air on the Harvest Records label.[62] The band members then went their separate ways and spent time working on individual projects. Gilmour was the first to release his solo album About Face in March 1984. Wright joined forces with Dave Harris of Fashion to form a new band, Zee, which released the experimental album Identity a month after Gilmour's project. In May 1984, Waters released The Pros and Cons of Hitch Hiking, a concept album once proposed as a Pink Floyd project. Waters had written this at the same time as The Wall and during proposal of both, the band selected The Wall. A year after his bandmates' projects, Mason released the album Profiles, a collaboration with Rick Fenn of 10cc which featured guest appearances by Gilmour and UFO keyboardist Danny Peyronel.

Era Gilmoura: 1987-1994 edytuj

W grudniu 1985 r. Waters oznajmił, że opuszcza Pink Floyd, twierdząc, że grupa "straciła siłę przebicia". Jednak już w 1986 r. Gilmour i Mason zaczęli nagrywać nowy album jako grupa Pink Floyd. W tym samym czasie Roger Waters pracował nad swoją drugą solową płytą zatytułowaną Radio K.A.O.S. (z 1987 r.). Wywiązał się zawzięty spór prawny, w którym Waters twierdził, że powinno się zaprzestać stosowania nazwy "Pink Floyd", lecz Gilmour i Mason utrzymywali, że mają prawo do dalszej działalności pod tą nazwą. Ostatecznie sprawę rozstrzygnięto polubownie.[63]

Po rozważeniu i odrzuceniu wielu innych tytułów, nowy album został wydany jako A Momentary Lapse of Reason (który zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i Stanach Zjednoczonych uplasował się na trzecim miejscu list przebojów).[64] Gdy zabrakło Watersa, przez ostatnie dziesięć lat będącego głównym autorem tekstów grupy, zespół zaczął szukać wsparcia u twórców z zewnątrz. Jako że grupa Pink Floyd nigdy wcześniej nie nawiązywała takiej współpracy (poza orkiestrowym wkładem Geesina i Ezrina), krok ten ostro skrytykowano. Ezrin, który odnowił przyjaźń z Gilmourem w 1983 r. (współpracując przy produkcji albumu Gilmoura About Face), był również współproducentem oraz jednym z autorów tekstów wraz z Jonem Carinem, który napisał muzykę do "Learning To Fly" i zagrał większość partii keyboardowych na albumie.[63] Powrócił również Wright, początkowo jako muzyk sesyjny podczas końcowych sesji nagraniowych, a po kolejnej trasie koncertowej jako oficjalny członek zespołu. Dwa wyżej wymienione single z albumu znalazły się na szczycie listy przebojów Billboard Mainstream Rock Tracks w Stanach Zjednoczonych, czyli "Learning to Fly" oraz power ballada "On the Turning Away".

Gilmour przyznał dopiero później, że Mason i Wright prawie w ogóle nie zagrali na tym albumie. Z powodu ich nikłego wkładu niektórzy krytycy twierdzą, że A Momentary Lapse of Reason może być uznany za solowy projekt Gilmoura tak samo jak The Final Cut za album Watersa.[65]

Rok później zespół wydał podwójny album na żywo i wideo z koncertów zatytułowane Delicate Sound of Thunder zarejestrowane w 1988 r. podczas serii koncertów na Long Island. Następnie nagrali ścieżkę dźwiękową do filmu dokumentalnego pod tytułem La Carrera Panamericana, którego akcja rozgrywa się w Meksyku. Gilmour i Mason zagrali kierowców biorących udział w rajdzie. Podczas wyścigu Gilmour i manager zespołu Steve O'Rourke (w roli jego pilota) mieli wypadek, w którym O'Rourke złamał nogę, a Gilmour wyszedł z niego z kilkoma siniakami. Godna uwagi jest ścieżka dźwiękowa zawierająca pierwsze od 1975 r. utwory Pink Floyd współautorstwa Wrighta oraz jedyny materiał Pink Floyd współautorstwa Masona od The Dark Side of The Moon.

W 1992 r. wydano Shine On, 9-płytowy zestaw zawierający ponowne wznowione wydania albumów studyjnych A Saucerful of Secrets, Meddle, The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals, The Wall i A Momentary Lapse of Reason. A bonus disc entitled The Early Singles was also included. The set's packaging featured a case allowing the albums to stand vertically together, with the side-by-side spines displaying an image of the Dark Side of the Moon cover. The circular text of each CD includes the almost illegible words "The Big Bong Theory". The year also saw the release of Roger Waters' solo album Amused to Death.

The band's next recording was the 1994 release, The Division Bell, which was much more of a group effort than Momentary Lapse had been, with Wright now reinstated as a full band member. The album was received more favourably by critics and fans alike than Lapse had been,[66] but was still heavily criticised as tired and formulaic.[67] It was the second Pink Floyd album to reach #1 on both the UK and U.S. charts.[28]

The Division Bell was another concept album, in some ways representing Gilmour's take on the same themes Waters had tackled with The Wall. The title was suggested to Gilmour by his friend Douglas Adams. Many of the lyrics were co-written by Polly Samson, Gilmour's girlfriend at the time, whom he married shortly after the album's release. Besides Samson, the album featured most of the musicians who had joined the A Momentary Lapse of Reason tour, as well as saxophonist Dick Parry, a contributor to the mid-70s Floyd albums. Anthony Moore, who had co-written the lyrics for several songs on the previous album, penned the tune by Guy Pratt "Wearing the Inside Out", Wright's first lead vocal on a Pink Floyd record since Dark Side of the Moon. Moore's writing continued on nearly every song on Wright's 1996 solo album, Broken China.

The band released a live album entitled P*U*L*S*E in 1995. It hit #1 in U.S. and featured songs recorded during the "Division Bell" tour from concerts in Londons Earl Court. The Division Bell concerts featured a mix of classic and modern Pink Floyd. The Pulse album has an entire performance of The Dark Side of the Moon.[28] The Earls Court concert would mark the first time the band performed The Dark Side of the Moon in its entirety in over two decades. VHS and Laserdisc versions of the concert at London's Earl's Court 20 October 1994, was also released. A DVD edition was released on 10 July 2006[68] and quickly topped the charts. The 1994 CD case had an LED, timer IC, and battery which caused a red flash to blink once per second, like a heartbeat, as it sat in the owner's CD collection.

Furthermore, in 1995, the band received their first and only Grammy Award for Best Rock Instrumental Performance for "Marooned".

Solo work and more: 1995–present edytuj

On January 17, 1996, the band was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame[69] by The Smashing Pumpkins frontman Billy Corgan. Roger Waters did not attend, still being antagonistic towards his former bandmates.

A live recording of The Wall was released in 2000, compiled from the 1980–1981 London concerts, entitled Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980–81. It reached #19 on the American album chart. In 2001, a remastered two-disc set of the band's best-known tracks entitled Echoes was released. Gilmour, Mason, Waters and Wright all collaborated on the editing, sequencing, and song selection of the included tracks. Minor controversy was caused due to the songs seguing into one another non-chronologically, presenting the material out of the context of the original albums. Some of the tracks, such as "Echoes", "Shine On You Crazy Diamond", "Sheep", "Marooned", and "High Hopes" have had substantial sections removed from them. The album reached #2 on the UK and U.S. charts.[28]

In 2003, an SACD reissue of The Dark Side of the Moon was released with new artwork on the front cover. The album was also re-released as an 180 gram, virgin vinyl pressing in 2003, which included all the original album art from the original release of the album, albeit with a new poster. The reissue of Wish You Were Here is in the works, with no release date announced.[70] Nick Mason's book, Inside Out: A Personal History of Pink Floyd was published in 2004 in Europe and 2005 in the U.S. Mason made public promotional appearances in a few European and American cities, giving interviews and meeting fans at book signings. Some fans claimed that he said he wished he were on a tour with the band rather than on a book tour.

Long-time Pink Floyd manager Steve O'Rourke died on October 30, 2003. Gilmour, Mason and Wright reunited at his funeral and performed "Fat Old Sun" and "The Great Gig in the Sky" at the Chichester Cathedral in tribute.[71]

Two years later, on July 2, 2005, the band reunited once again for a one-off performance at the London Live 8 concert. This time, however, they were joined by Waters - the first time all four band members were on stage together in 24 years. The band performed a four-song set consisting of "Speak to Me/Breathe/Breathe (Reprise)", "Money", "Wish You Were Here", and "Comfortably Numb", with both Gilmour and Waters sharing lead vocals. At the end of their performance Gilmour said "thank you very much, good night" and started to walk off the stage. Waters called him back, however, and the band shared a group hug that became one of the most famous images of Live 8.

In the week after Live 8, there was a revival of interest in Pink Floyd. According to record store chain HMV, sales of Echoes: The Best of Pink Floyd went up, in the following week, by 1343%, while Amazon.com reported increases in sales of The Wall at 3600%, Wish You Were Here at 2000%, The Dark Side of the Moon at 1400% and Animals at 1000%. David Gilmour subsequently declared that he would donate his share of profits from this sales boom to charity,[72] and urged all the other artists and record companies profiting from Live 8 to do the same. On November 16, 2005 Pink Floyd were inducted into the UK Music Hall of Fame by Pete Townshend. Gilmour and Mason attended in person, explaining that Wright was in hospital following eye surgery, and Waters appeared on a video screen, from Rome.

David Gilmour released his third solo record, On an Island, on March 6, 2006, and began a tour of small concert venues in Europe, Canada and the U.S. with a band including Richard Wright and was joined several times for the encore by Nick Mason. During the tour, he performed Pink Floyd's first single, "Arnold Layne". Waters was also invited to join them in London, but final rehearsals for his 2006 Europe/U.S. tour required him to decline.[73] Waters was joined on stage by Mason on the 29th of June 2006 for the second half of a show in Cork, Ireland where he performed the whole of The Dark Side of the Moon.

Waters and Wright are both reported to be working on solo albums, and there has been talk of Waters doing a Broadway musical version of The Wall, with extra music to be written by Waters. Waters also embarked on his worldwide The Dark Side of the Moon Live Tour; the setlist consisted of The Dark Side of the Moon in its entirety along with a selection of other Pink Floyd favourites and a small number of songs from Waters' solo career. Waters also contributed the song "Hello (I Love You)," cowritten by Howard Shore, to the 2007 film The Last Mimzy.

Plany na przyszłość edytuj

Wielu fanów żywiło nadzieję, że występ zespołu na koncercie Live 8 zaowocuje ich ponowną wspólną trasą koncertową, ale mimo oferowanego za światowe tournée kontraktu opiewającego na rekordową sumę 250 mln USD,[74] członkowie zespołu zdecydowanie stwierdzili, że nie planują ponownych koncertów. Wydawało się jednak, że w kilka tygodni po występie, większość konfliktów dzielących członków grupy poszła w niepamięć. Gilmour potwierdził, że utrzymuje z Watersem "całkiem przyjacielskie stosunki",[75] jednak Waters nie wyraził jednoznacznej opinii na ten temat. Z jego ust usłyszeć można było zarówno "Mogę ruszyć dupę na jeden występ, ale za cholerę nie ruszę jej na cała trasę koncertową”,[76] jak i "Mam nadzieję, że to powtórzymy”,[77] chociaż z najnowszych doniesień wynika, że z chęcią zagrałby razem z pozostałymi członkami zespołu, nie całą trasę koncertową, lecz pojedynczy występ podobny do Live 8.[78][79]

31 stycznia 2006 roku David Gilmour złożył publiczne oświadczenie w imieniu wszystkich członków zespołu mówiące o tym, iż nie mają oni zamiaru ponownie razem koncertować i zdementował tym samym plotki z kilku medialnych źródeł.[80] W późniejszym wywiadzie na łamach gazety La Repubblica Gilmour oznajmił, że skończył z zespołem Pink Floyd i pragnie skupić się na karierze solowej i rodzinie. Wspomniał również, że zgodził się wystąpić na Live 8 wraz z Watersem po to, by wesprzeć szczytny cel tego wydarzenia i zażegnać spór między nim a Watersem, ale również dlatego że żałowałby swojej nieobecności.[74] Jednakże Gilmour zaznaczył, że Pink Floyd chętnie zagra na koncercie "wspierającym izraelsko-palestyńskie dążenia do przywrócenia pokoju”.[81] Następnie w wywiadzie dla Billboardu Gilmour zmienił swoje stanowisko ze "skończyłem z Pink Floyd” na "kto wie co będzie dalej”.

W 2007 roku przypadła czterdziesta rocznica podpisania przez zespół kontraktu z wytwórnią EMI, a także czterdziesta rocznica wydania ich trzech pierwszych singli: "Arnold Layne”, "See Emily Play” i "Apples and Oranges”, jak również debiutanckiego albumu The Piper at the Gates of Dawn. Rocznicę tę uczczono wydaniem limitowanej edycji kolekcji, w skład której weszły miksy nagranych przez zespół albumów w wersjach mono i stereo, a także utwory wydane na singlach oraz inne unikatowe nagrania.

10 maja 2007 roku Roger Waters wystąpił podczas koncertu ku pamięci Syda Berretta w londyńskim Barbican Centre. Po nim, ku zaskoczeniu publiczności, na scenie pojawili się Pink Floyd w składzie z okresu po odejściu Watersa, tj. David Gilmour, Rick Wright oraz Nick Mason, a ich wykonanie utworu "Arnold Layne” zostało nagrodzone żywiołowym aplauzem i owacją na stojąco. Jednak nadzieje na drugi koncert w oryginalnym składzie zostały rozwiane, gdy Waters nie wystąpił z grupą. Roger Waters wszedł na scenę przy okrzykach "Pink Floyd!", na które odpowiedział "Później." Gdy Gilmour, Mason i Wright pojawili się na scenie, publiczność skandowała "Roger Waters!", na co Gilmour grzecznie odpowiedział "Tak, już tu był, a teraz pozostali." [82]

Ostatnio Waters stał się bardziej otwarty na możliwość wznowienia działalności Pink Floyd. W wywiadzie ze stycznia 2007 roku powiedział: "Dla mnie to nie byłby problem, jeśli reszta chciałaby grać ponownie razem. Nie musielibyśmy wcale zbawiać świata. Za powód wystarczyłaby dobra zabawa. A i ludzie byliby zachwyceni."[83]

4 grudnia 2007 roku Pink Floyd wydał nową kolekcję płyt (zatytułowaną Oh, By The Way...),[84] która zawiera wszystkie czternaście zremasterowanych albumów studyjnych zespołu, z oryginalną szatą graficzną płyt winylowych i dodatkowo nową grafiką Storma Thorgersona.

Występy na żywo edytuj

Pink Floyd są słynni z widowiskowych pokazów scenicznych, łącząc wizualizację z muzyką, gdzie wykonawcy są prawie drugoplanowi. Zawsze odmawiali pokazywania członków zespołu na dużym ekranie, ponieważ "tak naprawdę za dużo nie robią na scenie". Raczej preferowali pokazywanie teledysków podczas grania piosenek.

Dyskografia edytuj

  Osobny artykuł: Dyskografia Pink Floyd.
Rok Album US UK RIAA BPI
1967 The Piper at the Gates of Dawn 131 6 - -
1968 A Saucerful of Secrets - 9 - -
1969 Music from the Film More 153 9 - -
1969 Ummagumma 74 5 Platyna -
1970 Atom Heart Mother 55 1 Złoto -
1971 Meddle 70 3 2x Platyna -
1972 Obscured by Clouds 46 6 Złoto Srebro
1973 The Dark Side of the Moon 1 2 15x Platyna 9x Platyna
1975 Wish You Were Here 1 (2 tygodnie) 1 6x Platyna Złoto
1977 Animals 3 2 4x Platyna Złoto
1979 The Wall 1 (15 tygodni) 3 23x Platyna Platyna
1983 The Final Cut 6 1 2x Platyna Złoto
1987 A Momentary Lapse of Reason 3 3 4x Platyna Złoto
1994 The Division Bell 1 (4 tygodnie) 1 4x Platyna 2x Platyna

Wideografia edytuj

Członkowie grupy edytuj

Oficjalni członkowie Pink Floyd
1965
1965–1968
  • Syd Barrett – gitara, główny wokal
  • Roger Waters – gitara basowa, wokal
  • Rick Wright – instrumenty klawiszowe, wokal
  • Nick Mason – perkusja, instrumenty perkusyjne
1968
  • David Gilmour – gitara prowadząca, główny wokal
  • Syd Barrett – gitara rytmiczna, wokal
  • Roger Waters – gitara basowa, główny wokal
  • Rick Wright – instrumenty klawiszowe, główny wokal
  • Nick Mason – perkusja, instrumenty perkusyjne
1968–1979
  • David Gilmour – gitara, główny wokal
  • Roger Waters - gitara basowa, główny wokal
  • Rick Wright – instrumenty klawiszowe, wokal
  • Nick Mason – perkusja, instrumenty perkusyjne
1979–1985
  • David Gilmour – gitara prowadząca, wokal
  • Roger Waters – gitara basowa, główny wokal, gitara rytmiczna, instrumenty klawiszowe
  • Nick Mason – perkusja, instrumenty perkusyjne
1985–1987
  • David Gilmour – gitara, wokal, gitara basowa, instrumenty klawiszowe
  • Nick Mason – perkusja, instrumenty perkusyjne
1987–obecnie
  • David Gilmour – gitara, główny wokal, gitara basowa
  • Rick Wright – instrumenty klawiszowe, wokal
  • Nick Mason – perkusja, instrumenty perkusyjne

Notable or frequent contributors edytuj

  1. Nostalgia Central
  2. Dec 3, 1996 Wright reveals that he expects the Floyd to record a new album soon
  3. January 16, 1996: Pink Floyd is inducted into the Rock and Roll Hall of Fame
  4. a b c allmusic ((( Pink Floyd > Biography )))
  5. RIAA, 22 Kwietnia 2006
  6. Pink Floyd at About.com
  7. Guitar-worlds-presents-pink floyd
  8. ClassicRock Pink Floyd by Dave White
  9. Byrdtribute
  10. Ticketnest Tool
  11. Volta Unveiled; interview with The Mars Volta
  12. So you'd like to... know Pink Floyd and its children Pt. 1
  13. Ministry-of-information
  14. The Orb's Adventures Beyond The Ultraworld
  15. Trent Reznor Meets Roger Waters
  16. Pink Floyd online
  17. Infoplease
  18. Mason, p. 21
  19. Schaffner, p. 25
  20. Mason, p. 30
  21. Uncut, September 2006, p. 54
  22. Schaffner, p. 276
  23. The complete guide to the music of Pink Floyd. London: Omnibus,, 1995, s. 150p.. ISBN 0-7119-4301-X.
  24. Schaffner, p. 30
  25. a b c Schaffner, p. 320–321
  26. a b c d e f g h i allmusic (((Pink Floyd > Discography > Main Albums))). [dostęp 2006-02-16].
  27. a b Rolling Stone, 26 October 1968
  28. a b c d e f g h i j k l m n o p Pink Floyd & Co. discography, retrieved 15 February 2006
  29. The Observer, 6 October 2002
  30. B. Pinnell: Australian Radio Interview, David Gilmour. 1980. [dostęp 2007-08-24].
  31. Schaffner, p. 105
  32. a b Schaffner, p. 107–108
  33. [1], 11 April 2003
  34. BBC Music profile, retrieved 25 November 2006
  35. 35, Schaffner, p. 164
  36. 36, Schaffner, p. 164
  37. 37, "BBC..Later with Jools Holland"
  38. Schaffner, p. 164
  39. BBC..Later with Jools Holland, transcript retrieved here 16 April 2006
  40. Schaffner, p. 163
  41. Rolling Stone, 6 January 1972
  42. Mason, p. 182
  43. a b Schaffner, p. 167
  44. [2], retrieved 3 July 2006
  45. a b Schaffner, p. 183
  46. Rolling Stone, 21 January 1997
  47. Schaffner, p. 171
  48. Mason, p. 213
  49. Schaffner, p. 323
  50. Miles, Pink Floyd unofficial biography
  51. a b Mason, p. 247
  52. Schaffner, p. 209
  53. Rolling Stone, 24 March 1977
  54. batterseapowerstation.org.uk, retrieved 11 February 2006
  55. Schaffner, p. 243
  56. Schaffner, p. 236
  57. Rolling Stone, February 7 1980
  58. RIAA
  59. The Numbers, retrieved 13 February 2006
  60. Rolling Stone, 14 April 1983
  61. Schaffner, p. 257
  62. Prog Archives.com discography, retrieved 12 July 2006
  63. a b Nicholas Schaffner: Saucerful of Secrets: The Pink Floyd Odyssey'. 1991. ISBN 0-517-57608-2.
  64. MTV, 11 July 2006
  65. allmusic (((Pink Floyd > Discography > Main Albums))). [dostęp Szablon:Date].
  66. AMG, retrieved February 15 2006
  67. Rolling Stone, June 16 1994
  68. Amazon.co.uk, retrieved 4 July 2006
  69. Official Article
  70. brain-damage.co.uk, 20 July 2005, retrieved 10 July 2006
  71. neptunepinkfloyd.co.uk, 13 November 2003, retrieved 5 July 2007
  72. Donate Live 8 profit says Gilmour BBC News, 5 July 2005. Accessed 2007-04-07.
  73. Video Interview with Nick Mason
  74. a b La Repubblica, 3 February 2006, translation here
  75. Music Week, here
  76. Rolling Stone [3]
  77. Word Magazine, October 2005
  78. Guitar World, April 2006
  79. Waters Willing To Perform Together Again, 1 March 2007
  80. Official site of Pink Floyd [4]
  81. Die Welt, 6 February 2006
  82. Pink Floyd appear at Syd Barrett tribute gig
  83. Roger Waters Interview by Graham Reid: Dark Side of the Moon Concert Auckland
  84. Neptune Pink Floyd Pink Floyd Box Set Confirmed For Nov '07 2007-09-18 Accessed: 2007-10-03

References edytuj

Zobacz też edytuj

External links edytuj

Oficjalne strony edytuj

Inne linki edytuj


* Category:English musical groups Category:Musical groups established in 1965 Category:English rock music groups Category:Progressive rock groups Category:Psychedelic rock Category:1960s music groups Category:1970s music groups Category:1980s music groups Category:1990s music groups Category:Music from Cambridge Category:Rock and Roll Hall of Fame inductees as a Performer Category:Grammy Award winners

{{Link FA|de}} {{Link FA|he}} {{Link FA|ka}} {{Link FA|ru}} {{Link_FA|de}} [[af:Pink Floyd]] [[ar:بينك فلويد]] [[bn:পিংক ফ্লয়েড]] [[be-x-old:Pink Floyd]] [[bs:Pink Floyd]] [[br:Pink Floyd]] [[bg:Pink Floyd]] [[ca:Pink Floyd]] [[cs:Pink Floyd]] [[da:Pink Floyd]] [[de:Pink Floyd]] [[et:Pink Floyd]] [[el:Pink Floyd]] [[es:Pink Floyd]] [[eo:Pink Floyd]] [[eu:Pink Floyd]] [[fa:پینک فلوید]] [[fo:Pink Floyd]] [[fr:Pink Floyd]] [[gl:Pink Floyd]] [[ko:핑크 플로이드]] [[hr:Pink Floyd]] [[io:Pink Floyd]] [[id:Pink Floyd]] [[is:Pink Floyd]] [[it:Pink Floyd]] [[he:פינק פלויד]] [[ka:პინკ ფლოიდი]] [[lv:Pink Floyd]] [[lt:Pink Floyd]] [[hu:Pink Floyd]] [[nl:Pink Floyd]] [[ja:ピンク・フロイド]] [[no:Pink Floyd]] [[nn:Pink Floyd]] [[uz:Pink Floyd]] [[pt:Pink Floyd]] [[ro:Pink Floyd]] [[qu:Pink Floyd]] [[ru:Pink Floyd]] [[scn:Pink Floyd]] [[simple:Pink Floyd]] [[sk:Pink Floyd]] [[sl:Pink Floyd]] [[sr:Пинк Флојд]] [[sh:Pink Floyd]] [[fi:Pink Floyd]] [[sv:Pink Floyd]] [[th:พิงค์ ฟลอยด์]] [[tr:Pink Floyd]] [[uk:Pink Floyd]] [[yi:פינק פלויד]] [[zh:平克·弗洛伊德]]