Alaksandr Azarczankau

białoruski polityk

Alaksandr Michajławicz Azarczankau (biał. Аляксандр Міхайлавіч Азарчанкаў[a], ros. Александр Михайлович Азарченков, Aleksandr Michajłowicz Azarczenkow; ur. 17 kwietnia 1944 w Zabołociu w rejonie tołoczyńskim) – białoruski inżynier, kołchoźnik, działacz państwowy i polityk, członek Partii Agrarnej, deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji, w latach 1996–2004 deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I i II kadencji.

Alaksandr Azarczankau
Аляксандр Азарчанкаў
Pełne imię i nazwisko

Alaksandr Michajławicz Azarczankau

Data i miejsce urodzenia

17 kwietnia 1944
Zabołocie, rejon tołoczyński

Deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I i II kadencji
Okres

od 27 listopada 1996
do 16 listopada 2004

Poprzednik

stanowisko utworzone

Deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji
Okres

od 9 stycznia 1996
do 9 stycznia 2001
(od 27 listopada 1996 nie uczestniczył w pracach)

Przynależność polityczna

Partia Agrarna, frakcja agrariuszy

Następca

wybory nie odbyły się

Przewodniczący Postawskiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego
Okres

od 1982
do 1992

Odznaczenia
Medal „Za pracowniczą wybitność” (ZSRR)

Życiorys edytuj

Młodość i praca edytuj

Urodził się 17 kwietnia 1944 roku we wsi Zabołocie, na terytorium okupowanym przez III Rzeszę (wcześniej i później w rejonie tołoczyńskim obwodu witebskiego Białoruskiej SRR, ZSRR)[1]. W 1968 roku ukończył Białoruski Instytut Mechanizacji Gospodarstwa Wiejskiego[2], uzyskując wykształcenie inżyniera mechanika[3]. W 1986 roku ukończył Mińską Wyższą Szkołę Partyjną[2], uzyskując wykształcenie politologa. Pracę rozpoczął jako laborant w szkole średniej w Tołoczynie[3]. W latach 1968–1974 pracował jako główny inżynier[2] (według innego źródła – inżynier mechanik[3]) w kołchozie im. G. Dymitrowa[2]. W latach 1975–1979 był przewodniczącym kołchozów „1 Maja” i „Gigant”[2] (według innego źródła – zastępcą przewodniczącego kołchozu „1 Maja” i przewodniczącym kołchozu „Gigant”[3]). W latach 1979–1982 pełnił funkcję kierownika[2] Wydziału Gospodarstwa Wiejskiego Tołoczyńskiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego[3]. W latach 1982–1992 pracował jako przewodniczący Postawskiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego, pierwszy sekretarz Czaśnickiego Komitetu Rejonowego Komunistycznej Partii Białorusi. W latach 1992–1997 był pierwszym zastępcą przewodniczącego Komitetu ds. Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Witebskiego Obwodowego Komitetu Wykonawczego. Od 1997 roku pełnił funkcję dyrektora generalnego Witebskiego Obwodowego Przedsiębiorstwa Paliwowego[2].

Działalność parlamentarna edytuj

Alaksandr Azarczankau wchodził w skład Partii Agrarnej. W drugiej turze wyborów parlamentarnych 28 maja 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji z Tołoczyńskiego Okręgu Wyborczego Nr 52[4]. 9 stycznia 1996 roku został zaprzysiężony na deputowanego[5]. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję członka Stałej Komisji ds. Agrarnych i Rozwoju Socjalnego Wsi[6]. Należał do frakcji agrariuszy. Od 3 czerwca był przewodniczącym grupy roboczej Rady Najwyższej ds. współpracy z parlamentem Republiki Mołdawii[7]. 21 czerwca został członkiem delegacji Rady do Zgromadzenia Parlamentarnego Stowarzyszenia Białorusi i Rosji[8]. Poparł dokonaną przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę kontrowersyjną i częściowo nieuznaną międzynarodowo zmianę konstytucji. 27 listopada 1996 roku przestał uczestniczyć w pracach Rady Najwyższej i wszedł w skład utworzonej przez prezydenta Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji[9]. Pełnił w niej funkcję członka Komisji Agrarnej[2]. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego do Rady Najwyższej formalnie zakończył się 9 stycznia 2001 roku; kolejne wybory do tego organu jednak nigdy się nie odbyły[10].

21 listopada 2000 roku został deputowanym do Izby Reprezentantów II kadencji z Tołoczyńskiego Okręgu Wyborczego Nr 31[11]. Pełnił w niej funkcję przewodniczącego Stałej Komisji ds. Agrarnych. Wchodził w skład zjednoczenia deputackiego „Za Związek Ukrainy, Białorusi i Rosji” oraz grup deputackich: „Jedność” i „Deputowany Ludowy”. Był także deputowanym do Zgromadzenia Parlamentarnego Związku Białorusi i Rosji. Pełnił w nim funkcję członka Komisji ds. Polityki Ekonomicznej[3]. Jego kadencja w Izbie Reprezentantów zakończyła się 16 listopada 2004 roku[12].

Odznaczenia edytuj

Życie prywatne edytuj

Alaksandr Azarczankau jest żonaty[2], ma dwie córki i syna[3]. W 1995 roku mieszkał w Witebsku[4].

Uwagi edytuj

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywna forma zapisu, według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Аляксандар Міхайлавіч Азарчанкаў (czyt. Alaksandar Michajławicz Azarczankau).

Przypisy edytuj

  1. Kto…, s. 22.
  2. a b c d e f g h i j Kto…, s. 23.
  3. a b c d e f g h Азарченков Александр Михайлович. Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi. [dostęp 2019-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-12)]. (ros.).
  4. a b Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь, выбраных у другім туры галасавання 28 мая 1995 года. Centralna Komisja Republiki Białorusi ds. Wyborów i Prowadzenia Republikańskich Referendów. [dostęp 2019-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-05)]. (biał.).
  5. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 9 января 1996 г. №4-XIII. pravo.levonevsky.org, 1996-01-09. [dostęp 2018-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-13)]. (ros.).
  6. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 23 января 1996 г. №31-XIII. pravo.levonevsky.org, 1996-01-23. [dostęp 2019-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-31)]. (ros.).
  7. С. Шарецкий: Постановление Президиума Верховного Совета Республики Беларусь от 3 июня 1996 г. №345-XIII. bankzakonov.com, 1996-06-03. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-12)]. (ros.).
  8. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 21 июня 1996 г. №391-XIII. pravo.levonevsky.org, 1996-06-21. [dostęp 2019-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-23)]. (ros.).
  9. А. Лукашенко: Закон Республики Беларусь от 27 ноября 1996 г. № 819-XIII. Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi, 1996-11-27. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-15)]. (ros.).
  10. М. Грыб: Канстытуцыя 1994 года. Narodowy Internetowy Portal Prawy Republiki Białorusi, 1994-03-15. [dostęp 2020-04-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-28)]. (biał.).
  11. В. Попов: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 21 ноября 2000 г. №5-П2/I. pravo.levonevsky.org, 2000-11-21. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-18)]. (ros.).
  12. В. Коноплев: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 16 ноября 2004 г. №4-П3/I. pravo.levonevsky.org, 2004-11-16. [dostęp 2019-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-20)]. (ros.).

Bibliografia edytuj

  • Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”: Kto jest kim w Białorusi. Białystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000, s. 313, seria: Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN 83-913780-0-4.