Otwórz menu główne

Éric-Sylvain Abidal (ur. 11 września 1979 w Lyonie) – francuski piłkarz, srebrny medalista MŚ 2006. Był nominalnie lewym obrońcą, jednak z powodzeniem występował również na środku obrony.

Éric Abidal
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Éric-Sylvain Abidal
Data i miejsce urodzenia 11 września 1979
Lyon
Wzrost 186 cm
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
2000–2002 AS Monaco 22 (0)
2002–2004 Lille OSC 62 (1)
2004–2007 Olympique Lyon 76 (0)
2007–2013 FC Barcelona 125 (0)
2013–2014 AS Monaco 26 (0)
2014 Olympiakos SFP 9 (0)
W sumie: 320 (1)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2004–2014  Francja 67 (0)
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
II miejsce Niemcy 2006 piłka nożna

W latach 2012–2013 walczył z nowotworem i w tamtym czasie bardzo rzadko występował na boisku. Po podpisaniu kontraktu z AS Monaco czynnie grał w piłkę.

Spis treści

KarieraEdytuj

Jest wychowankiem małego klubu z rodzinnego miasta, Lyon-la-Duchère. W Ligue 1 debiutował 16 września 2000 w barwach AS Monaco. W 2002 odszedł do Lille OSC, a po kolejnych dwóch latach został zawodnikiem Olympique Lyon. Z klubem tym został mistrzem kraju w latach 2005, 2006 i 2007. Latem 2007 podpisał czteroletni kontrakt z Barceloną. Na konto Olympique wpłynęło ok. 15 mln euro. W katalońskim klubie grał z 22 numerem na koszulce. 5 stycznia 2011 roku zdobył pierwsze trafienie dla Dumy Katalonii w 1/8 finału Pucharu Króla z Athletic Bilbao.

W reprezentacji debiutował 18 sierpnia 2004 w meczu z Bośnią i Hercegowiną. Otrzymał powołanie na Mistrzostwa Świata w 2006 mimo nękających go w sezonie kontuzji i był podstawowym lewym obrońcą Francji na tym turnieju. Podczas MŚ 2006 zagrał w sześciu meczach. 29 czerwca 2007 roku dołączył do hiszpańskiej FC Barcelony, z którą podpisał 4-letni kontrakt. Kwota transferu wyniosła 9 mln euro. 28 maja 2011 zdobył z FC Barceloną Puchar Ligi Mistrzów. Podczas ceremonii wręczenia Carles Puyol oddał mu opaskę kapitana i on jako pierwszy wzniósł w górę Puchar Europy[1].

15 marca 2011 zdiagnozowano u Erica raka wątrobowokomórkowego[2]. Bardzo szybko powrócił do zdrowia i pojawił się na boisku niespełna dwa miesiące później w meczu półfinałowym Ligi Mistrzów przeciwko Realowi Madryt. Kolejnym wielkim wyczynem był jego występ w pierwszym składzie w Finale Ligi Mistrzów oraz zaszczyt wzniesienia tego trofeum.

Dokładnie rok po pierwszej diagnozie, 15 marca 2012, ogłoszono, że Abidal musi poddać się operacji przeszczepu wątroby po nawrocie choroby. Zakończyła się ona sukcesem, a piłkarz wrócił do treningów w grudniu tego samego roku. W marcu 2013 zagrał po raz pierwszy od lutego 2012 w meczu rezerw Barcelony, a 6 kwietnia 2013 wszedł na ostatnie 20 minut spotkania pierwszej drużyny z Mallorcą. 30 maja katalońska drużyna ogłosiła, że nie przedłuży wygasającego w czerwcu 2013 kontraktu z Francuzem[3][4]. 1 czerwca odbyło się oficjalne pożegnanie Abidala, na którym wręczono mu pamiątkową koszulkę Barcelony oprawioną w ramkę. 8 lipca 2013 roku podpisał kontrakt z klubem AS Monaco[5]. Po powrocie do swojego dawnego klubu został kapitanem drużyny.

5 lipca 2014 podpisał dwuletni kontrakt z greckim klubem Olympiakos SFP. 19 grudnia 2014 zakończył zawodniczą karierę[6].

Życie prywatneEdytuj

Jego żona jest Algierką, a on sam przeszedł na islam i przyjął imię Bilal. Ma trzy córki: Méliana (ur. 2004), Canélia (ur. 2006) oraz Leyna (ur. 2009)[potrzebny przypis].

PrzypisyEdytuj

  1. Abidal z Pucharem i opaską kapitana (pol.). TVN24. [dostęp 2011-06-10].
  2. James Masters, Natasha Maguder, Eric Abidal: God helped me fight cancer, 31 grudnia 2014 [dostęp 2015-02-05] [zarchiwizowane z adresu 2014-01-05].
  3. Barcelona rezygnuje z Abidala (pol.). ekstraklasa.org, 2013-05-30. [dostęp 2013-05-30].
  4. Eric Abidal przestaje być piłkarzem Barcelony (pol.). interia.pl, 2013-05-30. [dostęp 2013-05-30].
  5. Eric Abidal comes back (ang.). AS Monaco. [dostęp 2013-07-09].
  6. Éric Abidal announces retirement (ang.). fcbarcelona.com. [dostęp 10 stycznia 2015].

Linki zewnętrzneEdytuj