Otwórz menu główne

Łęgowo (województwo pomorskie)

wieś w województwie pomorskim

Łęgowo (niem. Langenau[1]) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, w gminie Pruszcz Gdański nad rzeką Kłodawą przy drodze krajowej nr 91.

Łęgowo
Kościół pw. św. Mikołaja
Kościół pw. św. Mikołaja
Państwo  Polska
Województwo pomorskie
Powiat gdański
Gmina Pruszcz Gdański
Liczba ludności 2850
Strefa numeracyjna (+48) 58
Kod pocztowy 83-031
Tablice rejestracyjne GDA
SIMC 0169236
Położenie na mapie gminy wiejskiej Pruszcz Gdański
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Pruszcz Gdański
Łęgowo
Łęgowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łęgowo
Łęgowo
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Łęgowo
Łęgowo
Położenie na mapie powiatu gdańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gdańskiego
Łęgowo
Łęgowo
Ziemia54°13′33″N 18°38′33″E/54,225833 18,642500

Do 1954 roku miejscowość była siedzibą gminy Łęgowo. W latach 1945–1998 miejscowość należała do województwa gdańskiego.

We wsi miał siedzibę Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji Gminy Pruszcz Gdański. 9 października 2009 r. na terenie ośrodka otwarto Salę Kinowo-Teatralną im. Władysława Starewicza, ale w 2011 cały ośrodek został przeniesiony do Cieplewa; jego budynek natomiast przeznaczono na świetlicę wiejską.

Spis treści

HistoriaEdytuj

Wieś, lokowana w 1302 roku, aż do I rozbioru Polski była własnością oliwskich cystersów (darowizna wojewody pomorskiego), a opiekę duszpasterską nad miejscową parafią cystersi sprawowali aż do ok. 1830 r.

W 1656 r. w rejonie miejscowości kwaterował król Jan Kazimierz. Swój obóz miał tu wcześniej założyć również król Stefan Batory.

W latach 1773–1918 Łęgowo podlegało administracji zaboru pruskiego. Pod koniec tego okresu w Łęgowie były szkoły katolicka i protestancka, strażnik kolei żelaznej i bitego traktu, kowali 3 gwoźdz. 1, rzeźników 3, piekarzy 2.[2]

W drugiej połowie XIX wieku Georg Friedrich Abegg oraz Johannes Carl Kiesow z Gdańska znaleźli tu szczątki mamuta. W 1897 w miejscowości znajdowały się trzy zajazdy.

W 1919 Łęgowo znalazło się na terenie Wolnego Miasta Gdańska. W 1925 r. miejscowość otrzymała własny herb, przedstawiający czarnego orła mieczowego z herbu Prus Zachodnich, posiadającego na piersiach dwie tarcze herbowe – pierwszą z herbem Gdańska, drugą – z trzema złotymi kulami pod koroną, nawiązującymi do patrona miejscowego kościoła św. Mikołaja.

1 września 1939 Łęgowo zostało włączone do niemieckiej III Rzeszy. Wiosną 1945 roku znalazło się ponownie w Polsce.

TransportEdytuj

Transport publiczny obsługiwany jest przez trójmiejską SKM oraz firmę Przewozy Regionalne za pośrednictwem przystanków w Cieplewie i w Różynach. Komunikację drogową zapewniają linie autobusowe nr 3 (Gdańsk – Pszczółki), 50 (Gdańsk – Tczew), 842 (Pruszcz Gdański – Łęgowo – Wojanowo – Jagatowo) oraz 844 (Pruszcz Gdański – Żuławka). Na północny zachód od Łęgowa znajduje się węzeł drogowy Rusocin (A1 i S6).

ZabytkiEdytuj

Według rejestru zabytków NID[3] na listę zabytków wpisany jest kościół parafialny pw. św. Mikołaja, 1419, XVIII–XIX w., nr rej.: 200 z 23.02.1962.

Wspólnoty wyznanioweEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  2. Łęgowo (1) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. V: Kutowa Wola – Malczyce. Warszawa 1884.
  3. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie. 2018-09-30. s. 34. [dostęp 2017-01-15].
  4. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2014-06-05].