Otwórz menu główne

Łazar Josifowicz Kogan (ros. Лазарь Иосифович Коган, ur. 1889, zm. 3 marca 1939) – naczelnik Gułagu – zarządu sowieckich łagrów obozów pracy przymusowej w okresie od czerwca 1930 do 9 czerwca 1932.

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w guberni jenisejskiej w rodzinie żydowskiej. Jego ojciec był handlarzem futrami.

Aktywny uczestnik działań rewolucyjnych anarcho-komunistów. W 1908 kijowski wojskowy sąd okręgowy skazał go na karę śmierci za uczestnictwo w grabieżach z bronią w ręku. Kara ta została następnie zamieniona na dożywotnie zesłanie, które odbywał w więzieniach jelizawietgrodzkim i chersońskim. Wstąpił do partii bolszewickiej w lipcu 1918 roku. W Armii Czerwonej służył jako komisarz batalionu oraz szef szkoły partyjnej.

W roku 1920 – naczelnik kontrwywiadu w 9. Armii, naczelnik kontrwywiadu Czeka w obwodzie twerskim. Następnie w Czeka-GPU na Północnym Kaukazie: naczelnik Czeka w Noworosyjsku, od 1923 zastępca naczelnika Czeka w Dagestanie.

Od roku 1926 – pomocnik naczelnika Zarządzie Politycznym Armii Czerwonej i wojsk OGPU.

W roku 1930 – pomocnik naczelnika kontrwywiadu OGPU.

Naczelnik Gułag OGPU od czerwca 1930 do 9 czerwca 1932.

Od 1932 zastępca naczelnika Gułag, Matwieja Bermana.

Do sierpnia 1936 naczelnik budowy Kanału Białomorsko-Bałtyckiego mierzącego 227 kilometrów i łączącego Morze Bałtyckie z Morzem Białym zbudowanego w ciągu 20 miesięcy przez 170 tysięcy więźniów Gułagu. Wspomniany jest z tego okresu przez Aleksandra Sołżenicyna w „Archipelagu Gułag”: „Już pora aby na zboczach tego kanału wyłożyć sześć nazwisk – głównych pomagierów Stalina i Jagody, głównych nadzorców Biełomoru, sześciu najemnych zabójców, zapisawszy przy każdym z nich po trzydzieści tysięcy śmierci ich ofiar: FirinBermanFrenkel – Kogan – RappaportŻuk”.

W latach 1936–1937 – zastępca ludowego komisarza przemysłu leśnego ZSRR.

W czasie „wielkiej czystki” Łazar Kogan będący człowiekiem grupy byłego szefa NKWD (do września 1936) Jagody został aresztowany 31 stycznia 1938. Skazany przez Wojskowe Kolegium Sądu Najwyższego ZSRR na karę śmierci i 3 marca 1939 rozstrzelany.

BibliografiaEdytuj