Otwórz menu główne

Łazarz (postać biblijna)

postać biblijna
Ten artykuł dotyczy postaci biblijnej. Zobacz też: inne znaczenia słowa Łazarz.

Św. Łazarz z Betanii – postać biblijna. Według Nowego Testamentu został wskrzeszony przez Chrystusa (co opisuje Ewangelia Jana), święty Kościoła katolickiego oraz święty Kościoła prawosławnego.

Święty
Łazarz
wyznawca
Ilustracja
Wskrzeszenie Łazarza, Juan de Flandes, ok. 1500
Miejsce urodzenia Betania, Judea
Data śmierci I wiek
Czczony przez Kościół katolicki
Cerkiew prawosławną
Wspomnienie 4 maja, 17 czerwca, 16 lub 17 października i 17 grudnia
Szczególne miejsca kultu Betania

Mieszkał na wschodnim stoku Góry Oliwnej w Betanii razem z siostrami: Marią i Martą. Po zmartwychwstaniu Jezusa, Łazarz według jednej z legend trafił na Cypr[1], gdzie przez ponad 40 lat był biskupem chrześcijańskiej gminy w Kition (Larnace). Po śmierci został pochowany w miejscu, gdzie obecnie wznosi się Cerkiew św. Łazarza w Larnace. Kiedy Cypr dostał się we władanie Franków, jego szczątki zostały wywiezione do Francji i według różnych źródeł miały trafić do Autun i Avallon[1].

Według legendy prowansalskiej, po Wniebowstąpieniu Chrystusa, Łazarz wraz z m.in. swoją siostrą Martą, Marią Kleofasową, Marią Salomeą oraz Marią Magdaleną udał się do Francji, gdzie został biskupem Marsylii.[2]

W ikonografii św. Łazarz najczęściej przedstawiany jest w scenie wskrzeszenia oraz na uczcie w Betanii.

Jest patronem rzeźników, grabarzy, żebraków, trędowatych i zakonu lazarytów.

Od jego imienia pochodzi nazwa lazaret.

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 17 grudnia, ale martyrologia wymieniają go także 4 maja, 17 czerwca, 16 lub 17 października[3][1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 3: H-Ł. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 660-670. ISBN 83-7097-464-3.
  2. Philippe Walter, Mitologia chrześcijańska, 2006.
  3. Święty Łazarz, biskup - Liturgia internetowa.