Otwórz menu główne

Łotewska Partia Socjalistyczna

łotewska partia polityczna

Łotewska Partia Socjalistyczna (łot. Latvijas Sociālistiskā partija, LSP; ros. Социалистическая партия Латвии, СПЛ) – łotewskie ugrupowanie socjalistyczne powstałe w 1994, następczyni rozwiązanej w 1991 Komunistycznej Partii Łotwy.

Łotewska Partia Socjalistyczna
Lider Vladimirs Frolovs
Data założenia 15 stycznia 1994
Adres siedziby Rīgā, Citadeles 2, LV-1010
Ideologia polityczna Marksizm
Poglądy gospodarcze Socjalizm
Grupa w Parlamencie
Europejskim
Zjednoczona Lewica Europejska - Nordycka Zielona Lewica
Barwy      czerwień
Obecni posłowie 3 (2016; z listy Centrum Zgody)
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

Partia powstała na bazie ruchu społecznego "Równouprawnienie" (łot. Līdztiesība) oraz członków zdelegalizowanej 10 września 1991 Komunistycznej Partii Łotwy sprzeciwiających się niepodległości kraju. Jej przewodniczącym został były I sekretarz Komitetu Rejonowego KPZR w Lucynie Filips Stroganovs. Od 1997 funkcję tę pełni Alfrēds Rubiks – do 1991 lider Komunistycznej Partii Łotwy (frakcji lojalnej wobec Moskwy)[1]. Partia brała udział w wyborach parlamentarnych oraz samorządowych na Łotwie. W Sejmie VI kadencji (1995–1998) była reprezentowana przez 5 posłów, w Sejmie VII kadencji (1998–2002) zdobyła 4 mandaty, a w Sejmie VIII kadencji – 5 mandatów z ramienia PCTVL.

ProgramEdytuj

Partia nawiązuje do doktryny marksistowskiej, opowiadając się za budową ustroju socjalistycznego na Łotwie, a także równouprawnieniem ludności łotewsko- i rosyjskojęzycznej (dokładniej: budową "unitarnego państwa wielonarodowego"), w tym nadaniem obywatelstwa wszystkich mieszkającym na Łotwie w dniu 4 maja 1990. Odżegnuje się od totalitarnych praktyk okresu ZSRR, opowiada za demokracją, jednak przeciwko jednostronnej, w jej przekonaniu, ocenie dorobku ZSRR, jaką narzucają obecne władze na Łotwie. W latach 1994–2002 dewiza ugrupowania brzmiała Par sociālo aizsardzību un vienādām tiesībām visiem! (Ochrona społeczna i równe prawa dla wszystkich!), obecnie jest nią Vara tautai, nevis kapitālam (Władza dla ludu, nie dla kapitału!).

Ugrupowanie pozostawało przeciwnikiem integracji Łotwy z Unią Europejską i NATO, opowiadało się za neutralnością wojskową kraju. Dużą uwagę poświęcało polityce historycznej, w tym obchodom Święta Pracy (1 maja), Dnia Zwycięstwa (9 maja), wyzwolenia miast Łotwy spod okupacji nazistowskiej, pamięci o tzw. wielkiej wojnie ojczyźnianej 1941–1945 oraz walce partyzantów sowieckich o "oswobodzenie kraju".

Obecność w Sejmie IX kadencji i samorządachEdytuj

W wyborach z 2006 LSP startowała z list Centrum Zgody uzyskując 4 mandaty na 17 zdobytych przez koalicję[2]. Ugrupowanie znajduje się w opozycji wobec centroprawicowych rządów na Łotwie, opowiadając się przeciwko neoliberalnemu modelowi gospodarki, spodobowi walki z kryzysem gospodarczym oraz dyskryminacji mniejszości narodowych. Od 2009 do 2014 lider LSP Alfrēds Rubiks był posłem do Parlamentu Europejskiego. Partia reprezentowana jest w samorządach terytorialnych: Radzie Miejskiej Rygi (7 radnych), Jēkabpils (1), Rzeżycy (4) oraz radach powiatów (novadi) w Lucynie (2), Alūksne, Kārsava i Zilupe (po jednym radnym)[3].

Działalność wydawniczaEdytuj

Partia wydawała w latach 2003–2006 swoje czasopisma "Социалист Латвии" oraz "Latvijas Sociālists", od 2007 ukazuje się jedno pismo "Социалист Латвии"/"Latvijas Sociālists" wydawane w dwóch językach.

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj