Otwórz menu główne

Łucja Okulicz-Kozaryn z domu Kunicka (ur. 5 stycznia 1933 w Nowym Sączu, zm. 16 lutego 1999 w Warszawie) – polska badaczka, archeolog.

Łucja Okulicz-Kozaryn
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1933
Nowy Sącz
Data i miejsce śmierci 16 lutego 1999
Warszawa
profesor nauk historycznych
Specjalność: archeologia
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1966
Habilitacja 1976
Profesura 1994
Uczelnia Polska Akademia Nauk
Okres zatrudn. 1955-1998
Grób rodzinny Łucji Okulicz-Kozaryn

Ukończyła XII Państwowe Żeńskie Gimnazjum i Liceum im. Marii Curie-Skłodowskiej, uzyskując maturę w 1951, następnie podjęła studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończyła w 1955 uzyskując tytuł magistra w zakresie archeologii pierwotnej i pradziejowej. Od października do grudnia 1955 pracowała w Katedrze Archeologii Pradziejowej i Wczesnośredniowiecznej Uniwersytetu Warszawskiego, w styczniu 1956 otrzymała etat asystenta w Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk z przydziałem służbowym do Pracowni Archeologicznej w Wiślicy. Po likwidacji tej placówki w 1958 r. przeszła do nowo powstałej Pracowni Polskiego Atlasu Archeologicznego w PAN, gdzie prowadziła Dział Okresu Wpływów Rzymskich. W 1960 uzyskała stopień starszego asystenta, obejmując Dział Wczesnej Epoki Żelaza. W 1961 podjęła studia doktorskie u prof. Włodzimierza Antoniewicza, zbierając materiały do pracy na temat wczesnej epoki żelaza w północno-wschodniej Polsce. W kwietniu 1966 uzyskała stopień doktora na podstawie pracy Kultura kurhanów zachodnio bałtyjskich we wczesnej epoce żelaza Zajmowała się m.in. tematyką pruską, pracowała ze swoim mężem Jerzym Okulicz-Kozarynem. Habilitacja uzyskała w 1976, W grudniu 1994 otrzymała tytuł naukowy profesora, zaś w marcu 1995 objęła stanowisko profesora nadzwyczajnego w Instytucie Archeologii i Etnologii PAN.[1] Pochowana został a w grobowcu rodzinnym na warszawskich Powązkach.[2]

PublikacjeEdytuj

  • Osadnictwo strefy wschodniobałtyckiej w I tysiącleciu przed naszą erą
  • Życie codzienne Prusów i Jaćwięgów w wiekach średnich (IX —XIII w.) (1983)
  • Dzieje Prusów (1997)

PrzypisyEdytuj