Łuczniańska Przełęcz

Łuczniańska Przełęcz (słow. Lúčne sedlo, Lúčianské sedlo) – znajdująca się na wysokości 1602 m przełęcz w północnej grani Wołowca pomiędzy Rakoniem (1879 m) a Grzesiem (1653 m) w Tatrach Zachodnich. Przez grań tę przebiega granica polsko-słowacka[1].

Łuczniańska Przełęcz
Ilustracja
Na środku u góry Łuczniańska Przełęcz
Państwo  Polska
 Słowacja
Wysokość 1602 m n.p.m.
Pasmo Tatry, Karpaty
Sąsiednie szczyty Rakoń, Grześ
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Łuczniańska Przełęcz
Łuczniańska Przełęcz
Ziemia49°13′59″N 19°46′02″E/49,233056 19,767222
Łuczniańska Przełęcz z Grzesia, za nią Długi Upłaz i Łopata

Przełęcz znajduje się w pobliżu wierzchołka Grzesia (ok. 400 m na południe od niego), długi, trawiasty stok znajdujący się na południe od niej to Długi Upłaz. Zachodnie zbocza spod przełęczy opadają do słowackiej Doliny Zadniej Łatanej, zbocza wschodnie do Doliny Chochołowskiej Wyżniej. Znajduje się w nich Dolinczański Żleb spadający w pobliżu Polany Chochołowskiej[1].

Przełęcz od dawna wykorzystywana była jako przejście na Słowację. Chodzili nią m.in. podhalańscy kosiarze do pracy zarobkowej na Słowacji. 11 lutego 1945 r. w czasie śnieżnej zawiei i głębokiego śniegu przeszła nią w obie strony wyprawa ratunkowa TOPR po rannych partyzantów radzieckich stacjonujących na zboczach Salatyńskiego Wierchu. W czasie akcji trwającej 48 h ratownicy TOPR przeciągnęli ich na toboganach, a wraz z nimi przeprowadzili sanitariuszki i lekarza. Na pamiątkę tego wydarzenia w schronisku PTTK na Polanie Chochołowskiej wmurowana jest tablica pamiątkowa[2].

Nazwa przełęczy pochodzi od położonej na wysokości ok. 1550 m niedużej rówienki o nazwie Łuczna lub Luczna (Lúčna), znajdującej się niedaleko od przełęczy, po zachodniej stronie (w Dolinie Łatanej). Na rówience tej stał szałas, okoliczne pastwiska wypasali kolejno mieszkańcy różnych wsi słowackich[3].

Szlaki turystyczneEdytuj

  – niebieski z Grzesia na Wołowiec przez Rakoń. Czas przejścia z przełęczy na Grzesia ok. 5 min, na Wołowiec 1:25 h, ↓ 55 min[4].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „WiT” s.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.
  2. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006. ISBN 83-915859-1-3.
  3. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  4. Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2009/10. ISBN 83-87873-36-5.