Śliwice (województwo kujawsko-pomorskie)

wieś w województwie kujawsko-pomorskim

Śliwice (niem. Gross Schliewitz) – gminna wieś borowiacka w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie tucholskim, w gminie Śliwice[4][5], na trasie linii kolejowej LaskowiceSzlachta, na obszarze Borów Tucholskich, w pobliżu południowo-zachodniego skraju Kociewia. Miejscowość jest siedzibą gminy Śliwice. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 2464 mieszkańców[2]. Jest największą miejscowością gminy Śliwice.

Śliwice
wieś
Ilustracja
Fragment miejscowości
Państwo

 Polska

Województwo

 kujawsko-pomorskie

Powiat

tucholski

Gmina

Śliwice

Liczba ludności (III 2011)

2464[2]

Strefa numeracyjna

52

Kod pocztowy

89-530[3]

Tablice rejestracyjne

CTU

SIMC

0097620

Położenie na mapie gminy Śliwice
Mapa konturowa gminy Śliwice, w centrum znajduje się punkt z opisem „Śliwice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry znajduje się punkt z opisem „Śliwice”
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa konturowa województwa kujawsko-pomorskiego, blisko górnej krawiędzi nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Śliwice”
Położenie na mapie powiatu tucholskiego
Mapa konturowa powiatu tucholskiego, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Śliwice”
Ziemia53°42′41″N 18°10′37″E/53,711389 18,176944[1]

Integralne części wsi edytuj

Integralne części wsi Śliwice[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0996927 Golgota część wsi
0097637 Kocknieja część wsi

Historia edytuj

Wieś wzmiankowano już w XIII w. W połowie XV wieku zapisana jako Sleybitcz. Od czasów Batorego występowała w źródłach jako Śliwicze. Nazwa wsi pochodzi prawdopodobnie od porastającej niegdyś obficie polany śródleśne dzikiej śliwy tarniny, której gałązka widnieje obok jeleniego rogu w herbie gminy.

Od pierwszej połowy listopada 1906 r. do co najmniej 27 lutego 1907 r. w miejscowej szkole elementarnej trwał strajk dzieci przeciwko nauczaniu religii w języku niemieckim. Z uczestników strajku znane są nazwiska następujących dzieci: Szamoccy, Kruk, Węsierski, Skoroszewski, Lomnitz, Gliniecki, Grzonka. Strajk był elementem znacznie większej akcji biernego oporu wobec pruskich władz szkolnych, która na przełomie 1906 i 1907 r. objęła ponad 460 (!) szkół w prowincji Prusy Zachodnie, czyli przedrozbiorowe Pomorze Gdańskie, Powiśle, ziemię chełmińską i ziemię lubawską oraz część Krajny. Inspiracją dla strajków pomorskich były wcześniejsze działania dzieci w prowincji wielkopolskiej, ze słynnym strajkiem we Wrześni (1901) na czele[6].

W 1942 roku okupanci niemieccy dokonali zmiany nazwy miejscowości na Schliewitz. W 1945 niemieckim komendantem miejscowości był Austriak z Wiednia Alois Hrudyczka, który przed wojną odbywał wyrok więzienia za zorganizowanie antyhitlerowskiego strajku w Torgau, a w 1945 pomagał uciekinierom z niemieckich więzień i obozów ewakuacyjnych[7]. Wieś została zdobyta przez jednostki Armii Czerwonej 18 II 1945[8].

Przynależność administracyjna edytuj

Zabytki edytuj

  • Neogotycki kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej z lat 1830–1833 – najstarszy i najbardziej znany zabytek Śliwic. Miejscowy kościół (parafia) był już wzmiankowany w 1339 r. W roku 1902 został rozbudowany przez długoletniego proboszcza śliwickiego – ks. Stanisława Sychowskiego. Z jego inicjatywy w roku 1908 przy kościele wzniesiono wierną replikę groty objawień z Lourdes. W wyposażeniu kościoła znajduje się barokowy, dwukondygnacyjny ołtarz główny z 2. połowy XVII wieku z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz obrazem Matki Boskiej Bolesnej w retabulum, pochodzący z wcześniejszej świątyni (podobnie jak dwa renesansowe dzwony), neogotyckie konfesjonały, ławy, ambona i chrzcielnica z połowy XIX wieku.
  • Ruiny kościoła ewangelickiego wzniesionego w latach 1896–1897 i funkcjonującego do roku 1945, znajdujące się po prawej stronie drogi do Tucholi.

Sport edytuj

W Śliwicach funkcjonuje Gminny Klub Sportowy Victoria Śliwice. Został on utworzony w 1946 roku jako Ludowy Zespół Sportowy Śliwice. Posiada stadion gminny o pojemności 400 widzów, z boiskiem o wymiarach 102 x 55 m. W sezonie 2006/2007 wywalczył awans do V ligi, gdzie grał przez 3 kolejne sezony. W pierwszym sezonie rozgrywki zakończyła na 13. miejscu, zdobywając łącznie 28 pkt (bilans: 8 zwycięstw, 4 remisy i 18 porażek)[9]. Klub reaktywowany w roku 2016, po kilkuletniej przerwie, bierze udział w rozgrywkach B klasy (grupa: Bydgoszcz II).

Przypisy edytuj

  1. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 137026
  2. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1263 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  4. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. a b GUS. Rejestr TERYT
  6. L. Burzyńska-Wentland, Strajki szkolne w Prusach Zachodnich w latach 1906−1907, Gdańsk 2009, s. 97.
  7. Ryszard Ciemiński: Album Kartuski. Gdańsk: Oficyna Wydawnicza Graf, 1991, s. 61. ISBN 83-85130-28-4.
  8. ”Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945” Sport i Turystyka 1988, ISBN 83-217-2709-3, str. 132
  9. portal 90minut.pl

Bibliografia edytuj

  • Jarosław Ellwart: Kociewie i Bory Tucholskie : przewodnik turystyczny. Gdynia: Wydawnictwo "REGION", 2009. ISBN 978-83-7591-092-6.
  • Bory Tucholskie, powiat tucholski : przewodnik. Toruń: Polskie Wydawnictwa Reklamowe, 2006. ISBN 83-89990-55-5.

Linki zewnętrzne edytuj