Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy budynku w Warszawie. Zobacz też: Świątynia Sybilli w Puławach.

Świątynia Sybilli[1][2], pierwotnie Świątynia Grecka[3][2], później nazywana Świątynią Diany[4][2] – pawilon w Łazienkach Królewskich w Warszawie.

Świątynia Sybilli w Warszawie
Obiekt zabytkowy nr rej. 13/3 z 1 lipca 1965
Ilustracja
Świątynia Sybilli
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres Łazienki Królewskie
Typ budynku świątynia
Styl architektoniczny wzorowana na budowli antycznej
Architekt Jakub Kubicki
Kondygnacje 1
Ukończenie budowy ok. 1822
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Świątynia Sybilli w Warszawie
Świątynia Sybilli w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Świątynia Sybilli w Warszawie
Świątynia Sybilli w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Świątynia Sybilli w Warszawie
Świątynia Sybilli w Warszawie
Ziemia52°12′54,2160″N 21°02′08,9160″E/52,215060 21,035810

Spis treści

HistoriaEdytuj

Budynek wzniesiono po tym, jak Maria Teresa z Poniatowskich Tyszkiewiczowa sprzedała Łazienki carowi Aleksandrowi I. W przyłączonej do Ogrodu Belwederskiego części Łazienek wzniesiono wtedy trzy pawilony: Oranżerię Gotycką, Świątynię Egipską i Świątynię Grecką[5].

Świątynia Grecka została zbudowana ok. 1822 prawdopodobnie według projektu Jakuba Kubickiego[6]. Znajduje się na tyłach Belwederu, nad sadzawką. Architekt wzorował się na starożytnych budynkach greckich[7]. Ten typ budowli wprowadzano najczęściej, aby zdobić parki krajobrazowe w drugiej połowie XVIII i początkach XIX w.[8] Świątynię Sybilli wzniesiono jako typowy obiekt ogrodowy (odpowiednik współczesnych altanek), wykorzystywany jako miejsce spotkań, małych towarzyskich podwieczorków.

Pawilon jest wykonany całkowicie z drewna[2]. Jest to niewielki budynek zaprojektowany według tradycyjnego schematu antycznej świątyni-na planie prostokąta (megaronu), otoczony pojedynczą jońską kolumnadą (peripteros) z czterokolumnowym portykiem. Po jego obu stronach ustawiono dwa żeliwne lwy stylizowane na egipskie sfinksy[2]. We wnętrzu znajduje się salka oświetlona umieszczonymi w ścianach bocznych prostokątnymi oknami. Wewnętrzne ściany ozdobione są oryginalną polichromią o motywach kwiatów i owoców (nawiązanie do patronki Diany, bogini m.in. łowów i przyrody) autorstwa Adama Byczkowskiego.

Współcześnie urządzane są tam okolicznościowe wystawy[9].

W maju 2013 przy budynku odsłonięto artystyczną kopię Omfalosa ze świątyni w Delfach wykonaną przez Christinę Papageorgiou[10].

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Izabela Zychowicz, Jadwiga Abramowicz: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, 2013, s. 176. ISBN 978-83-935584-3-8.
  2. a b c d e Świątynia Sybilli. W: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie [on-line]. lazienki-krolewskie.pl. [dostęp 2017-01-22].
  3. Marek Kwiatkowski: Wielka księga Łazienek. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2000, s. 153. ISBN 83-7255-684-9.
  4. Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 86.
  5. Marek Kwiatkowski: Wielka księga Łazienek. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2000, s. 151–152. ISBN 83-7255-684-9.
  6. Izabela Zychowicz, Jadwiga Abramowicz: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, 2013, s. 176, 179. ISBN 978-83-935584-3-8.
  7. Jarosław Zieliński, Atlas architektury ulic i placów Warszawy, Warszawa 1995, Biblioteka Towarzystwa Opieki Nad Zabytkami, ​ISBN 83-902793-5-5​, s. 47
  8. Marek Kwiatkowski, Wielka Księga Łazienek, Warszawa: wyd. Prószyński i S-ka, 2000, s. 152, ISBN 83-7255-684-9, OCLC 233435237.
  9. Stanisław Lorentz, Andrzej Rottermund, Klasycyzm w Polsce, Henryk Białoskórski (ilust.), Warszawa: Arkady, 1984, s. 267, ISBN 83-213-3082-7, OCLC 835908665.
  10. Izabela Zychowicz, Jadwiga Abramowicz: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, 2013, s. 213. ISBN 978-83-935584-3-8.

Linki zewnętrzneEdytuj