Otwórz menu główne

Świadkowie Jehowy na Madagaskarze

Świadkowie Jehowy na Madagaskarze – społeczność wyznaniowa na Madagaskarze, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 35 823 głosicieli, należących do 778 zborów[a]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrało się 136 847 osób (przeszło 0,5% mieszkańców kraju)[1][2]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje Biuro Oddziału w Ivato koło Antananarywy[3][4].

Świadkowie Jehowy na Madagaskarze
Państwo  Madagaskar
Liczebność
(2018)
35 823
% ludności kraju
(2018)
0,14%
Liczba zborów
(2018)
778
Rozpoczęcie działalności 1925
Mapa lokalizacyjna Madagaskaru
Ivato
Ivato
Ejeda
Ejeda
Fianarantsoa
Fianarantsoa
Antsirabe
Antsirabe
Ambohidratrimo
Ambohidratrimo
Moramanga
Moramanga
Ambatondrazaka
Ambatondrazaka
Toamasina
Toamasina
Mahajanga
Mahajanga
Sambava
Sambava
Ambanja
Ambanja
Antsiranana
Antsiranana
Antalaha
Antalaha
Geographylogo.svg
Położenie Biura Oddziału (kolor niebieski) i Sal Zgromadzeń (kolor czerwony) na Madagaskarze

Spis treści

HistoriaEdytuj

PoczątkiEdytuj

W roku 1925 na wyspie rozpoczęto działalność ewangelizacyjną. We wrześniu 1933 roku do portowego miasta Toamasina z Południowej Afryki przez Mauritius przyjechało dwóch misjonarzy – Robert Nisbet i Bert McLuckie, którzy rozpowszechniali publikacje Świadków Jehowy w języku francuskim. Niektórzy zaprenumerowali proponowane przez nich czasopisma „Strażnica” i „Złoty Wiek” (obecnie „Przebudźcie się!”)[5].

Rozwój działalnościEdytuj

W październiku 1955 roku, po kongresie pod hasłem „Tryumfujące Królestwo”, który odbył się w Paryżu, do portowej Toamasiny, a następnie do Tananarywy (obecnie Antananarywa) przybyli dwaj pionierzy specjalni z Francji – Adam Lisiak, były górnik polskiego pochodzenia, oraz Edouard Marlot. Ponieważ w tym czasie we Francji i jej terytoriach zależnych „Strażnica” była zakazana proponowali czasopismo „Przebudźcie się!”. Prowadzili działalność kaznodziejską i zakładali domowe studia biblijne, a w pobliskiej szkole, w bezpłatnie wynajmowanej sali urządzali zebrania zborowe[6].

W roku 1955 rozpoczęto na Madagaskarze regularną działalność kaznodziejską, którą nadzorowało Biuro Oddziału na Mauritiusie. W 1956 roku pierwszym rdzennym Świadkiem Jehowy został Rabehasy Noël. W 1956 roku do działalności włączali się kolejni. Latem 1956 roku ośmioosobowa grupa zgłosiła prośbę o utworzenie zboru Świadków Jehowy w Tananarywie. Wkrótce rozpoczęto studium biblijne z Razanaboahangy Narcisse, która w 1959 roku została ochrzczona i podjęła służbę pionierską. Po pewnym czasie została ona żoną Edouarda Marlota. Lisiak i Marlot usługiwali na Madagaskarze do roku 1970 gdy po nakazie opuszczenia wyspy przez zagranicznych misjonarzy skierowano ich na Reunion[7].

W roku 1957 przyjechało do kraju małżeństwo z Francji, Gilberte i Antoine Branca, którzy zostali skierowani do Tananarywy. Gilberte była absolwentką 24 klasy Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead, a jej mąż później również ukończył to szkolenie. Do współpracy przyjechała też Simone Berclaz – szwajcarska współwyznawczyni[8].

W 1959 roku najwyższa liczba głosicieli wyniosła 41. W tym też roku Madagaskar odwiedził Nathan H. Knorr, prezes Towarzystwa Strażnica, by osobiście udzielić zachęt[9].

W latach 1959–1962 nadzór nad działalnością tutejszych Świadków Jehowy przejęło Biuro Oddziału we Francji[10]. W roku 1960 z Francji przybyli Henriette i Florent Chabotowie, którzy prowadzili działalność kaznodziejską na północy wyspy, w mieście Diégo-Suarez (obecnie Antsiranana). W roku 1961 do około 75 działających głosicieli dołączyli współwyznawcy z Kanady, Irene i Lavala Carbonneau, w styczniu 1962 roku pionierzy Veera i Raima Kuokkanen – fińscy współwyznawcy, a w kwietniu misjonarze ze Stanów Zjednoczonych – Thelma i Samuel Gilmanowie[11].

W 1963 roku liczba głosicieli przekroczyła 100 osób. W tym roku współwyznawców odwiedził Milton G. Henschel, który spotkał się z misjonarzami i pionierami specjalnymi. W 1963 roku na Madagaskarze utworzono samodzielne Biuro Oddziału. Sługą oddziału został zamianowany Raimo Kuokkanen. Początkowo biuro znajdowało się w wynajętym domu, w którym mieszkali też misjonarze[12].

Drukowanie literatury w języku malgaskimEdytuj

Do roku 1963 Świadkowie Jehowy na Madagaskarze posługiwali się prawie wyłącznie publikacjami w języku francuskim. W języku malgaskim były dostępne jedynie pojedyncze traktaty i broszura „Ta dobra nowina o królestwie” wydana w roku 1959. Gdy uzyskano zezwolenie na wydawanie „Strażnicy Zwiastującej Królestwo Jehowy” w języku malgaskim tłumaczeniem z francuskiego zajęła się malgaska wyznawczyni Rasoamalala Louise. Pracowała w swoim domu wszystkie tłumaczone teksty zapisując ręcznie. Następnie w Biurze Oddziału w Antynanarywie Veera Kuokkanen przepisywała przetłumaczony tekst na matryce, które odbijano na powielaczu[13].

Od września 1963 roku „Strażnica” w języku malgaskim ukazała się jako miesięcznik, zawierając tylko artykuły do studium. Pierwszy numer ukazał się w nakładzie około 600 egzemplarzy. Po kilku miesiącach pozyskiwania prenumeratorów malgaska edycja osiągnęła nakład 3000 egzemplarzy. Później druk przejęło szwajcarskie Biuro Oddziału, a w roku 2000 „Strażnica” w języku malgaskim ukazywała się jako dwutygodnik, drukowany w Wielkiej Brytanii, w nakładzie ponad 26 tysięcy egzemplarzy. Pod koniec roku 1963 w języku malgaskim opublikowano książkę „Niech Bóg będzie prawdziwy[13].

W roku 1964 powstały dwa kolejne zbory. Trzy zbory na Madagaskarze zaczął odwiedzać wraz ze swoją żoną pierwszy nadzorca podróżujący w kraju, Laval Carbonneau. Po nim obowiązki obwodu pełnił Raimo Kuokkanen odwiedzający zbory wraz z żoną. Przez pewien czas Raimo Kuokkanen usługiwał zarówno w charakterze nadzorcy obwodu jak i okręgu jak również pracował w Biurze Oddziału. Później, pierwszym malgaskim nadzorcą obwodu został Rajaobelina Célestin[14].

W połowie lat 60. XX wieku Świadkami Jehowy zostali pierwsi tamtejsi Hindusi. Z wierzeniami Świadków Jehowy na Madagaskarze zapoznał się Dirajlal Bagvandjee, który po nakazie wyjazdu misjonarzy w roku 1970 wyjechał do Kenii, a później w Indiach usługiwał w Komitecie Oddziału[15]. W marcu 1966 roku na Madagaskar skierowano dwie pochodzące z Niemiec, misjonarki Margarita Königer i Gisela Hoffmann oraz innych, których kierowano do dalszych miast. Jednak począwszy od roku 1967 zaprzestano wpuszczać do kraju kolejnych misjonarzy. W 1970 roku zanotowano liczbę 469 głosicieli[16].

Zakaz działalnościEdytuj

5 czerwca 1970 roku nakazano misjonarzom stawić się w urzędzie służby bezpieczeństwa. Mimo posiadania przedłużonych kilka dni wcześniej ważnych wiz nakazano im opuszczenie kraju, a same wizy anulowano. Do 20 czerwca 1970 roku wyspę opuściło 20 misjonarzy Świadków Jehowy. Większość z nich udała się do Kenii. Obywatele francuscy wyjechali na wyspę Reunion[17][18].

8 sierpnia 1970 roku w gazecie „Official Journal of the Malagasy Republic” poinformowano o zakazie działalności Świadków Jehowy („Dziennik Urzędowy Republiki Malgaskiej” 8 sierpnia 1970, dekret nr 70-431). W roku 1971 liczba głosicieli w kraju spadła o 12%. Zebrania zaczęto organizować w małych grupach po 3-4 rodziny. Stopniowo liczba obecnych zaczęła rosnąć. W kraju utworzono komitet, który wspierał miejscowych głosicieli oraz utrzymywał łączność z Ciałem Kierowniczym. Jednak sam zakaz działalności nie był rygorystycznie wprowadzony przez władze[17].

Wkrótce wizytę na Madagaskarze jako nadzorca strefy złożył Milton Henschel z Biura Głównego Towarzystwa Strażnica. Zaproszono dwóch malgaskich głosicieli na szkolenie na szkolenie do Biura Głównego, a Andriamasy Théodore, pionier specjalny, został skierowany do Szkoły Gilead. W czasie zakazu działalności organizowano zgromadzenia okręgowe i obwodowe w lasach, gdzie spotykało się niekiedy nawet 1500 osób. W roku 1972 w wynajętym mieszkaniu utworzono biuro i skład literatury dla 11 zborów. W roku 1973 nadzorca strefy – André Ramseyer odwiedził wyspę i zachęcił głosicieli do bardziej otwartej działalności. Rok później na Madagaskarze działalność kaznodziejską prowadziło 613 głosicieli[19]. W roku 1978 w kongresach „Zwycięska wiara” uczestniczyło 1790 osób[20].

Ponowna rejestracja i rozwój działalnościEdytuj

Pod koniec 1983 roku złożono podanie o zalegalizowanie działalności jako stowarzyszenie kulturalne. 24 lutego 1984 roku Stowarzyszenie Świadków Jehowy otrzymało osobowość prawną, co jednak nie znaczyło, że uchylono zakaz działalności Świadków Jehowy. W kwietniu 1984 na wyspie działalność prowadziło 1708 głosicieli, a 8977 osób uczestniczyło w uroczystości Wieczerzy Pańskiej. W 1987 roku na Madagaskar powrócili pierwsi zagraniczni misjonarze, w tym również Raimo Kuokkanen, który został koordynatorem oddziału oraz Dirajlal Bagvandjee, który został członkiem Komitetu Oddziału. W 1991 roku nowa najwyższa liczba głosicieli wyniosła 4005[21].

Od roku 1972 do 1987 na biuro i skład literatury wystarczało mieszkanie prywatne. Później wynajęto w tym celu dom. W kwietniu 1993 roku rozpoczęto budowę nowej siedziby biura, którą nadzorował Walter Elkow, sługa międzynarodowy z Kanady. Nowy kompleks budynków Biura Oddziału oddano do użytku 7 grudnia 1996 roku. W uroczystym otwarciu uczestniczyło 668 długoletnich głosicieli, a następnego dnia 7785 osób wysłuchało okolicznościowego wykładu – wygłoszonego na działce nazwanej Gileada, zakupionej z myślą o budowie Sali Zgromadzeń[22].

W roku 1993 do kraju przyjechało sześciu absolwentów filii Szkoły Gilead w Niemczech. Otworzono dla nich dom misjonarski w Toamasinie[23]. W 1993 roku wniesiono podanie o legalizację związku wyznaniowego Świadków Jehowy. 4 października 1994 roku działalność została prawnie zalegalizowana[21].

W 1997 roku Biuro Oddziału udzieliło pomocy poszkodowanym po przejściu cyklonu Gretelle. W 1999 roku członkami Komitetu Oddziału byli: Eleha, Raimo Kuokkanen i Dirajlal Bagvandjee. W roku 1999 zanotowano liczbę 10 346 głosicieli, należących do 253 zborów i grup, podzielonych na 17 obwodów[24].

W roku 2007 działało 18 748 Świadków Jehowy, a na uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 101 165 osób.

W 2008 roku przekroczono liczbę 20 000 głosicieli. W roku 2011 na Pamiątce zebrało się 123 508 osób (ok. 0,7% mieszkańców kraju). W 2012 roku zanotowano liczbę 26 503 głosicieli, a w roku 2014 – 29 963[25].

24 stycznia 2015 roku nastąpiło uroczyste otwarcie rozbudowanego Biura Oddziału w którym uczestniczył Mark Sanderson członek Ciała Kierowniczego oraz delegacje z 15 krajów. Wiele działów otrzymało większe pomieszczenia, a ponadto utworzono w nim nowe studia dla Działu Nagrań Dźwiękowych i Filmów Wideo oraz Działu Tłumaczeń Języka Migowego, a także rozpoczęto przygotowywanie publikacji drukowanych pismem Braille’a. Program z uroczystości otwarcia był transmitowany do Sal Zgromadzeń i Sal Królestwa, dzięki czemu skorzystały z niego 28 683 osoby[26][4].

Od 18 do 20 sierpnia 2017 roku w stolicy odbył się kongres specjalny „Nie poddawaj się!” z udziałem delegacji z Kenii, Majotty, Malawi, Mauritiusa, Mozambiku, Południowej Afryki, Reunionu, Stanów Zjednoczonych i Zambii[27].

W latach 2008–2017 na Madagaskar przeniosło się ponad 70 głosicieli i pionierów z 11 krajów (z Czech, Francji, Gwadelupy, Kanady, Luksemburga, Niemiec, Nowej Kaledonii, Stanów Zjednoczonych, Szwajcarii, Szwecji i Wielkiej Brytanii), aby prowadzić działalność kaznodziejską. W tym samym celu niektórzy miejscowi głosiciele przenieśli się w bardziej odległe zakątki kraju[28].

Zebrania zborowe i kongresy regionalne organizowane są w językach: antakarana, malgaskim, malgaskim migowym, francuskim, tandroy i vezo. Na Madagaskarze funkcjonuje 265 Sal Królestwa[29].

Miejscowe Biuro Oddziału nadzoruje tłumaczenie literatury biblijnej na język malgaski, antankarana, tandroy i vezo[3].

UwagiEdytuj

  1. Zbory i grupy malgaskojęzyczne działają również we Francji, w Kanadzie, na Mauritiusie, Reunionie i na Seszelach.

PrzypisyEdytuj

  1. Madagaskar – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-12-31].
  2. Watchtower: JW Broadcasting – grudzień 2015 [Pozdrowienia; od 64 min.]. tv.jw.org, 2015-12-07. [dostęp 2015-12-07].
  3. a b Watchtower: Biuro Oddziału na Madagaskarze. jw.org. [dostęp 2013-12-12].
  4. a b Watchtower: Otwarcie Biura Oddziału na Madagaskarze. tv.jw.org. [dostęp 2016-05-30].
  5. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 227, 228.
  6. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 228, 229.
  7. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 229–231.
  8. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 231.
  9. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 234.
  10. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 235.
  11. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 231–234.
  12. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 235, 236.
  13. a b Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 236–238.
  14. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 238, 239.
  15. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 239–241.
  16. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 241, 242.
  17. a b Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 242, 243.
  18. Margarita Königer: Cieszę się, że wybrałam taką drogę życiową. tv.jw.org, 2016-09-05. [dostęp 2016-09-05].
  19. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 244–247.
  20. Watchtower. A Nation That Trusts In God. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 7–12, 15 maja 1979 (ang.). 
  21. a b Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 247.
  22. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 248, 249.
  23. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 252.
  24. Rocznik Świadków Jehowy 2000 ↓, s. 251–254.
  25. Madagaskar. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 2, styczeń 2016. Watch Tower Bible and Tract Society. ISSN 1234-1150. 
  26. Rocznik Świadków Jehowy 2016. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 28.
  27. Watchtower: Kongresy specjalne 2017 (ang.). jw2017.org, 2016-10-01. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-28)].
  28. Watchtower. Chętnie stawili się do dyspozycji – na Madagaskarze. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXIX, s. 3–6, styczeń 2018. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  29. Watchtower: Kingdom Work (ang.). jw2017.org, 2016-10-01. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-28)].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj