Otwórz menu główne

Świadkowie Jehowy w Kambodży

Świadkowie Jehowy w Kambodży – społeczność wyznaniowa w Kambodży, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 1156 głosicieli, należących do 16 zborów[2][a]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrały się 3023 osoby[3].

Świadkowie Jehowy w Kambodży
Państwo  Kambodża
Liczebność
(2018)
1156
% ludności kraju
(2018)
0,007%
Liczba zborów
(2018)
16
Rozpoczęcie działalności ok. 1930
Geographylogo.svg
Miejscowości w Kambodży, w których działają zbory Świadków Jehowy (w roku 2013)[1].


HistoriaEdytuj

W latach 30. XX wieku pionierzy działający w Sajgonie przez krótki czas prowadzili działalność kaznodziejską również w Phnom Penh. W czerwcu 1956 roku z Sajgonu przyjechał misjonarz Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead – Joseph E. Babinski. W stolicy spotkał się z osobistym sekretarzem księcia Norodoma Sihanouka i uzyskał zgodę na przyjazd w grudniu 1958 roku czterech misjonarzy Szkoły Gilead. Zebrania zborowe odbywały się w językach: angielskim, chińskim, francuskim i wietnamskim, a wkrótce również w khmerskim. W roku 1961 przybyli misjonarze – William i Angela Samuelson[4]. W roku 1963 przybyli kolejni misjonarze – George i Carolyn Crawford, a w roku 1964 Panayotis Kokkinidis. W roku 1965 dołączył do nich Long z Wietnamu, który zmarł dwa lata później[5]. W 1972 roku władze Kambodży nie przedłużyły wiz misjonarzom, toteż musieli oni opuścić kraj[4]. W roku 1975 miejscowi Świadkowie Jehowy opuścili kraj przeprowadzając się do Francji.

Przez większą część tego okresu – do 1993 roku nie było tam Świadków Jehowy. W roku 1993 roku Crawford otrzymał zezwolenie Ministerstwa do Spraw Religii na działalność misyjną. Przyjechało dwóch misjonarzy. Na początku roku 1993 otwarto w stolicy kraju, Phnom Penh, biuro nadzorujące głoszenie „religii Jehowy”. Rok później działało 11 głosicieli w jedynym wówczas zborze.

W roku 1999 było 43 głosicieli. Dwa lata później utworzono kolejny zbór, a liczba głosicieli wzrosła do 103.

W 2004 roku utworzono trzeci zbór, a rok później w 7 zborach było 195 głosicieli. W 2007 roku liczba ta wzrosła do 276, w 2009 roku wyniosła 378 osób i w tym samym roku powstał kolejny zbór.

Pod koniec 2009 roku i na początku 2010 roku do kraju dotarli kolejni misjonarze ze 127. i 128. klasy Szkoły Gilead. W 2011 roku powstały dwa kolejne zbory, a liczba głosicieli wzrosła do prawie pół tysiąca. W 2012 roku zanotowano ich 598; powstały kolejne zbory. W roku 2014 w 14 zborach liczba głosicieli wzrosła do 852, w roku 2015 do 924, a w roku 2016 do 1021.

Coroczne kongresy regionalne odbywają się w języku khmerskim w Phnom Penh. Zebrania zborowe odbywają się w języku khmerskim, wietnamskim i kambodżańskim migowym.

StatystykiEdytuj

Liczba głosicieli (w tym pionierów)Edytuj

Dane na podstawie oficjalnych raportów o działalności[6]:

  • najwyższa liczba głosicieli osiągnięta w danym roku służbowym[b] (liczby nad słupkami na wykresie)
  • przeciętna liczba pionierów w danym roku służbowym (ciemniejszym odcieniem, liczby na słupkach wykresu; w przypadku braku miejsca na wykresie liczbę pionierów podano nad wykresem w nawiasie; od 2017 roku liczna pionierów pełnoczasowych, bez pomocniczych).
 

UwagiEdytuj

  1. Zbory i grupy khmerskojęzyczne działają również w Australii, Francji, Japonii, Kanadzie, Korei Południowej, Nowej Zelandii, Stanach Zjednoczonych i w Tajlandii.
  2. Rok służbowy liczony jest od września poprzedniego roku kalendarzowego do sierpnia danego roku kalendarzowego.

PrzypisyEdytuj

  1. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2015-01-04].
  2. Kambodża – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-12-31].
  3. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018. jw.org.
  4. a b Watchtower. Przekonałem się, że warto chodzić z mądrymi. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXVIII, s. 3–7, marzec 2017. Towarzystwo Strażnica. 
  5. 1991 Yearbook of Jehovah's Witnesses. New York: Watchtower, 1991, s. 186–252. (ang.)

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj