Świadkowie Jehowy w Libanie

Świadkowie Jehowy w Libanie – społeczność wyznaniowa w Libanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy.

Świadkowie Jehowy w Libanie
Państwo  Liban
Liczebność
(2016)
3684
% ludności kraju
(2016)
0,08%
Liczba zborów
(2016)
57
Rozpoczęcie działalności 1921
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata w języku arabskim wydano w 1998 r. (część) oraz w 2004 r. (całość)

W 2016 roku społeczność Świadków Jehowy w Libanie liczyła 3684 głosicieli (najwięcej na Bliskim Wschodzie), należących do 57 zborów[a]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2016 roku zebrało się 6458 osób[1]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje włoskie Biuro Oddziału w Rzymie[2]. Od 2017 roku sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana.

HistoriaEdytuj

PoczątkiEdytuj

W 1921 roku do Libanu z Nowego Jorku w Stanach Zjednoczonych powrócił Michel Aboud, został on pierwszym głosicielem działającym w tym kraju[3][4]. Dwa lata później do Rahby ze Stanów Zjednoczonych powrócił Asaad Younis. W 1924 roku w Bejrucie, otworzono Biuro Oddziału, które nadzorowało działalność ewangelizacyjną na terenie Libanu, Armenii, Gruzji, Syrii i Turcji[5].

W 1925 roku Alexander H. Macmillan z nowojorskiego Biura Głównego Towarzystwa Strażnica odwiedził współwyznawców na północy kraju. W 1926 roku głosiciele: stomatolog [mężczyzna] Hanna Shammas i prof. Ibrahim Atiyeh prowadzili działalność kaznodziejską w Trypolisie i Anfie. Doktor Shammas udostępnił na zebrania religijne swój dom i gabinet. W 1930, w Trypolisie było 10 wyznawców, a na północy Libanu w Amjun - 20. W roku 1936 Yousef Rahhal, przywiózł ze Stanów Zjednoczonych sprzęt nagłaśniający i dwa gramofony, które zostały umieszczone na fordzie i z ich pomocą była prowadzona działalność na odległych terenach Libanu i Syrii[3].

W 1937 roku Jamil Sfeir kontynuował działalność kaznodziejską w Bejrucie, natomiast w Kfarhaboo czynił to Louis Yazbek. W tym samym roku do Trypolisu przybył z żoną Petros Lagakos, który wraz z mieszkającym tam Najibem Salem prowadził działalność kaznodziejską. W 1940 roku Ibrahim Atiyeh rozpoczął tłumaczenie „Strażnicy” na język arabski, a N. Salem wykonywał cztery odręczne kopie i przesyłał je głosicielom w Palestynie, Syrii i współwyznawcom w Egipcie. Abdallah Blal prowadził działalność kaznodziejską w Bejrucie i w Rahbe.

Do 1943 roku Świadkowie Jehowy dotarli do większości libańskich miast i wiosek. Czasem na odległe tereny wyruszało samochodami lub autobusem około 30 osób[3].

Rozwój działalnościEdytuj

W 1945 roku do Libanu przybyli pierwsi misjonarze, absolwenci Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead. Wśród nich Anne i Gwen Beavor[3]. Utworzono wówczas pierwszy zbór w Libanie, którego sługą został Salem Najib[6]. W 1946 działalność kaznodziejską prowadziło 72 głosicieli.

W 1947 roku do libańskich współwyznawców przyjechali z wizytą Nathan H. Knorr i Milton G. Henschel. W 1949 roku w Bejrucie otwarto Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica. Zanotowano liczbę 172 głosicieli w 7 zborach. Rok później liczba libańskich Świadków Jehowy wyniosła 271 osób.

W styczniu 1951 roku do Libanu przyjechało 7 kolejnych misjonarzy. W kraju było 401 członków wyznania w 8 zborach[7]. W 1954 roku w Libanie działało 451 głosicieli w 11 zborach. Rok później zanotowano liczbę 501 Świadków Jehowy w 10 zborach.

W tym samym 1955 roku, do Libanu przejechali kolejni misjonarze. W grudniu 1956 do kraju przyjechali z wizytą Nathan H. Knorr i Frederick W. Franz, którzy wzięli udział w kongresie w Bejrucie. Uczestniczyło w nim 551 osób z Libanu, Syrii, Jordanii i innych krajów arabskich, a 20 osób zostało ochrzczonych. Dodatkowo na specjalnym zebraniu w Sali Królestwa w Trypolisie obecnych było 291 osób. Ponieważ władze Libanu w połowie roku 1956 zakazały wydawanie „Strażnicy”, kwestię tą omówiono z premierem Sulajmanem an-Nabulusim[8].

W listopadzie 1958 roku wszyscy misjonarze musieli opuścić Liban.

W 1959 roku w Bejrucie powstał pierwszy zbór ormiańskojęzyczny.

Rok później w kraju działało 608 Świadków Jehowy w 15 zborach. W roku 1963 w Libanie odbył się kongres międzynarodowy pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina[9]. W roku 1968 osiągnięto liczbę 1025 głosicieli.

W maju 1969 roku N.H. Knorr ponownie odwiedził Liban. W 1971 roku powstał drugi zbór ormiańskojęzyczny w Bejrucie. W kraju działało 1267 Świadków Jehowy.

27 stycznia 1971 roku, Libańska Rada Ministrów zakazała działalności Świadków Jehowy i rozpowszechniania ich literatury.

W 1975 roku w 46 zborach działało 1882 Świadków Jehowy.

16 lutego 1990 roku zorganizowano komitet niesienia pomocy poszkodowanym przez wojnę współwyznawcom, który pomagał szczególnie bejruckim Świadkom Jehowy. W kraju działało 2659 głosicieli[10][11].

W marcu 1997 władze libańskie zamknęły 3 Sale Królestwa.

W 2007 roku zanotowano liczbę 3613 Świadków Jehowy w 66 zborach, a na uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 6621 osób. Rok później w kraju działało 3690 głosicieli, a w roku 2015 – 3734.

W sierpniu 2001 roku delegacja Świadków Jehowy z Libanu uczestniczyła w kongresie międzynarodowym pod hasłem „Nauczyciele słowa Bożego” w Rzymie[12][13], latem 2009 roku w kongresie międzynarodowym pod hasłem „Czuwajcie!” w Rzymie[14], a w roku 2014 na kongresie międzynarodowym pod hasłem „Szukajmy najpierw Królestwa Bożego!” we Frankfurcie nad Menem[15].

Według Europejskiego Stowarzyszenia Świadków Jehowy, w Libanie nadal trwają ograniczenia wolności religijnej Świadków Jehowy. W 2010 roku Komitet Praw Człowieka ONZ opublikował raport, w którym wezwał władze libańskie do prawnego zalegalizowania Świadków Jehowy jako religii chrześcijańskiej. Rejestracja ta dałaby członkom wyznania prawo do swobodnego praktykowania swojej religii. Raport stwierdza, że działalność Świadków Jehowy w Libanie została zakazana przez Ligę Państw Arabskich (LPA) w 1964, która mylnie uznała ją za organizację syjonistyczną. Kilka razy zwracano się do LPA w celu wyjaśnienia, że Świadkowie Jehowy nie są związani z żadną organizacją syjonistyczną. 13 listopada 1996 roku libańska Rada Stanu odrzuciła prośbę o przywrócenie pełnej legalizacji, którą Świadkowie Jehowy przedłożyli 5 lipca 1991 roku. Zwrócili się w niej o unieważnienie decyzji Rady Ministrów z 1971 roku, która obejmuje zakaz zajmowania się tym stowarzyszeniem. Według raportu Europejskiego Stowarzyszenia Świadków Jehowy [która zajmuje się obroną prawną Świadków Jehowy], władze libańskie utrudniają ich swobodną działalność. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych odmawia rejestracji organizacji jako stowarzyszenia religijnego, podobnie jak ponad 80 innym organizacjom religijnym w Libanie. Władze libańskie zakazują również grupie wynajmowania lub posiadania obiektów, by mogli przeprowadzać swoje praktyki religijne, co sprawia, że robią to tylko w budynkach prywatnych[16][17].

W Rahbe na 2000 mieszkańców, ponad 300 jest Świadkami Jehowy[18]. W roku 2017 Libanie 57 zbory spotykały się w 15 Salach Królestwa; oprócz zborów arabskojęzycznych istnieją również zbory i grupy ormiańsko-, filipińsko-, syngalesko- i angielskojęzyczne. Kongresy regionalne i zgromadzenia obwodowe odbywają się w j. arabskim i angielskim. Świadkowie Jehowy wydają publikacje w języku arabskim, również w dialekcie libańskim[19]. W tym dialekcie dostępny jest także oficjalny serwis internetowy – jw.org[20]. Serwis ten i publikacje są również dostępne w libańskim języku migowym [21].

UwagiEdytuj

  1. Grupy posługujące się libańskim dialektem języka arabskiego działają również we Francji.

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Świadków Jehowy 2017, Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 180–187.
  2. Watchtower, Kontakt. Liban, jw.org [dostęp 2017-08-29].
  3. a b c d Duchowe światło na Bliskim Wschodzie, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, 1 września 2001, s. 22–26.
  4. Pozwoliłem, żeby Jehowa kierował moimi krokami, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, czerwiec 2021, s. 26-30.
  5. Rocznik Świadków Jehowy 2017, Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 90.
  6. Duchowe światło na Bliskim Wschodzie, „Strażnica Zwiastująca Królestwa”, 1 września 2001, s. 22–26.
  7. Wdzięczna za trwałe dziedzictwo chrześcijańskie, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, 1 marca 1998, s. 20–24.
  8. Prezes Towarzystwa odwiedza Europę i Środkowy Wschód, „Strażnica Zwiastująca Królestwa”, styczeń 1958, s. 16–20.
  9. Watchtower, Niezapomniany kongres, jw.org [dostęp 2015-01-01].
  10. Radosna wytrwałość na Bliskim Wschodzie, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, 1 stycznia 1991, s. 25.
  11. Wspólne wzrastanie w miłości, „Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego”, 1995, s. 25.
  12. Volontari al Lavoro, „Cronaca”, 3 sierpnia 2001 (wł.).
  13. Al Delle Alpi va in campo Geova, „Cronaca”, 7 sierpnia 2001 (wł.).
  14. International Convention in Italy – Jehovah’s Witnesses (5,05 min), 21 czerwca 2009 (ang.).
  15. Watchtower, Zjednoczeni miłością na międzynarodowym kongresie we Frankfurcie, jw.org, 29 maja 2015 [dostęp 2015-07-02].
  16. شهود يهوه للحكومة اللبنانية: لسنا اتباع للصهيونية, upr-lebanon.org, 1 listopada 2015 [dostęp 2018-01-11] (arab.).
  17. من هم شهود يهوه؟, janoubia.com, 28 grudnia 2017 [dostęp 2018-01-11] (arab.).
  18. Wioskę mnóstwa wód napełnia prawda, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, 15 października 1992, s. 24–27.
  19. Watchtower, Publikacje w języku arabskim (Liban), jw.org [dostęp 2017-05-08].
  20. Watchtower, JW.org (arabski [Liban]), jw.org [dostęp 2018-11-12] (arab.).
  21. Watchtower, JW.org (libański język migowy), jw.org [dostęp 2019-11-19] (arab.).

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj