Otwórz menu główne

Świadkowie Jehowy w Republice Środkowoafrykańskiej

Świadkowie Jehowy w Republice Środkowoafrykańskiej – społeczność wyznaniowa w Republice Środkowoafrykańskiej, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 2889 głosicieli, należących do 56 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrały się 17 622 osoby[1]. Działalność miejscowych i Świadków Jehowy z Czadu koordynuje Biuro Oddziału w Bangui[2].

Świadkowie Jehowy w Republice Środkowoafrykańskiej
Państwo  Republika Środkowoafrykańska
Liczebność
(2018)
2889
% ludności kraju
(2018)
0,06%
Liczba zborów
(2018)
56
Rozpoczęcie działalności 1947

Spis treści

HistoriaEdytuj

PoczątkiEdytuj

Początek działalności tego wyznania w tym kraju datuje się na rok 1947. Wówczas to Josué Dioh powrócił z Kamerunu, gdzie uczęszczał na zebrania religijne Świadków Jehowy. Wkrótce rozpoczął działalność kaznodziejską. Skontaktował się też ze szwajcarskim Biurem Oddziału, aby wysłano publikacje do Etienne Nkounkou w Bangui, który je co tydzień analizował z grupą zainteresowanych[3].

W kolejnych latach miejscowe władze zakazały rozpowszechniania tych publikacji, toteż miejscowi głosiciele posługiwali się w działalności kaznodziejskiej samą Biblią. W roku 1950 grupki zainteresowanych w Bangui odwiedził Eric Cooke, misjonarz z Rodezji Południowej (obecnie Zimbabwe). Pierwszy zbór poza stolicą kraju założono w kwietniu 1950 roku w Dekoa, a w następnym roku w Ippy. W 1955 w Bangui działało około 200 głosicieli. W 1957 roku pozwolono na rozpowszechnianie niektórych publikacji. W kraju zanotowano liczbę około 500 głosicieli.

Prawna rejestracja i ograniczenia działalnościEdytuj

28 marca 1961 roku zalegalizowano działalność Świadków Jehowy. W roku 1962 przybyli pierwsi misjonarze Szkoły Gilead. 2 kwietnia 1962 roku kraj odwiedził Milton Henschel. 1 września 1963 roku w stolicy otwarto Biuro Oddziału.

Nadzorcą obwodu i nadzorcą Biura Oddziału był Maxim Danylenko. W 1976 roku działalność Świadków Jehowy w Republice Środkowoafrykańskiej została zakazana. Po jakichś dwóch latach zakaz został zniesiony a Maxim Danylenko powrócił do pracy w obwodzie[4].

Ponowna legalizacja działalnościEdytuj

20 stycznia 1993 roku tamtejszy rząd oficjalnie zezwolił Świadkom Jehowy na wznowienie działalności w pełnym zakresie. Ponownie otworzono pięć Sal Królestwa w Bangui, a do kraju wysłani zostali pionierzy głównie z Francji. W 1996 roku liczba głosicieli przekroczyła 2000, a dziesięć lat później zanotowano ich 2769. W latach 1999 i 2000 miejscowi wyznawcy udzielili pomocy współwyznawcom-uchodźcom z Demokratycznej Republiki Konga[5]. Pod koniec roku 2011 do kraju przybyli misjonarze ze Szkoły Gilead. 19 listopada 2011 roku oddano do użytku nowe obiekty Biura Oddziału m.in. 8 biur tłumaczeń, które nadzorują tłumaczenie literatury biblijnej na język sango i siedem innych lokalnych języków[2]. W roku 2017 z powodu nasilających się konfliktów zbrojnych w różnych częściach kraju, Świadkowie Jehowy byli zmuszeni do ucieczki do Kamerunu i Demokratycznej Republiki Konga, gdzie otrzymali pomoc od współwyznawców[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Republika Środkowoafrykańska – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2019-01-08].
  2. a b Watchtower: Biuro Oddziału w Republice Środkowoafrykańskiej. jw.org. [dostęp 2013-12-13].
  3. Rocznik Świadków Jehowy 2005. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2005, s. 135.
  4. Watchtower. Nie opuszczam rąk. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXIX, s. 16, sierpień 2013. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  5. Rocznik Świadków Jehowy 2000. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2000, s. 51, 52.
  6. Watchtower: Świadkowie w Republice Środkowoafrykańskiej zmuszeni do ucieczki z powodu konfliktów zbrojnych. jw.org, 2017-09-14. [dostęp 2017-09-14].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj