Otwórz menu główne

Świadkowie Jehowy w Wietnamie – społeczność wyznaniowa w Wietnamie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy.

Świadkowie Jehowy w Wietnamie
Państwo  Wietnam
Liczebność
(2013)
ponad 3000
Liczba zborów
(2013)
ok. 60
Rozpoczęcie działalności 1936
Geographylogo.svg
Niektóre miejscowości w Wietnamie, w których mieszczą się Sale Królestwa Świadków Jehowy[1].

W 2013 roku społeczność Świadków Jehowy w Wietnamie liczyła ponad 3000 głosicieli, należących do około 60 zborów[a], prowadzących działalność na terenie kraju bez prawnego zarejestrowania[2]. W Wietnamie oficjalnie działają Sale Królestwa[1]. W kraju działa miejscowy Komitet Łączności ze Szpitalami[3]. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, w których ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana.

Spis treści

HistoriaEdytuj

PoczątkiEdytuj

Początki działalności Świadków Jehowy na terenie obecnego Wietnamu sięgają roku 1936, gdy do Sajgonu (na terenie ówczesnych Indochin Francuskich) przysłano dwóch pionierów z Australii. Jednym z nich był Frank Rice (zm. 1986), który najpierw prowadził działalność kaznodziejską wśród ludności mówiącej po angielsku, a po opanowaniu podstaw miejscowego języka – także w języku wietnamskim. Początkowo prowadził działalność kaznodziejską w rejonie Sajgonu (obecnie Ho Chi Minh), a następnie kontynuował działalność na północy terenu dzisiejszego Wietnamu. Pozostawał w Wietnamie do roku 1943, gdy został aresztowany przez żołnierzy armii japońskiej podczas inwazji Japonii na Azję Południowo-Wschodnią[4].

Rozwój działalności po II wojnie światowejEdytuj

W latach 1953–1954 niewielka grupka nieochrzczonych głosicieli z terenu dzisiejszego Wietnamu działała pod nadzorem Biura Oddziału we Francji[4].

Gdy pod koniec 1955 roku w Wietnamie Południowym proklamowano Republikę Wietnamu, Joseph Babinski, nadzorca oddziału Towarzystwa Strażnica w Tajlandii, uzyskał pozwolenie od władz w Sajgonie na przyjazd do tego kraju misjonarzy Towarzystwa Strażnica. 27 czerwca 1957 roku pięciu pierwszych misjonarzy absolwentów Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead przybyło do Sajgonu. W mieście otwarto dom misjonarski podlegający pod biuro oddziału w Tajlandii. Działalność religijną kontynuowano mimo toczącej się wojny wietnamskiej[4].

Przez pierwszych kilka lat działalność ewangelizacyjna oraz zebrania chrześcijańskie były prowadzone w języku francuskim, znanym zwłaszcza wykształconej części społeczeństwa. Do połowy lat 60. XX wieku przetłumaczono jednak i wydano w języku wietnamskim kilka broszur („Ta dobra nowina o Królestwie”, „Oto wszystko nowe czynię” i „Żyć w nadziei na sprawiedliwy nowy świat”), a misjonarze opanowali miejscowy język, co umożliwiło rozszerzenie działalności ewangelizacyjnej[4].

W roku 1964 do Wietnamu Południowego skierowano kilku Świadków Jehowy z Filipin[5] oraz misjonarzy działających w Kambodży[6]. W 1966 roku oprócz 8 misjonarzy działało 11 miejscowych głosicieli[4].

W 1968 roku, pomimo spodziewanych krwawych walk nadciągającej ofensywy Tết Armii Wietnamu Północnego i Wietkongu, 9 misjonarzy pozostało w Sajgonie (zostali jedynie przeniesieni z domu misyjnego w dzielnicy mieszkaniowej do domu w chińskiej dzielnicy w centrum miasta). Po ofensywie zarówno misjonarze, jak i miejscowi głosiciele kontynuowali działalność kaznodziejską[4].

W 1970 roku w języku wietnamskim został wydany podręcznik do prowadzenia domowych studiów biblijnych, książka Prawda, która prowadzi do życia wiecznego[4]; osiągnięto liczbę 52 głosicieli[7]. W roku 1971 zaczęto wydawać w języku wietnamskim czasopismo „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy[4].

W 1973 roku oficjalnie zalegalizowano Świadków Jehowy w Wietnamie Południowym; w Sajgonie zaczęło działać Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica – czynne do 1975 roku, kiedy to nastąpiła zmiana władz w tej części kraju[4].

W dniach 13–15 grudnia 1974 roku w Sajgonie odbył się kongres Świadków Jehowy „Boskie zamierzenie”. W mieście tym istniały 3 zbory, skupiające 113 głosicieli[4]. Zebrania religijne organizowano w Biurze Oddziału lub w domu misjonarskim[8].

W 1975 roku osiągnięto w kraju liczbę 120 głosicieli. Po zajęciu Sajgonu przez wojska Wietkongu przestało działać biuro oddziału i utracono legalizację. Nadzór nad działalnością Świadków Jehowy w Wietnamie przejęło biuro Towarzystwa Strażnica we Francji[8].

Sytuacja wyznaniaEdytuj

Od 1975 roku działalność na terenie Wietnamu nie jest zalegalizowana; liczba wyznawców sięga co najmniej 3000 osób. Według danych z 2013 roku zbory Świadków Jehowy podejmowały starania o rejestrację na podstawie aktualnie obowiązującego prawa[2]. Według danych z 2006 roku w Wietnamie funkcjonowało co najmniej 10 zborów. Większość z nich znajdowało się na południu kraju, w tym 5 w mieście Ho Chi Minh. Każdy ze zborów mógł wtedy liczyć kilkuset wyznawców[9][10][11]. W roku w 2013 około 60 zborów znajdowało się na terenie 22 prowincji[2]. W listopadzie 2015 roku delegacja Świadków Jehowy z Wietnamu brała udział w kongresie specjalnym „Naśladujmy Jezusa!” w tajlandzkim Chiang Mai[12]. W dniach od 17 do 19 listopada 2017 roku w indonezyjskiej Dżakarcie odbył się kongres specjalny „Nie poddawaj się!” z udziałem delegacji z Wietnamu[13].

Z Sali Królestwa w Hanoi korzystają cztery zbory (trzy wietnamskojęzyczne i wietnamskiego języka migowego), a z czterech Sal Królestwa w Ho Chi Minh korzysta 13 zborów (11 wietnamskojęzycznych, wietnamskiego języka migowego oraz chińskojęzyczny). Sala Królestwa mieści się również w Biên Hoà, z którego korzysta zbór Đông i Tây, a z Sal Królestwa w Đà Lạt, Bông Trang, Bình Xuân, Xuân Trường, Tây Ninh oraz Cần Thơ korzystają miejscowe zbory[1].

Zebrania zborowe odbywają się w języku wietnamskim, chińskim (kantoński tradycyjny) i wietnamskim języku migowym[1].

W kraju działa miejscowy Komitet Łączności ze Szpitalami[3].

UwagiEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2018-11-22].
  2. a b c Đại diện Giáo hội Nhân chứng Giêhôva tới làm việc với Ban Tôn giáo Chính phủ (wiet.). btgcp.gov.vn, 2013-06-12. [dostęp 2014-04-22].
  3. a b Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  4. a b c d e f g h i j Yearbook of Jehovah’s Witnesses 1991. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1991, s. 221–225, 232. (ang.)
  5. Yearbook of Jehovah’s Witnesses 1991. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1991, s. 236–237. (ang.)
  6. Watchtower. Przekonałem się, że warto chodzić z mądrymi. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXVIII, s. 3–7, marzec 2017. Towarzystwo Strażnica. 
  7. Yearbook of Jehovah’s Witnesses 1971. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1971, s. 292–293. (ang.)
  8. a b Yearbook of Jehovah’s Witnesses 1976. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1976, s. 15, 16. (ang.)
  9. U.S. Department of State: International Religious Freedom Report 2006, state.gov (ang.)
  10. U.S. Department of State: International Religious Freedom Report 2007, state.gov (ang.)
  11. U.S.-Vietnam Trade Council: Vietnam: Fact Sheet Religion and Trafficking in Persons, usvtc.org (ang.)
  12. 2015 Thailand Special Convention of Jehovah’s Witnesses (ang.). thailand2015.org.
  13. Watchtower: Kongresy specjalne 2017 (ang.). jw2017.org, 2016-10-01. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-25)].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj