Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy diademu. Zobacz też: Żelazna korona (powieść).
Żelazna korona

Żelazna korona (wł. Corona ferrea) – średniowieczny diadem królewski przechowywany w skarbcu katedry św. Jana Chrzciciela w Monzie.

Insygnium to od czasów Królestwa Longobardów było używane do koronacji władców Włoch. W XIX w. dynastia sabaudzka przyjęła ją jako symbol Zjednoczonego Królestwa Włoch.

HistoriaEdytuj

Przypuszcza się, że żelazna korona została wykonana na terenie Lombardii w VIII lub IX w. Według legendy pierwotnie miała być własnością Gizeli, córki Ludwika I Pobożnego. Jej syn Berengar I miał podarować ten diadem jako wotum do skarbca romańskiej katedry w Monzy. W XVI w. powstała druga legenda jakoby żelazna obręcz wewnątrz diademu została wykuta z gwoździa z krzyża męki Jezusa Chrystusa.

W średniowieczu żelazna korona służyła do koronacji królów niemieckich, którzy w czasie podróży przez Italię, a przed koronacją cesarską w Rzymie byli intronizowani nią na królów Włoch.

W 1805 r. żelazną koroną koronował się w Mediolanie na króla Włoch Napoleon I. W 1838 r. została włożona na głowę króla Lombardo-Wenecji, Ferdynanda I Austriackiego. W 1866 r. Wiktor Emanuel II po zwrocie diademu, który został wywieziony w czasie wojny sardyńsko-austriackiej do Wiednia, przyjął go jako włoską koronę królewską. Sabaudowie jednak się nim nie koronowali. Od XIX w. służył on jedynie jako korona egzekwialna podczas pogrzebów królów włoskich.

OpisEdytuj

Korona ma kształt diademu wykonanego z sześciu złotych płytek połączonych umieszczoną wewnątrz żelazną obręczą (stąd jej nazwa). Każdy segment żelaznej korony zdobią wypukłe kamienie szlachetne – rubiny, szafiry, ametysty oraz dekoracja o motywach roślinnych.

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Franz-Xaver Erni, Eduard Gübelin, Kamienie szlachetne. Symbole piękna i władzy, Warszawa, 2001 ​ISBN 83-213-4233-7​.

Linki zewnętrzneEdytuj