Otwórz menu główne

Żwirka (ukr. Жвирка) – osiedle typu miejskiego, położone w rejonie sokalskim obwodu lwowskiego Ukrainy, położone nad rzeką Bug. Obecnie stanowi część miasta Sokal.

Żwirka
Жвирка
Ilustracja
Kościół i klasztor w 2007 roku
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Lviv Oblast.png lwowski
Rejon sokalski
Data założenia 1885
Powierzchnia 2,18 km²
Populacja (2019)
• liczba ludności
• gęstość

3 665[1]
1702 os./km²
Nr kierunkowy +380 3257
Kod pocztowy 80041
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Żwirka
Żwirka
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Żwirka
Żwirka
Ziemia50°27′54″N 24°15′24″E/50,465000 24,256667
Portal Portal Ukraina

HistoriaEdytuj

Miejscowość założona w 1885. Do 1951 w województwie lubelskim w Polsce, na mocy umowy o zmianie granic z 15 lutego 1951 włączona do Ukraińskiej SRR. Status osiedla posiada od 1956. Liczy ponad 3 tysiące mieszkańców.

ZabytkiEdytuj

W Żwirce znajduje się zrujnowany klasztor bernardynów z kościołem Matki Bożej Pocieszenia. Jest to zespół klasztorny z XVII wieku o monumentalnej bryle w stylu barokowym. Klasztor był do wybuchu II wojny światowej miejscem kultu Matki Bożej Sokalskiej. W 1951 święty obraz został potajemnie przeniesiony do kaplicy kościoła św. Bernardyna w Krakowie położonej za zakrystią. W 2002 roku w Sanktuarium w Hrubieszowie została umieszczona oficjalna kopia obrazu. Po zmianie granic w 1951 roku klasztor został zamieniony na więzienie o zaostrzonym rygorze i znacznie zrujnowany.

27 marca 2012 bezcenny klasztor wraz z kościołem w wyniku zaniedbań ukraińskich władz więziennych spłonął doszczętnie. Z zabytkowych zabudowań pozostały jedynie opalone ściany[2][3].

W tutejszym klasztorze został pochowany m.in. Jan Ostroróg – polski pisarz-pamiętnikarz, przyrodnik, wojewoda poznański.

 
Klasztor po pożarze w 2012 roku

PrzypisyEdytuj

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2019 року. Державна служба статистики України. Київ, 2019. стор.51
  2. Spłonął klasztor w Sokalu
  3. Kurier Galicyjski, 30 marca-12 kwietnia, nr 6(154)

Linki zewnętrzneEdytuj