Otwórz menu główne

Żygląd

wieś w województwie kujawsko-pomorskim

Żygląd (nm. Zeigland[2]) – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie chełmińskim, w gminie Papowo Biskupie. Żygląd zajmuje powierzchnię 578,25 hektarów[3]. W 2013 roku w Żyglądzie działało 14 podmiotów gospodarczych[2].

Żygląd
Żygląd
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat chełmiński
Gmina Papowo Biskupie
Liczba ludności (III 2011) 296[1]
Strefa numeracyjna (+48) 56
Kod pocztowy 86-221
Tablice rejestracyjne CCH
SIMC 0848204
Położenie na mapie gminy Papowo Biskupie
Mapa lokalizacyjna gminy Papowo Biskupie
Żygląd
Żygląd
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Żygląd
Żygląd
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Żygląd
Żygląd
Położenie na mapie powiatu chełmińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu chełmińskiego
Żygląd
Żygląd
Ziemia53°15′30″N 18°30′57″E/53,258333 18,515833

Spis treści

HistoriaEdytuj

ŚredniowieczeEdytuj

Już w okresie wczesnego średniowiecza powstał tutaj gród, zbudowany na bazie stożka liczącego około 50 metrów średnicy, z majdanem około 12 metrów[3]. Ślady grodu znajdują się do dzisiaj[3].

Pierwsza wzmianka w źródle pisanym o miejscowości pochodzi z roku 1423[3]. Wieś wtedy występowała pod nazwami: Segenande (1423-24), Zygland (1570), Ygląd, Zeigland[2]. W średniowieczu była to własność rycerska w granicach komturstwa starogrodzkiego[2]. W latach 1423-1424 rycerze Alger, Albrechti Ebirke posiadali w Żyglądzie po 16 łanów ziemi[2]. Byli oni zobowiązani do służby w zbroi lekkiej[2]. Właścicielami ziem w Żyglądzie byli: Jan Trzebski (1570), Piotr Żyglęcki, Paweł Szachocki, Anna Wolska, Ludwik Skalski (1667), Michał Orłowski, Franciszek Bajerski, Kazimierz Pląskowski (1771), Zalewski (1785)[2].

Okres zaborówEdytuj

Pierwszy spis ludności pochodzi z roku 1773[2]. Wieś wtedy liczyła 80 mieszkańców (wśród nich m. in. Kazimierz Pląskowski, woźnica Jan Sławiński, chłopi: Batlewski, Urban Ratkowski, Michał Jasiński, ogrodnicy: Jakub Grzempski, Adam Tullusz, młynarz Szczepan Daszkowski, karczmarz Florian Krupecki, owczarz Jacek Michalski)[2].

W 1885 roku Żygląd zajmował powierzchnię 581 hektarów[2]. Wieś liczyła 42 budynki mieszkalne, zamieszkane przez 230 mieszkańców (w tym 161 katolików)[2].

Czasy współczesneEdytuj

W 1992 roku podłączono 54 gospodarstwa do gminnego wodociągu wiejskiego[4]. Pod wodociąg podłączono 54 gospodarstwa (w Dubielnie o długości 3,6 km 13 gospodarstw oraz 41 gospodarstw w Jeleńcu)[4]. W 2000 roku rozpoczęto remont dróg w miejscowości[5]. W 2004 roku wybudowano kanalizację sanitarną w miejscowości[6]. Dalsza rozbudowa kanalizacji odbywa się w latach 2006-2007[6]. W 2006 wybudowano drogę Żygląd-Papowo Biskupie, Żygląd-Jeleniec[6]. W 2009 roku wyremontowano świetlię wiejską[7].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa toruńskiego.

ZabytkiEdytuj

Według rejestru zabytków NID[8] na listę zabytków wpisany jest cielętnik (budynek gospodarczy) w zespole dworskim, z końca XIX w., nr rej.: 571 z 27.11.1987.

PrzypisyEdytuj

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. a b c d e f g h i j k Waldemar Rozynkowski: Szkice z dziejów Gminy Papowo Biskupie. Papowo Biskupie: Stowarzyszenie Rozwoju Gminy Papowo Biskupie, 2014, s. 139. ISBN 978-83-940216-0-3.
  3. a b c d Waldemar Rozynkowski: Szkice z dziejów Gminy Papowo Biskupie. Papowo Biskupie: Stowarzyszenie Rozwoju Gminy Papowo Biskupie, 2014, s. 138. ISBN 978-83-940216-0-3.
  4. a b Waldemar Rozynkowski: Szkice z dziejów Gminy Papowo Biskupie. Papowo Biskupie: Stowarzyszenie Rozwoju Gminy Papowo Biskupie, 2014, s. 141. ISBN 978-83-940216-0-3.
  5. Waldemar Rozynkowski: Szkice z dziejów Gminy Papowo Biskupie. Papowo Biskupie: Stowarzyszenie Rozwoju Gminy Papowo Biskupie, 2014, s. 142. ISBN 978-83-940216-0-3.
  6. a b c Waldemar Rozynkowski: Szkice z dziejów Gminy Papowo Biskupie. Papowo Biskupie: Stowarzyszenie Rozwoju Gminy Papowo Biskupie, 2014, s. 144. ISBN 978-83-940216-0-3.
  7. Waldemar Rozynkowski: Szkice z dziejów Gminy Papowo Biskupie. Papowo Biskupie: Stowarzyszenie Rozwoju Gminy Papowo Biskupie, 2014, s. 145. ISBN 978-83-940216-0-3.
  8. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo kujawsko-pomorskie. 2018-09-30. s. 30. [dostęp 2016-05-26].