11 Dywizja Piechoty (LWP)

Ten artykuł dotyczy 11 Dywizji Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: 11 Dywizja Piechoty – inne dywizje piechoty z numerem 11.

11 Dywizja Piechoty (11 DP) – związek taktyczny piechoty ludowego Wojska Polskiego.

11 Dywizja Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1949 (przeformowana)
Dowódcy
Pierwszy płk Andrzej Czartoryski
Ostatni płk Józef Sielecki
Organizacja
Numer JW 2473[1]
Dyslokacja Żary
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 2 Armia WP
Śląski Okręg Wojskowy

FormowanieEdytuj

Na ziemi lubelskiejEdytuj

11 Dywizja Piechoty była dwukrotnie formowana. Po raz pierwszy – w Krasnymstawie na podstawie rozkazu Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 41 z 6 października 1944 z przeznaczeniem dla organizującej się 3 Armii Wojska Polskiego.

 
Krasnystaw – w tej miejscowości rozpoczęto formowanie dywizji

W jej skład wchodziły:

Rozkazem Naczelnego Dowódcy WP nr 59/org. z 19 listopada 1944, w związku z zaniechaniem organizowania 3 Armii WP, zaprzestano również formowania dywizji. Oddziały znajdujące się w trakcie formowania przekazano innym jednostkom, a uzbrojenie i sprzęt techniczny zwrócono do składnic 1 Frontu Białoruskiego.

Na Ziemi ŁódzkiejEdytuj

Ponownie do formowania 11 Dywizji Piechoty przystąpiono wiosną 1945 roku, w ramach realizacji planu rozbudowy wojska.

 
W Łodzi powtórnie przystąpiono do formowania dywizji

W jej skład wchodziły:

Na podstawie rozkazu Naczelnego Dowódcy WP nr 58/org. z 15 marca 1945 rozpoczęto formowanie jednostek w rejonach:

Formowanie dywizji trwało do 24 kwietnia 1945. W okresie formowania dywizja podlegała dowódcy Okręgu Wojskowego nr IV w Łodzi. 20 maja 1945, a więc już po zakończeniu wojny, dywizja opuściła rejony formowania. Udziału w walkach nie brała.

Lata powojenneEdytuj

 
Lubsko – w tym mieście stacjonował sztab w 1945

Po wojnie oddziały dywizji zostały włączone w skład 2 Armii WP, pełniły służbę graniczną nad Nysą Łużycką, uczestniczyły w akcjach rolnych, organizowały akcję wysiedleńczą osób narodowości niemieckiej i akcję osadnictwa wojskowego. Saperzy uczestniczyli w rozminowywaniu kraju. Siedziba dowództwa i sztabu w 1945 znajdowała się najpierw w Sommerfeld, a następnie w Żarach.

Przegrupowanie nad granicę zachodniąEdytuj

Pod koniec maja 1945 dywizja marszem pieszym przegrupowała się na granicę zachodnią. Marszruta wiodła przez Łódź, Kalisz, Jarocin, Kościan, Wolsztyn, Świebodzin, Słubice, Frankfurt nad Odrą. Jednostki artyleryjskie, 33 pal i 14 dappanc oraz kompania karabinów maszynowych plot, trasę do nowego miejsca stacjonowania odbyły transportem kolejowym po trasie: Konstantynów – Gubin. Na miejsce postoju sztabu dywizji wyznaczono Lubsko. 12 czerwca 1945 dywizja zluzowała oddziały 8 Dywizji Piechoty i zajęła strefę pograniczną wzdłuż wschodniego brzegu Nysy Łużyckiej na linii miejscowości: Ratzdorf – GubinForst – Klein – Bademeusel – Badmuskau z zadaniem ochrony nowo wytyczonej polskiej granicy zachodniej.

Do służby granicznej przystąpiły w następującym ugrupowaniu:

  • Sztab dywizji i jednostki dywizyjne rozmieszczone w Lubsku.
  • 38 Pułk Piechoty – od ujścia Nysy do Odry do Polanowic – (sztab w Komorowie)
  • 40 Pułk Piechoty – od Sadzarzewic do Zasiek – (sztab w Brodach)
  • 42 Pułk Piechoty – od Zasiek do Mużakowa – (sztab w Tuplicach)
  • 33 Pułk Artylerii Lekkiej i 14 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej zakwaterowane były w Komorowie.

DemobilizacjaEdytuj

Zgodnie z rozkazem organizacyjnym Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego nr 0305/Org. z 10 listopada 1945 roku dywizja przeszła na etaty pokojowe[2].. Zgodnie zaś z Rozkazem Dowódcy 11 DP nr 119 z 9 listopada 1945 w jednostkach dywizji przeprowadzono demobilizację. Zgodnie z Rozkazem NDWP nr 046 z 27 lutego 1946, przeprowadzono ponowną zmianę etatu. Dywizja liczyła wtedy ok. 4 000 żołnierzy. W październiku 1946 dywizję zaliczono do kategorii „C” i ponownie zmniejszono jej składy osobowe. Jedynie 42 pp, zaszeregowany został do kategorii „B” ( pułk ten brał udział w walkach z UPA w ramach Grupy Operacyjnej Wisła).

Skład i rozmieszczenie (1948)Edytuj

dowództwo – Żary

  • 38 pułk piechoty – Kożuchów
  • 40 pułk piechoty – Bolesławiec
  • 42 pułk piechoty – Żary
  • 33 pułk artylerii lekkiej – Żary
  • 14 dywizjon artylerii przeciwpancernej – Żary
  • 16 batalion saperów – Żary

Żołnierze dywizjiEdytuj

Dowódcy dywizji[3]:

  • 20 kwietnia 1945 – 10 sierpnia 1946 – płk Andrzej Czartoryski
  • 27 listopada 1946–maj 1947 – gen. bryg. Stanisław Daniluk-Daniłowski
  • maj 1947 – 10 listopada 1947 – płk Zygmunt Bobrowski
  • 1947-1948 – płk Zygmunt Huszcza
  • 1948-1950 – płk Józef Sielecki

PrzeformowanieEdytuj

W marcu 1949 na bazie 11 Dywizji Piechoty, 6 pułku czołgów i 25 pułku artylerii pancernej utworzono 11 Zmotoryzowaną Dywizję Piechoty. Dywizja weszła w skład 2 Korpusu Pancernego

Dywizja przechodziła jeszcze wiele reorganizacji i przedyslokowań. Jej aktualna nazwa to: 11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego

PrzypisyEdytuj

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku
  2. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 39.
  3. Mąsior 2005 ↓.

BibliografiaEdytuj

  • Stanisław Komornicki, Wojsko Polskie. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty, Warszawa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1965.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Wiesław Mąsior: Dowódcy dywizji Wojska Polskiego. Profesjonalne Forum Wojskowe. Serwis-militarny.net, 2005. [dostęp 2018-02-05].