Otwórz menu główne

15 Dywizja Grenadierów Pancernych

15 Dywizja Grenadierów Pancernych (niem. 15. Panzergrenadier Division) – niemiecka dywizja grenadierów pancernych z okresu II wojny światowej.

15 Dywizja Grenadierów Pancernych
15. Panzergrenadier Division
ilustracja
Historia
Państwo  III Rzesza
Sformowanie 1943
Rozformowanie 1945
Dowódcy
Pierwszy gen. por. Eberhard Rodt
Ostatni Wolfgang Maucke
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota zmechanizowana
Skład patrz tekst

HistoriaEdytuj

 
Oddział rozpoznawczy 15 Dywizji Grenadierów Pancernych we Włoszech (1943)

Dywizja została zorganizowana w lipcu 1943 na Sycylii z pozostałości 15 Dywizji Pancernej zniszczonej w Afryce Północnej oraz improwizowanej Dywizji Grenadierów Pancernych Sizilien.

Po lądowaniu aliantów na Sycylii dywizja została włączona w skład XIV Korpusu Pancernego. Wzięła udział w walkach przeciwko Amerykanom pod Licata. Mimo silnego oporu Niemców, pod koniec lipca Brytyjczycy zbliżyli się do Adrono, grożąc odcięciem dywizji w Troina. 11 sierpnia dywizja została ewakuowana na kontynent.

We wrześniu 1943 brytyjska 8. Armia wylądowała na południu Włoch i zaczęła umacnianie swoich przyczyłków. 12 września dywizja wzięła udział w silnym kontrataku, który jednak nie powiódł się i siły niemieckie wycofały się na Linię Gustawa. W 1944 roku została rozmieszczona na południe od Monte Cassino nad rzeką Rapido. Pomimo zaciętej obrony przed siłami amerykańskimi i francuskimi dywizja poniosła duże straty, lecz zdołała wycofać się w porządku. W maju dywizję wycofano w celu wypoczynku i uzupełnieniu stanów do Toskanii.

W sierpniu 1944 roku dywizję rzucono przez południową Francję na front zachodni. Prowadząc walki odwrotowe, z powodzeniem udało jej się przedostać do Lotaryngii, gdzie przydzielono ją do LXVI Korpusu Armijnego. W październiku podporządkowano ją LVIII Korpusowi Armijnemu, który brał udział w obronie Saarlandu.

W grudniu 1944 dywizja wzięła udział w ofensywie w Ardenach. Po klęsce operacji na początku 1945 walczyła nadal w północnej Holandii i Emslandzie. Skapitulowała przed Brytyjczykami w Wesermünde w kwietniu 1945.

DowódcyEdytuj

  • gen. por. Eberhard Rodt (1943)
  • gen. por. Ernst-Günther Baade (1943)
  • gen. por. Eberhard Rodt (1943-1944)
  • płk Karl-Theodor Simon (1944)
  • gen. mjr Hans-Joachim Deckert (1944–1945)
  • płk Wolfgang Maucke (1945)

Skład dywizjiEdytuj

  • 104 pułk grenadierów pancernych
  • 115 pułk grenadierów pancernych
  • 115 pancerny batalion rozpoznawczy
  • 33 pułk artylerii
  • 115 pułk grenadierów pancernych
  • 33 batalion niszczycieli czołgów
  • 33 batalion pionierów
  • 315 batalion przeciwlotniczy
  • 999 kompania łączności

BibliografiaEdytuj

  • Chris Bishop: Dywizje grenadierów pancernych 1939–1945. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2015. ISBN 978-83-11-13676-2.