Otwórz menu główne

2 Pomorski Samodzielny Zmotoryzowany Przeciwpancerny Batalion Miotaczy Ognia – samodzielny pododdział wojsk chemicznych ludowego Wojska Polskiego.

2 Batalion Miotaczy Ognia
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1945
Nazwa wyróżniająca Pomorski
Tradycje
Nadanie sztandaru 1 września 1946[1]
Dowódcy
Pierwszy kpt. Dymitr Surżenko
Organizacja
Rodzaj wojsk Wojska chemiczne
Podległość 1 Armia Wojska Polskiego
OW Śląsk
OW Poznań
Odznaczenia
Cross of Grunwald 3rdGrade Poland.svg

Przeznaczony do zwalczania broni pancernej i siły żywej przeciwnika za pomocą fugasowych i plecakowych miotaczy ognia. W działaniach bojowych był szczególnie przydatny w walkach ulicznych, przy niszczeniu bunkrów i punktów umocnionych.

Spis treści

Formowanie i zmiany organizacyjneEdytuj

Sformowany według etatu 011/37[2] we wsi Michajłowka[3] w rejonie Sum na podstawie rozkazu dowódcy 1 Armii Polskiej nr 05 z 7 maja 1944 jako jednostka 1 Armii Wojska Polskiego.

Przysięgę żołnierze batalionu złożyli we wsi Groszówka obecnie leżącej w granicach Starej Miłosny 26 października 1944.

Z chwilą powstania okręgów wojskowych 2 bmo włączono do OW Śląsk. W połowie września 1945 roku 2 batalion miotaczy ognia przeformowano na 2 batalion obrony przeciwchemicznej[4]. Na początku 1946 roku zmniejszono liczbę żołnierzy o 43%[4].

Pół roku później batalion ten przemianowano ponownie na 2 batalion miotaczy ognia i przydzielono go do OW Poznań. W połowie 1947 roku w 2 bmo zwiększono stan osobowy batalionu o 40%. Rok później miała miejsce następna zmiana etatu, która spowodowała dalsze zwiększenie liczebności stanu osobowego batalionu kolejne 18%[5].

W 1949 roku batalion był jedyną samodzielną jednostką wojsk chemicznych[6]. Jesienią 1950 roku 2 batalion miotaczy ognia przeniesiono z Modlina do Orzysza, a pół roku później przeformowano go na nowy etat zwiększający liczbę żołnierzy z 261 do 322. Pół roku później 2 batalion miotaczy ognia przeformowano na nowy etat o stanie osobowym 370 żołnierzy[7].

Na początku 1953 roku przeprowadzono redukcję wojska. 2 batalion miotaczy ognia został zmniejszony do 275 żołnierzy[7].

Struktura organizacyjna w okresie wojnyEdytuj

  • Dowództwo i sztab
  • 3 x kompanie miotaczy ognia
    • 3 x plutony miotaczy ognia
  • kompania ciężkich karabinów maszynowych
  • kompania samochodowa
    • 3 x plutony samochodowe
    • pluton remontowo-transportowy
    • warsztat samochodowy
  • pluton dowodzenia i zwiadu
  • pluton łączności
  • sekcja sanitarna

Działania bojoweEdytuj

Po zakończeniu szkolenia we wsi Budiaczew koło Kiwerc wyruszył 28 lipca w kierunku Kowla i ześrodkował się we wsi Skiby, 6 km od Lubomla. 17 sierpnia przekroczył Bug, a 19 sierpnia dotarł do nowego mp. Budy Uśniackie. Podporządkowany 2 Dywizji Piechoty, 1 kompanią zajął obronę w rej. folwarku Bagno nad Warką, na przyczółku na lewym brzegu Wisły.

14 września batalion przekazał obronę oddziałom radzieckim i został przedyslokowany na kierunek warszawski. Zgrupował się w lesie w rej. Starej Miłosny, skąd częścią sił zajął obronę w ugrupowaniu 6 pułku piechoty w rej. Pelcowizny. 25 września zajął nowy odcinek między m. Ugory a Kanałem Żerańskim, gdzie do 14 października odpierał kontrataki nieprzyjaciela. Przekazany do odwodu armii, ześrodkował się we wsi Groszówka koło Miłosny Starej. Tu otrzymał pierwsze plecakowe miotacze ognia. Po przeszkoleniu, 27 października przemaszerował do Rud i zajął obronę w rejonie Nowodwórów i Kępy Tarchomińskiej w szykach 2 pułku piechoty. Od 13 listopada pozostawał w szykach 8 pułku piechoty.

Oddział pod dowództwem Michała Titowa odegrał istotną rolę w walkach o Kołobrzeg w marcu 1945 roku[8][9].

Żołnierze batalionuEdytuj

Dowódcy batalionu:

  • kpt. Dymitr Surżenko
  • mjr Michał Titow
  • mjr Jan Chmielnicki

Odznaczeni Orderem Virtuti Militari:

  • ppor. Tadeusz Hałambiec (pośmiertnie)
  • mjr Michał Titow

PrzypisyEdytuj

  1. Jaśtak 1966 ↓, s. 245.
  2. Jaśtak 1966 ↓, s. 359.
  3. Jaśtak 1966 ↓, s. 49.
  4. a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 49.
  5. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 50.
  6. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 162.
  7. a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 163.
  8. Oddziały polskie i radzieckie (pol.). Twierdza Kołobrzeg. [dostęp 2017-09-27].
  9. Plecakowy miotacz ognia ROKS-3 (pol.). Muzeum Wojska Polskiego. [dostęp 2017-09-29].

BibliografiaEdytuj

  • Zbigniew Jaśtak: Szlakiem wojsk chemicznych 1943-1945. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1966.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Juliusz Malczewski, Roman Polkowski: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. T. 4: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek inżynieryjno-saperskich, drogowych i chemicznych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970.