Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy 2 Dywizji Strzeleckiej. Zobacz też: 2 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 2.

2 Dywizja Strzelecka, ros. 2-я стрелковая Белорусская Краснознаменная дивизия им. М.В.Фрунзе, 2-я стрелковая Мазурская ордена Кутузова дивизияzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwionej.

2 Dywizja Strzelecka
2-я стрелковая Белорусская Краснознаменная дивизия им. М.В.Фрунзе; 2-я стрелковая Мазурская ордена Кутузова дивизия
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
 ZSRR
Sformowanie 24 września 1919
Rozformowanie 19 września 1941
Nazwa wyróżniająca Tulska, Białoruska, Mazurska
Patron Michaił Frunze
Tradycje
Nadanie sztandaru 29 lutego 1928: nagrodzono Honorowym Rewolucyjnym Czerwonym Sztandarem (w związku z 10-leciem RChACz)
Rodowód 1 Riazańska Dywizja Piechoty
Dowódcy
Pierwszy Roman Łągwa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 16 Armia, następnie 3 Armia; 1 Korpus Strzelecki
Odznaczenia
Orderem Kutuzowa II klasy

Historia dywizjiEdytuj

Została sformowana 24 września 1919 na bazie rozformowanej 1 Riazańskiej Dywizji Piechoty[1]. W 1932 została przekształcona w dywizję kadrową.

Od 28 kwietnia 1919 do 16 czerwca 1919 jako 1 Riazańska DP uczestniczyła w operacjach Bugurusłańskiej, Bielebiejewskiej i Ufimskiej, po czym od czerwca do grudnia 1919 brała udział w obronie Piotrogradu; 14 listopada 1919 wzięła udział w zdobyciu Jamburga, 22 listopada 1919 Aleksandrowskiej Górki.

W grudniu 1919 została przedyslokowana nad rzekę Plussa, następnie w rejon Narwi. Prowadziła tam walki w rejonie Ust-Żardianki (ros. Усть-Жардянка) i na podejściach do Narwi aż do rozejmu z Estonią.

Od stycznia do kwietnia 1920 żołnierze dywizji byli zatrudnieni w składzie Armii Pracy (ros. Трудармиа) przy wydobyciu torfu i przygotowaniu paliwa drzewnego (na terenie guberni piotrogradzkiej) oraz przy budowie Mostu Jamburskiego.

Następnie do czerwca 1920 prowadziła walki na froncie łotewskim (patrole zwiadowcze, obrona przeciwlotnicza), po czym otrzymawszy uzupełnienie została przerzucona na front polski, gdzie od 4 do 23 lipca 1920 w składzie 16 Armii, następnie 3 Armii uczestniczyła w operacji polskiej, zdobywając Świsłocz, stację kolejową Osipowicze, Bobrujsk, Brześć Litewski, Prużany. Od 23 lipca do 25 sierpnia 1920 brała udział w operacji warszawskiej: 1 sierpnia oddziały dywizji przeprawiły się w walce przez rzekę Desna, nacierały na Brześć Litewski, po ciężkich walkach zdobyły forty Kozłowicze i Berg Grafski, po czym przerwały się przez przedmieście i zdobyły stację kolejową; 2 sierpnia z innymi oddziałami dywizja weszła do Brześcia i zajęła pozycje na prawym brzegu Bugu, gdzie prowadziła ciężkie walki o most kolejowy. 17 sierpnia prowadziła uporczywe walki na podejściach do Warszawy w rejonie stacji Wołomin, po czym odeszła spod Warszawy w kierunku na Białystok, ponosząc ogromne straty w warunkach częściowego okrążenia pod Białymstokiem i pod Radoszkowiczami.

Od października 1920 do 1921, do rozejmu z Polską prowadziła służbę pograniczną pod Mińskiem, walcząc z kontrrewolucjonistami na Białorusi.

Od 17 do 28 września 1939 dywizja brała udział w agresji na Polskę; została rozwinięta według etatów czasu wojny, skierowana z rejonu stałej dyslokacji na kierunek Radoszkowicze – Gródek – Trawy – LidaGrodnoAugustów. Po zakończeniu walk oddziały dywizji ochraniały granicę w rejonie Suwałki – Szczuczyn – Grajewo. 10 października 1939 dywizję marszem przedyslokowano do Osowca drogą AugustówSzkolnicaŻtaban (ros. Жтабан) – Suchowola – Osowiec.

22 czerwca 1941 o 11 rano dywizja nawiązała kontakt ogniowy z Niemcami 15 km na północ od twierdzy Osowiec, broniła się na rubieży Goniądz – Osowiec – Nowa Wieś, utrzymując przednie oddziały na rubieży Ruda (6 km na południowy wschód od Grajewa) – OkółOpartowo, jednakże nie wytrzymując naporu atakujących opuściła te rubieże. W dniach 23 – 26 czerwca 1941 zajęła pozycje obronne na rzece Biebrza, po czym rozbita cofa się w kierunku KnyszynWołkowysk, z powodu braku możliwości wyprowadzenia z pozycji porzucając większą część ciężkiego uzbrojenia. W dniach 28 czerwca – 4 lipca 1941 dywizja została całkowicie zlikwidowana w „kotle białostockim”.

19 września 1941 dywizję oficjalnie rozformowano.

Została sformowana powtórnie 2 lipca 1941 jako 2 Moskiewska Dywizja Strzelecka Obrony Narodowej, 26 września 1941 przemianowano ją na 2 Dywizję Strzelecką.

Po raz trzeci została sformowana 23 listopada 1941 w Sewastopolu na bazie 2 Dywizji Kawalerii.

Po raz czwarty została sformowana 31 grudnia 1941 w Archangielskim Okręgu Wojskowym jako 410 Dywizja Strzelecka, w lutym 1942 przemianowano ją na 2 Dywizję Strzelecką; otrzymała ona nazwę wyróżniającą „Mazurska” i została odznaczona Orderem Kutuzowa II klasy.

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

  • 1921: 18 Pułk Strzelecki został odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru za bój pod Radoszkowiczami w czasie wojny radziecko-polskiej (następnie odznaczenie przekazano następcy prawnemu 13 Pułkowi Strzeleckiemu);
  • 18 listopada 1921: nadano nazwę wyróżniającą 2 Tulska Dywizja Strzelecka (ros. 2-я Тульская сд)[2];
  • 23 listopada 1923: nadano nazwę wyróżniającą 2 Białoruska Dywizja Strzelecka (ros. 2-я Белорусская сд) w związku z formowaniem w oparciu o białoruską narodowość[3];
  • 29 kwietnia 1927: nadano imię Michaiła Frunzego[4];
  • 29 lutego 1928: nagrodzono Honorowym Rewolucyjnym Czerwonym Sztandarem (w związku z 10-leciem RChACz;
  • 5 kwietnia 1945: nadano nazwę wyróżniającą Mazurska;
  • 5 lipca 1945 odznaczono Orderem Kutuzowa II klasy.

Dowódcy (szefowie) dywizjiEdytuj

...

Struktura organizacyjna dywizji pierwszego formowaniaEdytuj

  • 13 Pułk Srzelecki;
  • 200 Pułk Strzelecki;
  • 261 Pułk Strzelecki;
  • 164 Pułk Artylerii Lekkiej;
  • 243 Pułk Artylerii Haubic;
  • 70 dywizjon artylerii przeciwpancernej;
  • 94 dywizjon artylerii przeciwlotniczej;
  • 59 batalion rozpoznawczy;
  • 15 batalion saperów;
  • 43 batalion łączności;
  • 84 batalion transportowy;
  • 91 batalion medyczno-sanitarny;
  • 87 pluton przeciwchemiczny;
  • 40 piekarnia polowa;
  • 144 stacja poczty polowej;
  • 250 kasa polowa.

PrzypisyEdytuj

  1. Rozkaz Moskiewskiego Okręgowego Komitetu Wojskowego Nr 955
  2. Rozkaz Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki Nr 2575/435
  3. Rozkaz Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki Nr 2652
  4. Rozkaz Rewolucyjnej Rady Wojskowej ZSRR Nr 219

BibliografiaEdytuj