Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy 2 Korpusu Piechoty z lat 1949-1952. Zobacz też: 2 Korpus Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.

2 Korpus Piechoty (2 KP) – związek operacyjno-taktyczny Sił Zbrojnych PRL.

2 Korpus Piechoty
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1949
Rozformowanie 1952
Tradycje
Kontynuacja 2 Korpus Armijny
Dowódcy
Pierwszy gen.Stanisław Daniluk-Daniłowski
Ostatni gen. Wiktor Sienicki
Organizacja
Dyslokacja Poznań
Podległość Śląski Okręg Wojskowy

Spis treści

FormowanieEdytuj

Korpus sformowany został w lutym 1949, na podstawie rozkazu Nr 0037/Org. Ministra Obrony Narodowej z 4 marca 1949, w oparciu o kadrę zlikwidowanego Dowództwa Poznańskiego Okręgu Wojskowego (OW Nr III) i znajdujące się na jego terytorium dwie dywizje piechoty (4 i 5). Dowództwo i sztab korpusu stacjonowało w garnizonie Poznań. Było ono podporządkowane dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego.

W 1951 w skład 2 KP włączono nowo sformowaną dywizję zmechanizowaną i jednostki wsparcia w postaci pułku artylerii ciężkiej i batalionu saperów. Korpus należał do jednostek I rzutu operacyjnego. Wchodzące w jego skład dywizje piechoty zorganizowane były wg etatów typu A i posiadały wysoki poziom gotowości bojowej.

W październiku 1952 2 Korpus Piechoty przeformowany został w 2 Korpus Armijny.

Struktura organizacyjna (1951)Edytuj

Korpus liczył etatowo 23.074 żołnierzy. Jego uzbrojenie stanowiło: 79 czołgów, 40 dział samobieżnych, 21 samochodów pancernych, 50 armat przeciwpancernych, 222 działa polowe, 64 armaty przeciwlotnicze i 286 moździerzy.

DowódcyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy: przekształcenia organizacyjne, 1945–1956. Warszawa: Wydawnictwo TRIO; Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2.