2 Pułk Łączności (II RP)

2 Pułk Łączności (2 płącz) – oddział łączności Wojska Polskiego II RP.

2 Pułk Łączności
Historia
Państwo

 Polska

Tradycje
Święto

29 czerwca

Kontynuacja

6 Batalion Telegraficzny

Organizacja
Dyslokacja

Garnizon Jarosław

Rodzaj sił zbrojnych

wojsko

Rodzaj wojsk

Wojska łączności

Stacja gołębi pocztowych

Historia pułku edytuj

2 pułk łączności stacjonował na terenie trzech okręgów korpusów: V, VI i X.

W czerwcu 1924 roku została wprowadzona nowa organizacja pokojowa wojsk łączności, w ramach której rozformowano 3 pułk łączności i sformowano pułk radiotelegraficzny. Ze składu pułku został wyłączony II batalion radiotelegraficzny i kadra kompanii zapasowej tegoż batalionu. Obie jednostki stacjonujące w Żurawicy zostały włączone w skład pułku radiotelegraficznego. Dotychczasowy dowódca II batalionu radiotelegraficznego kpt. łącz. inż. Kazimierz Goebel został przydzielony do Oddziału IV Sztabu Generalnego, natomiast pełniący obowiązki komendanta kadry kompanii zapasowej por. łącz. Józef Chebda został przeniesiony do pułku radio[1].

Osobny artykuł: Święta wojskowe w Polsce.

19 maja 1927 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 29 czerwca, jako datę święta pułkowego[2].

Organizacja pokojowa pułku w 1923 roku edytuj

Organizacja pokojowa pułku w 1923 roku[3]

  • dowództwo pułku w Jarosławiu
  • V batalion telegraficzny
  • VI batalion telegraficzny
  • X batalion telegraficzny
  • II batalion radiotelegraficzny w Żurawicy
  • kadra kompanii zapasowej V batalionu telegraficznego w Krakowie
  • kadra kompanii zapasowej VI batalionu telegraficznego we Lwowie
  • kadra kompanii zapasowej X batalionu telegraficznego w Żurawicy
  • kadra kompanii zapasowej II Batalionu Radiotelegraficznego w Żurawicy
  • 2 specjalna kompania telegraficzna
  • pluton lokalny telegraficzny
  • stacja gołębi pocztowych w Krakowie
  • stacja gołębi pocztowych we Lwowie
  • stacja gołębi pocztowych w Żurawicy

W skład dowództwa wchodził sztab i sekcja administracyjno-taborowa. Ponadto przy dowództwie pułku funkcjonował warsztat i skład techniczny[4].

Dowódca pułku podlegał bezpośrednio szefowi wojsk łączności Okręgu Korpusu Nr X. Dowódcy pułku podlegali bezpośrednio dowódcy batalionów telegraficznych i dowódca batalionu radiotelegraficznego oraz dowódcy kompanii telegraficznych specjalnych. W sprawach wyszkolenia i technicznych dowódca pułku miał dwóch pomocników: oficera telegrafii i oficera telegrafii. Ponadto we wszystkich sprawach, a w szczególności sprawach administracyjnych, pomocnikiem dowódcy pułku był jego zastępca[4].

Kadry kompanii zapasowych telegraficznych i kadra kompanii zapasowej radiotelegraficznej składały się z dowództwa kadry, magazynu okręgowego, warsztatu okręgowego i sekcji taborowej. Do każdej kadry została przydzielona, pod względem ewidencyjnym stała stacja gołębi pocztowych. Komendant kadry, pod względem służbowym, podlegał dowódcy okręgu korpusu, na obszarze którego kadra stacjonowała. Z dowódcą pułku komendant kadry „pozostawał w ścisłym porozumieniu”. Dowódca pułku i dowódca batalionu miał prawo inspekcjonowania kadry, po uprzednim poinformowaniu o tym dowódcy okręgu korpusu[3].

Kadra 2 Pułku Łączności edytuj

Dowódcy pułku
  • mjr łącz. Andrzej Stręk (p.o. 1923[5] – VI 1924 → dowódca I baonu[6])
  • ppłk łącz. Zenon Nosowicz (VI 1924[7] -IV 1929 → dowódca 3 Grupy Łączności)
  • ppłk łącz. Stefan Franciszek Popiel (od IV 1929)
  • ppłk Gustaw Ferdynand Ombach
Zastępcy dowódcy pułku
Kwatermistrzowie
Dowódcy V baonu
  • kpt. łącz. Leon Antoni Wysocki (od VI 1924[7])
Dowódcy VI baonu
  • kpt. łącz. Józef Barycki (p.o. od 29 V 1923[8])
Dowódcy X baonu
  • kpt. łącz. Edward Wolski (1923[5])
Komendanci kadry kompanii zapasowej V baonu
  • kpt. łącz. Wiktor Jakub Bernacki (1923[5])
Komendanci kadry kompanii zapasowej VI baonu
  • kpt. łącz. Franciszek Maksymilian Jaeschke (1923[5])
Komendanci kadry kompanii zapasowej X baonu
  • por. łącz. Alfred Kurmański (1923[5])
Oficerowie

Odznaka pułkowa edytuj

14 lipca 1928 Minister Spraw Wojskowych, marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej 2 płącz[13]. Odznaka o wymiarach 40x40 mm ma kształt srebrnego równoramiennego krzyża pokrytego czarną emalią. W centrum niebieski medalion z cyfrą „2” w srebrnym wieńcu. Między ramionami srebrne błyskawice. Krzyż nałożony jest na złoconą tarczę słoneczną. Odznaka oficerska, trzyczęściowa, wykonana w srebrze, emaliowana. Wykonawcą odznak byli Zjednoczeni Grawerzy z Warszawy[14].

Przypisy edytuj

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 57 z 21 czerwca 1924 roku, s. 336.
  2. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 16 z 19 maja 1927 roku, poz. 174.
  3. a b Almanach 1923 ↓, s. 65-66.
  4. a b Almanach 1923 ↓, s. 65.
  5. a b c d e Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 960.
  6. a b c Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 57 z 21 czerwca 1924 roku, s. 341.
  7. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 57 z 21 czerwca 1924 roku, s. 335.
  8. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 8 czerwca 1923 roku, s. 385.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 128 z 6 grudnia 1924 roku, s. 722.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 stycznia 1925 roku, s. 27.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 28 czerwca 1926 roku, s. 199.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 196.
  13. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 18 z 14 lipca 1928 roku, poz. 211.
  14. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 381.

Bibliografia edytuj