Otwórz menu główne

2 Pułk Ułanów (Królestwo Kongresowe)

Ten artykuł dotyczy 2 Pułku Ułanów Królestwa Kongresowego. Zobacz też: 2 Pułk Ułanów.

2 Pułk Ułanówoddział jazdy Wojska Polskiego Królestwa Kongresowego.

2 Pułk Ułanów
Ilustracja
Historia
Państwo  Królestwo Polskie
Sformowanie 1815
Dowódcy
Pierwszy płk Józef Dwernicki[1]
Działania zbrojne
powstanie listopadowe
Organizacja
Dyslokacja województwo lubelskie i podlaskie
Rodzaj wojsk Jazda
Podległość Dywizja Ułanów
Ułan 2 p.uł. w czasie powstania listopadowego
2 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego, parada z okazji święta 3 maja w Łazienkach
Tradycje pułku w II RP kontynuował 2 Pułk Ułanów Grochowskich

Spis treści

Formowanie i zmiany organizacyjneEdytuj

Sformowany w 1815 z 6 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego[2]. Składał się z czterech szwadronów i piątego rezerwowego. Szwadrony pierwszy i drugi stanowiły 1 dywizjon, a trzeci i czwarty wchodziły w skład 2 dywizjonu. Szwadron dzielił się na dwa półszwadrony, każdy półszwadron na dwa plutony, każdy pluton na półplutony czyli sekcje. Pluton dzielił się także na oddziały, czyli trójki, po trzy roty każdy[3]. Wchodził w skład 2 brygady Dywizji Ułanów Królestwa Kongresowego[4].

Stanowisko: województwo podlaskie i lubelskie[2].

UbiórEdytuj

Barwą pułku był kolor biały[5].

Kurtka ułańska granatowa z wyłogami i wypustkami i kołnierzem barwy białej. Czapka barwy białej. Na kokardach przy czapkach oficerowie nosili złocone krzyże kawalerskie.

Kołnierze na surdutach, lejbikach i płaszczach barwy białej. Na guzikach i na czapkach numer 2.

  Chorągiewki ułanów koloru biało-granatowego[5].

  Według Rocznika Woyskowego na rok 1827 chorągiewki granatowo-białe, z wąskim paskiem biało-granatowym[6].

KonieEdytuj

Pułk posiadał konie siwe[5].

  • 1 szwadron - konie białe
  • 2 szwadron - konie siwe, ogony i grzywy siwe
  • 3 szwadron - konie siwe, ogony i grzywy mogły być czarne
  • 4 szwadron - konie siwe różne, w tym konie z hreczką
  • trębacze - konie siwo-srokate

Konie żołnierskie miały ogony obcięte do kolon i przerywane. Konie oficerskie - anglizowane.

Miejsce dyslokacji w 1830Edytuj

Żołnierze pułkuEdytuj

Pułkiem dowodzili[2]:

  • płk Józef Dwernicki
  • płk Stefan Ziemięcki (od 1830 do 26 lutego 1831),
  • ppłk Michał Mycielski (od 26 lutego 1831; od 13 kwietnia pułkownik),
  • ppłk Kacper Korytkowski (8 lipca 1831).

Walki pułkuEdytuj

Pułk brał udział w walkach w czasie powstania listopadowego.

Bitwy i potyczki[2]:

  • Zakrzew, Stoczek (14 lutego)
  • Dobre, Długa Kościelna (17 lutego)
  • Wawer (19 lutego)
  • Grochów (25 lutego)
  • Kurów, Wawer (3 marca)
  • Dębe Wielkie (1 kwietnia)
  • Górzno (3 kwietnia)
  • Domanice, Iganie (10 kwietnia)
  • Poryck (11 kwietnia)
  • Boreml (19 kwietnia)
  • Mińsk (26 kwietnia)
  • Rudki (20 maja)
  • Ałotoryja (21 maja)
  • Ostrołęka (26 maja)
  • Drobin (13 lipca)
  • Krynki (28 sierpnia)
  • Międzyrzecz (29 sierpnia)
  • Brześć (31 sierpnia)

Za walki pułk otrzymał 1 krzyż kawalerski, 32 złote i 32 srebrne[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Późniejszy patron 2 Pułku Ułanów Grochowskich
  2. a b c d e Gembarzewski 1925 ↓, s. 82.
  3. Korzon, Gembarzewski i Rogowa 1923 ↓, s. 378.
  4. Korzon, Gembarzewski i Rogowa 1923 ↓, s. 373.
  5. a b c Gembarzewski 2003 ↓, s. 115.
  6. Rocznik Woyskowy Królestwa Polskiego Na Rok 1827, Sztab Kwaterm., Warszawa. s. tablica po stronie 122.

BibliografiaEdytuj