Otwórz menu główne

30 Pułk Piechoty Austro-Węgier

Ten artykuł dotyczy Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 30. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer „30”.

Galicyjski Pułk Piechoty Nr 30 (niem. Galizisches Infanterieregiment Nr. 30) – pułk piechoty cesarskiej i królewskiej Armii.

Historia pułkuEdytuj

Pułk kontynuował tradycje pułku utworzonego w 1725 roku.

Kolejnymi szefami pułku byli:

  • 1876-1893 – Freiherr von Ringelsheim
  • 1895-1896 – von Watteck
  • 1897-1898 – Graf von der Schulenburg
  • 1898-1910 – zbrojmistrz polny Ferdynand Fiedler
  • 1910-1918 – Schoedler

Kolory pułkowe: szary (hechtgrau), guziki złote. Okręgiem uzupełnień dla pułku był Lwów. Skład narodowościowy w 1914 roku 31% – Polacy, 59% – Rusini[1]. W 1876 roku swoją służbę wojskową rozpoczął Juliusz Albinowski, przyszły generał dywizji Wojska Polskiego.

W 1873 roku dowództwo pułku, komenda uzupełnień oraz batalion zapasowy stacjonowały we Lwowie. W latach 1903-1914 dowództwo pułku oraz wszystkie bataliony stacjonowały we Lwowie.

W 1914 roku pułk wchodził w skład 11 Dywizji Piechoty należącej do XI Korpusu.

Pułk brał udział w walkach z Rosjanami na przełomie 1914 i 1915 roku w Galicji. Żołnierze pułku są pochowani m.in. na cmentarzach: Cmentarz wojenny nr 160 - Tuchów, Cmentarz wojenny nr 164 - Tuchów-Wołowa oraz Cmentarz wojenny nr 230 - Dęborzyn.

Jednostka zyskała przydomek pułku „dzieci lwowskich”[2].

Żołnierze pułkuEdytuj

Komendanci pułku
  • płk Anton Edler von Nagy (1873)
  • płk Robert Altmann (1903-1905)
  • płk Karl Ritter von Rosner (1906-1909)
  • płk Hugo Reymann (1910-1913 → komendant 20 Brygady Piechoty[3])
  • płk Edmund Edler von Rabl (1914[3])
Oficerowie

PrzypisyEdytuj

  1. Glen Jewison, Jorg C. Steiner: Infanterie-Regimenter 1 - 102 as at July 1914. (ang.). [dostęp 2010.01.20].
  2. a b 40-letni jubileusz kapelmistrza. „Nowości Illustrowane”. Nr 44, s. 9, 28 października 1905. 
  3. a b Rocznik oficerski c. i k. Armii i Marynarki Wojennej 1914 ↓, s. 438.
  4. 25-letni jubileusz lwowskiego kapelmistrza. „Nowości Illustrowane”. Nr 19, s. 8, 6 maja 1905. 

BibliografiaEdytuj