Otwórz menu główne

31 Dywizjon Pancernypancerny pododdział rozpoznawczy Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

31 Dywizjon Pancerny
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie sierpień 1939
Rozformowanie wrzesień 1939
Tradycje
Rodowód Sformowany przez 7 Batalion Pancerny
Dowódcy
Pierwszy kpt.Brunon Błędzki
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Broń pancerna
Podległość Suwalska Brygada Kawalerii
Skład patrz tekst
TKS -czołg podstawowy dywizjonu
Znaki taktyczne malowane na czołgach lekkich i rozpoznawczych[a]
Znaki taktyczne malowane na pojazdach pancernych[b]

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w sierpniu 1939 roku w Grodnie dla Suwalskiej Brygady Kawalerii[1] w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym[2]. Jednostką mobilizującą był 7 batalion pancerny[3].

Działania bojoweEdytuj

Po sformowaniu w Grodnie, dywizjon 27 sierpnia 1939 przeszedł marszem kołowym w okolice folwarku Płociczno zabezpieczając tym samym jeden ze szlaków prowadzących do Puszczy Augustowskiej. Przewidywano użycie dywizjonu wspólnie z 3 pułkiem szwoleżerów do wykonania wypadu w kierunku Olecka i opanowania tamtejszego węzła drogowego[4]. Plany nie zostały nigdy zrealizowane. Do czasu opuszczenia przez brygadę „cypla suwalskiego” czołgi nie oddały ani jednego strzału[4].

SkładEdytuj

  • Dowództwo (poczet dowódcy)
  • szwadron samochodów pancernych (8 wozów bojowych wzór 34-II)
  • szwadron czołgów rozpoznawczych - (13 czołgów TKS)
  • szwadron? (pluton?) techniczno - gospodarczy

Obsada personalnaEdytuj

Obada personalna we wrześniu 1939[3]

  • dowódca — kpt. Brunon Błędzki (zamordowany w Katyniu)
  • adiutant — ppor. rez. Mieczysław Westerski (zamordowany w Katyniu)
  • oficer gospodarczy (płatnik) - ppor. rez. Jerzy Fenaszek
  • dowódca szwadronu czołgów — por. Antoni Palukajtys (zamordowany w Katyniu)
    • dowódca 1 plutonu — ppor. Zygmunt Bokusz (Bokun)[5]
    • dowódca 2 plutonu — ppor. rez. Karol Augustowski (zamordowany w Katyniu)
  • dowódca szwadronu samochodów pancernych — por. Edward Popielarski (zaginął w niewoli)
    • dowódca 1 plutonu - por. Henryk Płungus[5]
  • dowódca plutonu techniczno – gospodarczego — por. Apolinary Grzeszczak

UwagiEdytuj

  1. 1 – czołg dowódcy kompanii; 2 – czołg dowódcy 1 plutonu; 3 – czołg dowódcy 2 plutonu; 4 – czołg dowódcy 3 plutonu; 5 – czołgi z 1 plutonu; 6 – czołgi z 2 plutonu; 7 – czołgi z 3 plutonu
  2. 1 – wóz dowódcy szwadronu; 2 – wóz dowódcy 1 plutonu; 3 – wóz dowódcy 2 plutonu; 4 – wóz z 1 plutonu; 5 – wóz z 2 plutonu.

PrzypisyEdytuj

  1. Żebrowski 1973 ↓, s. 329.
  2. Gaj 2014 ↓, s. 173.
  3. a b Żebrowski 1971 ↓, s. 328.
  4. a b Szubański 2011 ↓, s. 91-92.
  5. a b Szubański 2011 ↓, s. 296.

BibliografiaEdytuj

  • Krzysztof M. Gaj: Polska broń pancerna w 1939 roku - organizacja wojenna i pokojowa jednostek. Oświęcim: NapoleonV, 2014. ISBN 978-83-7889-122-2.
  • Adam Jońca: Wrzesień 1939 : pojazdy Wojska Polskiego: barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990.
  • Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siły Zbrojne Na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books, 2007. ISBN 83-204-3299-5.
  • Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. Warszawa: Bellona, 2011. ISBN 978-83-11-12106-5.
  • Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles: 1918-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks"; Londyn: Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.
  • Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947. Londyn: Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych, 1971.