Otwórz menu główne

4 Pomorska Dywizja Zmechanizowana

Ten artykuł dotyczy 4 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej. Zobacz też: 4 Dywizja Zmechanizowana.

4 Pomorska Dywizja Zmechanizowana im. Jana Kilińskiego (4 DZ) - związek taktyczny Wojsk Zmechanizowanych Sił Zbrojnych PRL.

4 Dywizja Zmechanizowana
Ilustracja
Znak taktyczny 4 DZ
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 7 marca 1962
Rozformowanie 1998
Nazwa wyróżniająca Pomorska
Patron Jan Kiliński
Tradycje
Rodowód 4 Pomorska Dywizja Piechoty
Kontynuacja 4 Lubuska Dywizja Zmechanizowana
Dowódcy
Pierwszy gen. bryg. Leon Łapiński
Ostatni gen. bryg. Bolesław Baranowski
Organizacja
Dyslokacja Krosno Odrzańskie
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Wojska zmechanizowane
Podległość Śląski Okręg Wojskowy
Skład Etat Nr 5/323-5/337
Jan Kiliński - patron 4 PDZ
Siedziba byłego Dowództwa 4 DZ. Krosno Odrzańskie 3 stycznia 2003.

Spis treści

Formowanie i zmiany organizacyjneEdytuj

Na podstawie zarządzenia Nr 023/Org. szefa Sztabu Generalnego WP z 7 marca 1962 roku 4 Pomorska Dywizja Piechoty została przeformowana w 4 Pomorską Dywizję Zmechanizowaną[1] według etatów Nr 5/323-5/337 skadrowanej dywizji zmechanizowanej o stanie osobowym 2237 żołnierzy i 68 pracowników cywilnych[2].

Znakiem rozpoznawczym 4 DZ był biały kwadrat. Znak był umieszczany na czołgach, transporterach opancerzonych i pojazdach mechanicznych.

W listopadzie 1966 roku dywizja została przeformowana na etaty wojenno-pokojowe o pełnej gotowości bojowej stając się pierwszorzutowym związkiem taktycznym Śląskiego Okręgu Wojskowego. Utworzono nowe pododdziały zabezpieczenia, jak: batalion remontowy, batalion medyczny i batalion zaopatrzenia. W 1967 roku na uzbrojenie dywizji wprowadzono transportery opancerzone SKOT-2A, a dwa lata później czołgi T-55A.

W 1989 roku został rozformowany 11 Pułk Zmechanizowany, a 18 Pułk Czołgów Średnich przeformowany w 18 Pułk Zmechanizowany. W wyniku tych zmian powstał zunifikowany związek taktyczny.

12 września 1991 roku dywizja utraciła prawo do nazwy wyróżniającej "Pomorska", zachowując imię patrona.

W 1995 roku dywizja została przeformowana na nowe etaty i przeszła ze struktury pułkowej na brygadową. W wyniku tych zmian organizacyjnych został utworzony związek taktyczny, który w następnym roku otrzymał nazwę wyróżniającą - 4 Lubuska Dywizja Zmechanizowana.

Struktura organizacyjna (1967)Edytuj

Sprzęt bojowy: uzbrojenie jednostek dywizji stanowiły transportery opancerzone SKOT-2A, które w 1987 zastąpiły bojowe wozy piechoty BWP-1, czołgi T-55A wymienione w 1988 na czołgi T-55AM, samobieżne haubice 2S1 Goździk, samobieżne działa przeciwlotnicze ZSU-23-4, rozpoznawcze samochody opancerzone BRDM-2.

Żołnierze dywizjiEdytuj

Dowódcy dywizji[3]:

PrzypisyEdytuj

  1. Puchała 2013 ↓, s. 276.
  2. Jerzy Kajetanowicz, Polska piechota w latach 1955-1963, Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych Nr 2 (128), Wrocław 2003, ISSN 1230-5243, s. 177.
  3. Mąsior 2005 ↓.

BibliografiaEdytuj

  • Jerzy Kajetanowicz, Polskie wojska pancerne i zmechanizowane w latach 1955-1990, Poligon 2010, nr 3.
  • Franciszek Puchała: Budowa potencjału bojowego Wojska polskiego 1945-1990. Obszary szpiegowskich działań. Warszawa: Fundacja "Historia i Kultura", 2013. ISBN 978-83-11-12800-2.
  • 4 Dywizja Piechoty - Zmechanizowana 1808-1994. Zarys dziejów, Grzegorz Nowik (red.), Tadeusz Rawski (red.), Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08377-0, OCLC 830050990.
  • Wiesław Mąsior: Dowódcy dywizji Wojska Polskiego. Profesjonalne Forum Wojskowe. Serwis-militarny.net, 2005. [dostęp 2018-02-05].