Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy 50 Dywizji Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 50 Dywizja Piechoty – stronę ujednoznaczniającą.

50 Dywizja Piechoty, Dywizja „Brzoza”, 50 DP (rez.) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP improwizowana w kampanii wrześniowej 1939.

50 Dywizja Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy płk Ottokar Brzoza-Brzezina
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość SGO „Polesie”
Bitwa kock 1939 1.png
Bitwa kock 1939 2.png

Formowanie i walkiEdytuj

50 Dywizja Piechoty (Rezerwowa) pod dowództwem płk. w st. sp. Ottokara Brzozy-Brzeziny wchodziła w skład Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga. Powstała ze zgrupowania „Brzoza”, sformowanego przez gen. Brzozę-Brzezinę w rejonie Małoryty, które 26 września weszło w skład "Grupy Poleskiej", oraz dołączonego do niego 28 września zgrupowania "Drohiczyn Poleski". Tego dnia rozkazem dowódcy SGO "Polesie" została dokonana jej reorganizacja i właśnie wtedy formalnie utworzono 50 DP. Uczestniczyła we wszystkich walkach SGO „Polesie”: 1 października obsadziła Kock oraz wsie Talczyn, Annopol i Posmugi, a następnie walczyła pod Serokomlą, 3 października uderzyła na Stoczek, jednak wskutek słabego wsparcia artylerii natarcie załamało się w silnym ogniu artylerii niemieckiej, dywizja otrzymała rozkaz przesunięcia się w nocy do rejonu AdamówBurzec, 5 października brała udział w zaciętych walkach z niemiecką 13 DZmot. z rozkazem utrzymania Adamowa i Krzywdy. Następnego dnia skapitulowała wraz z resztą zgrupowania.

Organizacja i obsada personalnaEdytuj

Organizacja i obsada personalna[1][2]

Dowództwo 50 Dywizji Piechoty

  • dowódca dywizji – płk w st. sp. Ottokar Brzoza-Brzezina
  • dowódca piechoty dywizyjnej – ppłk Kazimierz Franciszek Gorzkowski
  • dowódca artylerii dywizyjnej – ppłk Henryk Dudek (do 27 września)
  • dowódca artylerii dywizyjnej – ppłk Stanisław Asłanowicz
  • szef sztabu – ppłk dypl. Zenon Wiesław Adamowicz
  • kwatermistrz – mjr dypl. Henryk Filip Bezeg (do 25 września)
  • kwatermistrz – płk w st. sp. Tadeusz Łakociński
  • 178 pułk piechoty
    • dowódca – mjr Tadeusz Król (do 1 października)
    • dowódca – ppłk Władysław Michał Dec
  • 180 pułk piechoty
    • dowódca – mjr Franciszek Pająk
  • dywizjon artylerii lekkiej – kpt. Marian Poraj-Jankowski
  • batalion saperów – mjr Cyprian Ułaszyn
  • kompania łączności – por. Rostkowski
  • kolumna samochodowa – por. rez. Jakub Otto Fiński
  • pluton pieszy żandarmerii nr 92 - kpt. Grzegorz Czeski

PrzypisyEdytuj

  1. Wróblewski 1989 ↓, s. 197-201.
  2. Głowacki 1986 ↓, s. 378-381.

BibliografiaEdytuj

  • Ludwik Głowacki: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Wyd. 2. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986. ISBN 83-222-0377-2.
  • Jan Wróblewski: Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07659-6.