6 Dywizja Pancerna (III Rzesza)

6 Dywizja Pancerna (niem. 6. Panzer-Division) – niemiecka dywizja pancerna z okresu II wojny światowej.

6 Dywizja Pancerna
6. Panzer-Division
Ilustracja
Znak taktyczny z 1940 roku
Historia
Państwo

 III Rzesza

Sformowanie

1939

Rozformowanie

1945

Dowódcy
Pierwszy

gen. mjr Werner Kempf

Ostatni

gen. por. Rudolf Freiherr von Waldenfels

Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

wojska lądowe

Rodzaj wojsk

wojska pancerne

Skład

patrz tekst

Czołg lekki Panzer II z emblematem dywizji
Emblemat 1941-1945
Emblemat podczas bitwy pod Kurskiem

HistoriaEdytuj

Została sformowana zgodnie z rozkazem z dnia 18 października 1939 roku po przeformowaniu 1 Dywizji Lekkiej.

W grudniu 1939 roku weszła w skład Grupy Armii B i została przeniesiona do Nadrenii, gdzie do czerwca 1940 roku znajdowała się w odwodzie. W czerwcu 1940 roku weszła w skład Grupy Pancernej Guderiana i wzięła udział w walkach we Flandrii oraz w północnej Francji. Po zakończeniu walk we Francji została przeniesiona do Prus Wschodnich.

W maju 1941 roku weszła w skład 4 Grupy Pancernej Grupy Armii Północ. Wzięła udział w ataku na ZSRR atakując na kierunku północnym w kierunku Leningradu. W październiku 1941 roku przeniesiono ją do Grupy Armii Środek (początkowo w składzie 4 Grupy Pancernej, a następnie 9 Armii), walczyła na kierunku moskiewskim. W trakcie kontrofensywy radzieckiej w grudniu 1941 roku walczyła początkowo pod Moskwą, a następnie cofała się w kierunku Rżewa. W czasie tych walk poniosła ciężkie straty w ludziach i sprzęcie i przestała być zdolna do walki.

W maju 1942 roku została wycofana z frontu i skierowana do Francji, gdzie otrzymała uzupełnienia. We Francji przebywała do grudnia 1942 roku, kiedy to ponownie została skierowana na front wschodni, gdzie wchodziła w skład nowo utworzonej Grupy Armii „Don” w składzie 4 Armii Pancernej. Brała udział w próbie odblokowania 6 Armii otoczonej w Stalingradzie. Następnie wzięła udział w walkach w rejonie Charkowa.

W lipcu 1943 roku wzięła udział w operacji „Cytadela”, walcząc w rejonie Biełgorodu w składzie 4 Armii Pancernej Grupy Armii Południe. Następnie cofała się w walkach, walcząc nad Dnieprem i południu Ukrainy. W lipcu 1944 roku została wycofana do rezerwy i przerzucona początkowo do Polski, aby w październiku 1944 roku obsadzić linię rzeki Narwi, której broniła do stycznia 1945 roku.

W styczniu 1945 roku jeszcze przed rozpoczęciem ofensywy styczniowej została przerzucona na Węgry, gdzie wzięła udział w obronie Budapesztu. Następnie wycofała się do Austrii, a potem do Czechosłowacji. Skapitulowała w maju 1945 roku w rejonie Brna przed wojskami radzieckimi.

Oficerowie dowództwa dywizjiEdytuj

Dowódcy dywizji[1]
  • gen. mjr Werner Kempf (1939 – 1941)
  • gen. por. Franz Landgraf (1941 – 1942)
  • gen. por. Erhard Raus (1942 – 1943)
  • gen. por. Walther von Hünersdorff (1943)
  • gen. mjr Wilhelm Crisolli (1943)
  • gen. por. Rudolf Freiherr von Waldenfels (1943 – 1945)

SkładEdytuj

1940Edytuj

  • 11 pułk pancerny (Panzer-Regiment 11)
  • 65 batalion pancerny (Panzer-Abteilung 65)
  • 6 Brygada Strzelców (Schützen-Brigade 6)
    • 4 pułk strzelców (Schützen-Regiment 4)
    • 6 batalion motocyklowy (Kradschützen-Bataillon 6)
  • 76 pułk artylerii (Artillerie-Regiment 76)
  • 57 batalion rozpoznawczy (Aufklärungs-Abteilung 57)
  • 41 batalion przeciwpancerny (Panzerjäger-Abteilung 41)
  • 57 batalion pionierów (Pionier-Bataillon 57)
  • 82 batalion łączności (Nachrichten-Abteilung 82)

1943Edytuj

  • 11 pułk pancerny (Panzer-Regiment 11)
  • 4 pułk grenadierów pancernych (Panzergrenadier-Regiment 4)
  • 114 pułk grenadierów pancernych (Panzergrenadier-Regiment 114)
  • 76 pułk artylerii pancernej (Panzer-Artillerie-Regiment 76)
  • 6 pancerny batalion rozpoznawczy (Panzer-Aufklärungs-Abteilung 6)
  • 298 dywizjon artylerii przeciwlotniczej (Heeres-Flak-Artillerie-Abteilung 298)
  • 41 dywizjon niszczycieli czołgów (Panzerjäger-Abteilung 41)
  • 57 pancerny batalion pionierów (Panzer-Pionier-Bataillon 57)
  • 82 pancerny batalion łączności (Panzer-Nachrichten-Abteilung 82)


PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Jorge Rosado, Chris Bishop: Dywizje pancerne Wehrmachtu 1939–1945. Poznań: Wydawnictwo Vesper, 2012. ISBN 978-83-7731-130-1.
  • „6. Panzerdivision“ in Veit Scherzer (Hrsg.): Deutsche Truppen im Zweiten Weltkrieg, Band 3, Scherzers Militaer-Verl., Ranis/Jena 2008, ISBN 978-3-938845-13-4; S. 309-338.
  • Samuel W Mitcham, German Order of Battle.Panzer, Panzer Grenadier, and Waffen SS Divisions in World War II, Mechanicsburg, PA: Stackpole Books, 2007, ISBN 978-0-8117-3438-7, OCLC 122526978.
  • Georg Tessin: Verbände und Truppen der Deutschen Wehrmacht und Waffen-SS im Zweiten Weltkrieg 1939–1945. Band 3: Die Landstreitkräfte 6–14. 2 Auflage. Biblio-Verlag, Bissendorf 1974, ISBN 3-7648-0942-6.
  • Leksykon Wehrmachtu –6 Dywizja Pancerna