Otwórz menu główne

7 Pułk Lotnictwa Bombowo-Rozpoznawczego (7 plbr) – oddział lotnictwa bombowo-rozpoznawczego Wojska Polskiego.

7 Pułk Lotnictwa Bombowo-Rozpoznawczego
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 22 stycznia 1946
Rozformowanie 1999
Nazwa wyróżniająca nie posiadał
Patron nie posiadał
Tradycje
Święto 22 stycznia[1]
Nadanie sztandaru 30 marca 1947
8 października 1956
Rodowód 3 Pułk Lotnictwa Bombowego
Kontynuacja 7 Eskadra Lotnictwa Taktycznego
Dowódcy
Pierwszy ppłk pil. Michał Bażenow
Ostatni ppłk pil. Leszek Cwojdziński
Działania zbrojne
nie uczestniczyła
Organizacja
Numer JW 1462
Dyslokacja Łęczyca, Poznań, Malbork, Modlin, Powidz
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Podległość Dowództwo Wojsk Lotniczych
15 Dywizja Lotnictwa Bombowego
2 Dywizja Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego
Skład Etat Nr 6/42

Spis treści

Formowanie i zmiany organizacyjneEdytuj

W 1946 roku, na lotnisku w Leźnicy Wielkiej koło Łęczycy, na bazie 3 Pułku Lotnictwa Bombowego sformowano 7 Samodzielny Pułk Lotniczy Bombowców Nurkujących[a]. Etat pułku nr 6/42 przewidywał 406 żołnierzy i 1 pracownika kontraktowego[2]. Pułk posiadał cztery eskadry, każda składała się z trzech kluczy samolotów Pe-2.

W tym samym roku pułk został przeniesiony na nowy etat nr 6/59 692 żołnierzy i 29 pracowników kontraktowych. Zmienił też nazwę na 7 Pułk Bombowców Nurkujących[b].

30 marca 1947 roku minister obrony narodowej, marszałek Polski Michał Rola-Żymierski, wręczył pułkowi sztandar ufundowany przez społeczeństwo Łęczycy[c].

W dniach 11-21 kwietnia 1947 roku pułk przebazował się na lotnisko Ławica w Poznaniu[2]. W 1950 roku pułk został przeformowany na 7 Pułk Lotnictwa Bombowego i przebazowany na lotnisko w Malborku[d].

10 października 1949 roku na lotnisku w Legnicy odebrano pierwszych osiem samolotów Tu-2. W większość były to samoloty w wersji Tu-2S, a co najmniej jeden szkolno-treningowy UTu-2[3].

W ramach realizacji sześcioletniego planu rozwoju lotnictwa pułk został przeniesiony na nowy etat, który przewidywał 260 żołnierzy i 2 pracowników kontraktowych[2]. Pułk miał stacjonować na lotnisku w Bydgoszczy i wchodzić w skład organizowanej wówczas 15 Dywizji Lotnictwa Bombowego[e].

5 września 1957 roku pułk został przebazowany na lotnisko w Powidzu[2]. Na skutek zmian w sztuce wojennej rozformowano 15 Dywizję Lotnictwa Bombowego, a na bazie 7 Pułku Lotnictwa Bombowego sformowano 7 Brygadę Lotnictwa Bombowego[2]. W skład brygady wchodziły trzy eskadry lotnictwa bombowego i jedna eskadra lotnictwa rozpoznawczego[2].

W 1968 roku, na bazie 7 Brygady Lotnictwa Bombowego i rozformowywanego 33 Pułku Lotnictwa Rozpoznania Operacyjnego, utworzono 7 Brygadę Lotnictwa Rozpoznawczo-Bombowego[2]. W nowej strukturze brygady znajdowały się: dwie eskadry lotnictwa rozpoznania operacyjnego, eskadra lotnictwa rozpoznania i przeciwdziałania radioelektronicznego oraz eskadra lotnictwa bombowego[2].

W roku 1973 rozwiązano eskadrę lotnictwa bombowego i przeformowano jednostkę na 7 Brygadę Lotnictwa Rozpoznania Operacyjnego[2]. W roku 1974 do wyposażenia brygady wprowadzono pierwsze samoloty Su-20. Mogły one m.in. prowadzić efektywne rozpoznanie fotograficzne w dzień i w nocy, w połączeniu z ogólnym rozpoznaniem radioelektronicznym. Tak wyposażona brygada została przeformowana na 7 Brygadę Lotnictwa Bombowo-Rozpoznawczego[2].

W 1982 roku brygada została przeformowana na 7 Pułk Lotnictwa Bombowo-Rozpoznawczego[f]. W roku 1987 pułk został podporządkowany 2 Brandenburskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwsko-Bombowego[2].

W 1999 roku rozformowano 7 Pułk Lotnictwa Bombowo-Rozpoznawczego[g], a na jego bazie utworzono m.in. 6. i 7 Eskadrę Lotnictwa Taktycznego[2].

Odznaka pułkowaEdytuj

Odznaka o wymiarach 36x22 mm wykonana w kształcie stylizowanego srebrzystego skrzydła. W dolnej jego części nałożona emaliowana niebieska cyfra 7, na której znajduje się rok 1946 oraz biały napis plbr. U nasady cyfry 7 kontur bomby wypełniony szarą emalia. Odznaka zaprojektowana przez Benedykta Sasima została wykonana w pracowni grawerskiej Jarosława Jakubowskiego w Poznaniu[1].

Dowódcy pułku i brygadyEdytuj

Wykaz dowódców pułków podano za: Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010. s. 123-124.

  • ppłk pil. Michał Bażenow 1946
  • ppłk pil. Szczepan Ścibior (1946 -1947)
  • ppłk pil. Czesław Mankiewicz (1947)
  • ppłk pil. Witold Pniewski (1947 -1948)
  • ppłk pil. Michał Bortnikow (1948 -1953)
  • mjr pil. Aleksander Jemielin (1953 -1954)
  • kpt. pil. Jerzy Wójcik (1954 -1959)
  • ppłk pil. Jerzy Łagoda (1959 -1960)
  • kpt. pil. Jerzy Knyszewski (1960 -1962)
  • mjr pil. Ireneusz Hejda (1962 - 1963)
  • ppłk pil. Jerzy Łagoda (1963 -1964)
  • płk pil. Jerzy Wójcik (1964 -1973)
  • płk pil. Jerzy Adamiec (1973 -1975)
  • ppłk pil. Maciej Paszkowski (1975 -1977)
  • ppłk pil. Jan Kania (1977 -1984)
  • mjr pil. Tadeusz Kuziora (1984 -1986)
  • płk pil. Czesław Śledzik (1986 -1989)
  • ppłk pil. Benedykt Sasim (1989 -1991)
  • płk pil. Krzysztof Adamczak (1991 -1996)
  • ppłk pil. Leszek Cwojdziński (1996 - 2000)

UwagiEdytuj

  1. Rozkaz Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 019/Org. z 22 stycznia z 1946 roku
  2. Rozkaz Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 0202/ Org. z 20 listopada 1946 roku
  3. W 1957 roku sztandar pułku został przekazany do Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie
  4. Rozkaz ministra obrony narodowej nr 070/Org. 11 lipca 1950 roku
  5. Rozkaz ministra obrony narodowej nr 0036/Org. z 7 kwietnia 1951 roku
  6. Zarządzenie szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr 024/Org. z 4 maja 1982 roku
  7. Rozkaz szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr 83 z 9 sierpnia 1999 r

PrzypisyEdytuj

  1. a b Zdzisław Sawicki [i inni]: Mundur i odznaki Wojska Polskiego. Czas przemian. s. 149.
  2. a b c d e f g h i j k l Zieliński 2011 ↓, s. 121–124.
  3. Pierwsze samoloty odrzutowe w lotnictwie polskim, s. 4.

BibliografiaEdytuj

  • Zdzisław Sawicki, Jerzy Waszkiewicz, Adam Wielochowski: Mundur i odznaki Wojska Polskiego. Czas przemian. Warszawa: Bellona, 1997. ISBN 83-11-08588-9.
  • Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne "SWAT", 2011. ISBN 978-83-1112-14-09.
  • Sławomir Bartosik, Marek Łaz, Marian Mikołajczyk, Robert Senkowski, Pierwsze samoloty odrzutowe w lotnictwie polskim, część 1, Lotnictwo Wojskowe Magazyn Miłośników Lotnictwa Nr 1 (28), Magnum-X Sp. z o.o. styczeń-luty 2003, ISSN 1505-1196.

Linki zewnętrzneEdytuj