Otwórz menu główne

7 Pułk Piechoty (Księstwo Warszawskie)

Ten artykuł dotyczy 7 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego. Zobacz też: 7 Pułk Piechoty.

Pułk 7 Piechotyoddział piechoty Armii Księstwa Warszawskiego.

7 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Księstwo Warszawskie
Sformowanie 1806
Rozformowanie 1813
Dowódcy
Pierwszy płk Walenty Skórzewski
Ostatni płk Paweł Tremo
Działania zbrojne
1808 - Puente del Almaraz, 1809 - Talavera de la Reina, Toledo, Almonacid 1810 i 1812 - Berezyna, 1813 - Lipsk
Organizacja
Dyslokacja Kalisz
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość Legia Kaliska
2 Dywizja
Dywizja Polska - od 1808
Skład 2 bataliony po 9 kompanii
7 Pułk Piechoty Księstwa Warszawskiego, rekonstrukcja, parada z okazji święta 3 maja, Agrykola

Formowanie i zmiany organizacyjneEdytuj

Sformowany w 1808 roku jako 3 Pułk Piechoty Legii Kaliskiej. Po zakończeniu działań bojowych, zgodnie z rozkazem z 10 sierpnia 1807, 7 pułk piechoty płk. Sobolewskiego stanął garnizonem w Kaliszu i tam stacjonował do 1 sierpnia 1808, a następnie skierowany został do Hiszpanii[1].

W czasie przygotowań do inwazji na Rosję 1812 roku pułk włączony został w struktury 28 Dywizji gen. Girarda[2].

Już w Niemczech Napoleon nakazał utworzyć z resztek 4., 7. i 9 pp nowy 4 pułk piechoty pod dowództwem płk. Michała Cichockiego i z początkiem lipca 1813 roku przyłączył go do Dywizji Jana Henryka Dąbrowskiego[3].

Po abdykacji Napoleona, car Aleksander I wyraził zgodę na odesłanie oddziałów polskich do kraju. Miały one stanowić bazę do tworzenia Wojska Polskiego pod dowództwem wielkiego księcia Konstantego. 13 czerwca 1814 roku pułkowi wyznaczono miejsce koncentracji w Bydgoszczy[4].

WalkiEdytuj

W sierpniu 1808 7 pułk piechoty jako już zahartowany w bojach, został wysłany wraz z pułkami 4 i 9 do Hiszpanii w ramach tzw. Dywizji Księstwa Warszawskiego. Walczył m.in. pod Talaverą i Toledo. 27-28 lipca 1809 w bitwie pod Talavera de la Reina jednostki Wielkiej Armii uległy wojskom sojuszniczym brytyjsko-portugalsko-hiszpańskim, dowodzonym przez Arthura Wellesleya Wellingtona. Pod koniec 1809 roku pułk liczył 1905 żołnierzy[5].

Podczas kampanii w Rosji w 1812 jednostka zapisała najchlubniejszą kartę w swojej historii podczas osłony odwrotu resztek Wielkiej Armii przez Berezynę. Twarde warunki wojny w Hiszpanii zaowocowały jednak nabraniem dużego doświadczenia bojowego przez żołnierzy 7 pułku, co przydało się podczas walk przeciw rosyjskiej armii carskiej.

Bitwy i potyczki[6]:

  • oblężenie Grudziądza, Nibork, Koła (1807)
  • Ciudad Real (27 marca 1809)
  • Toledo (9 sierpnia 1809)
  • Almonacid (11 sierpnia 1809)
  • Ocana (10 i 19 listopada 1809)
  • Venta Nueva (20 stycznia 1810)
  • Sierra Morena, Ronda, Malaga, Baza, Vera, Salinas (marzec 1812)
  • Smoleńsk (17 sierpnia 1812)
  • Czaszniki

Żołnierze pułkuEdytuj

Dowódcy pułku [6]:

  • płk Walenty Skórzewski (10 marca 1807),
  • płk Maciej Sobolewski (1808, poległ 11 sierpnia 1809),
  • płk Stanisław Jakubowski (12 października 1809),
  • płk Paweł Tremo (24 października 1810).

Oficerowie pułku

MundurEdytuj

Przepis ubiorczy z 3 września 1810 roku nie doprowadził jednak do całkowitego ujednolicenia munduru piechoty. Niektóre pułki dość znacznie różniły się od ustaleń regulaminowych[a]. W 7 pułku piechoty był to krój mundurów, jak w 4 pp, z wyjątkiem kolorów, które były: kołnierz granatowy z wypustką karmazynowa, wyłogi karmazynowe, wyłogi i patka rękawów oraz naramiennik granatowe z wypustkami karmazynowymi, guziki białe[7].

ChorągiewEdytuj

Chorągiew batalionu 2 pułku 7 piechoty

Na tkaninie jedwabnej o wymiarach 55 cm x 55 cm, malowanej, lecz w 1898 roku całkowicie już spłowiałej, pośrodku malowany złotem orzeł francuski, pod nim napis: "2me B-on". Odwrotna strona taka sama, lecz rysunek orła i napisy odwrotne, poza tym na rogach siódemka wpisana w trąbki strzeleckie. Na drzewcu tablica z napisem: "Pułk... piechoty", na odwrocie: "WOYSKO POLSKIE". Na tablicy orzeł posrebrzany[8].

W 1898 roku chorągiew znajdowała się w Soborze Kazańskim w Petersburgu[8].

UwagiEdytuj

  1. Różnice przedstawione przez Gembarzewskiego na podstawie ówczesnych rysunków, rachunków i innych dokumentów pułkowych.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj