ANNA 1Bamerykański satelita geodezyjny, pierwszy w historii wykorzystany do celów kartograficznych. Nazwa statku pochodzi od czterech sponsorów misji: Army, NASA, Navy, Air Force, czyli Wojsk Lądowych, agencji NASA, Marynarki Wojennej i Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Do zadań satelity należały: pomiary wartości i kierunku ziemskiego pola grawitacyjnego; wyznaczenie środka ciężkości Ziemi; wyznaczenia pozycji Ziemi.

ANNA 1B
Ilustracja
Inne nazwy

ANNA 2, 1962 B Mu, S00446

Indeks COSPAR

1962-060A

Państwo

 Stany Zjednoczone

Rakieta nośna

Thor Able Star

Miejsce startu

Cape Canaveral Air Force Station

Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum

1 076 km

Apogeum

1 182 km

Okres obiegu

107,9 min

Nachylenie

50,1°

Mimośród

0,007055

Czas trwania
Początek misji

31 października 1962 08:08 UTC

Wymiary
Wymiary

śr. 0,91 m

Masa całkowita

161 kg

Satelita pozostaje na orbicie okołoziemskiej, a jej żywotność szacuje się na 3 000 lat.

Nieudana próbaEdytuj

Misję satelity ANNA 1B poprzedził nieudany start jej bliźniaczki, ANNA 1A. Identyczny został wystrzelony również rakietą Thor Able Star z tego samego kosmodromu, 10 maja 1962, o godzinie 12:06 UTC.

Niepowodzenie to odnotowano w katalogu COSPAR symbolem 1962-F04.

Opis misjiEdytuj

 
Ślad toru lotu satelity ANNA 1B na fotografii wykonanej przez stację MOTS w Santiago (Chile) w dniu 11 listopada 1962

ANNA 1B była badawczym satelitą geodezyjnym. Pierwszym obiektem wykorzystywanym do celów kartograficznych. Satelita wyniósł instrumenty optyczne, radiowe i dopplerowskie. System optyczny był lampą błyskową o bardzo dużej mocy, aktywowanej przez zaprogramowaną komendę, emitując 5 błysków co 5,6 sekundy. Błyski te były fotografowane przez stacje naziemne sieci MOTS. Eksperyment dopplerowski Marynarki Wojennej również był uaktywniany na komendę. Do momentu zniszczenia baterii słonecznych satelity poprzez działanie pasów radiacyjnych, ANNA zebrała dużą ilość danych geodezyjnych i pozwoliła na wyznaczenie, z dużą dokładnością, pozycji stacji śledzących względem środka Ziemi. Rejestracja błysków i pomiary dopplerowskie pozwalały na osiągnięcie dokładności poniżej 20 metrów[1]. Eksperyment radiowy wojsk lądowych przestał działać zbyt wcześnie by zebrać wartościowe dane.

BudowaEdytuj

Satelita powstał w laboratorium fizyki stosowanej Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa. Był bliźniakiem statku ANNA 1A. Zasilany z pierścienia ogniw słonecznych umieszczonych na obwodzie satelity ładujących akumulatory NiCd. Spiralna antena szerokopasmowa była opisana na sferze, a instrumenty umieszczone były w jej wnętrzu.

Łączność ze statkiem utrzymywano na częstotliwości 216 MHz[2].

ŁadunekEdytuj

ANNA 1B przenosiła trzy systemy śledzenia statku:

  • Eksperyment optyczny Sił Powietrznych USA
  • Eksperyment dopplerowski SECOR (radiowy) Marynarki Wojennej USA na częstotliwościach 162 MHz i 324 MHz
  • Eksperyment radiowy Wojsk Lądowych USA

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

BibliografiaEdytuj