Otwórz menu główne

AS Monaco FC (oficjalna nazwa Association Sportive de Monaco Football Club) – monakijski klub piłkarski. Z powodu braku rodzimej ligi występujący w lidze francuskiej. Z siedzibą w Monako (dystrykt Fontvieille).

AS Monaco FC
Stadion AS Monaco
Stadion AS Monaco
Pełna nazwa Association Sportive de
Monaco Football Club
Przydomek Les Rouge et Blanc
(Czerwono-Biali)
Barwy czerwono-białe
Data założenia 23 sierpnia 1924
Liga Ligue 1
Liga Mistrzów
Stadion Stadion Ludwika II
(pojemność: 18 523)
Właściciel Rosja Dmitrij Rybołowlew (66,67%)
Monako Rodzina Grimaldich (33.33%)
Prezes Rosja Vadim Vasilyev
Trener Portugalia Leonardo Jardim
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Spis treści

HistoriaEdytuj

Królewskie początkiEdytuj

AS Monaco FC zostało założone w 1924 r. Nie był to typowy klub piłkarski, o czym mogą świadczyć sekcje, jakie Monaco wówczas posiadało. Oprócz piłki nożnej uprawiano tam: koszykówkę, pływanie i dyscypliny lekkoatletyczne. Drużyna z Księstwa Monaco ma ogromne ambicje, a to z racji patronatu księcia, który mieszka i mieszkał w tym malutkim państewku. Marzenia o awansie i grze w Ligue 1 spełniły się dopiero w sezonie 1954/1955, w którym to ASM po raz pierwszy w historii wystąpiło w rozgrywkach pierwszej ligi. W pierwszym swoim meczu ulegli oni 1:3 na wyjeździe Stade de Reims. Pierwszy mecz u siebie rozegrali przeciwko Toulousie. Spotkanie zakończyło się remisem 1:1. Ogólnie sezon ten skończyli oni na całkiem dobrym 14 miejscu. Wówczas człon drużyny stanowili tacy piłkarze jak: Skiba, Bellot, Zitouni i Gianesi.

Pierwsze sukcesy i porażkiEdytuj

W 1960 r. drużyna prowadzona przez Lucien Leduca zdobyła pierwszy Puchar Francji. Po burzliwej drodze do finału, rozprawili się tam z AS Saint-Étienne. Mecz finałowy zakończył się wynikiem 4:2. Rok później AS Monaco zdobyło pierwszy tytuł mistrzowski. Wówczas Leduc miał do dyspozycji takich piłkarzy jak Michel Hidalgo, Henri Biancheri, Theo i Delio Onnis. W sezonie 1962/1963 kibice i piłkarze z księstwa świętowali zdobycie mistrzostwa i Pucharu Francji. Wraz z odejściem tego trenera nastały cięższe czasy i AS Monaco tułało się między pierwszą a drugą ligą aż do połowy lat 70. XX wieku. Wtedy to prezesem klubu został Jean-Louis Campora, który ponownie zaangażował Leduca, co zaowocowało powrotem na najwyższy szczebel rozgrywek i tytułem mistrzowskim w 1978 roku. W pierwszym meczu w Pucharze Europy Monaco pokonało 7:2 AEK Ateny, potem uległo Interowi Mediolan. W sezonie 1975/1976 „Czerwono-Biali” opuścili szeregi Ligue 1. Później szybko do niej powrócili i pierwszy sezon po powrocie zakończyli na 1 miejscu, co było wówczas ewenementem. W 1979 roku do klubu z Valenciennes FC przybył Roger Milla, który po sezonie rozstał się z monakijskim klubem.

Wyrabianie marki 1980 r.Edytuj

W 1980 roku AS Monaco zdobyło Puchar Francji, a 2 lata później kolejne mistrzostwo. Wówczas ukształtowały się takie talenty jak: Claude Puel, Manuel Amoros, Bruno Bellone, a przydatność potwierdzili: Umberto Barberis, Ralf Edström, Jacques Perais i Éric Pécout. Te nazwiska przyciągały na Stade Lousia II (powstały w 1937 r.) 7 tys. widzów. W sezonie 1984/1985 zawodnicy klubu zdobyli Puchar Francji. Nawet po kolejnym odejściu Luciena, klub nie pogrążył się w kryzysie i lata osiemdziesiąte zaowocowały dwoma Pucharami Francji (1980 i 1985) oraz dwoma triumfami ligowymi (1982 i 1988). Mimo niezłej gry w rozgrywkach krajowych klub kompletnie zawodził w rozgrywkach europejskich. W lipcu 1987 zatrudniono na stanowisko trenera Arsène Wengera. Pierwszy swój sezon zakończył już jako Mistrz Francji. Odniósł również pierwszy sukces na arenie europejskiej. Jego podopieczni odpadli dopiero w ćwierćfinale Pucharu Europy po przegranej walce z Galatasaray SK. W maju 1989 r. „Czerwono-Biali” ulegli 3:4 Olympique Marsylia w finale Pucharu Francji, ale AS Monaco dostało wówczas szansę gry w Pucharze Zdobywców Pucharów. Tam dotarli do półfinału, gdzie zmierzyli się z włoską Sampdorią. W 1991 r. miał nastąpić rewanż. Po raz kolejny w finale Pucharu Francji zmierzyły się jedenastki Olympique Marsylia i AS Monaco. Tym razem na Parc des Princes lepsi okazali się podopieczni Wengera. Wówczas ten Francuz miał do dyspozycji: Jean- Luca Ettoriego, Marcela Diba, Luca Sonora, Claude Puela, Geralda Passiego, Rogera Mendy’ego, George’a Weaha oraz Ramóna Díaza. Wyżej wymienieni zawodnicy stanowili o sile drużyny. Po zdobyciu Pucharu Francji w sezonie 1990/1991 w Pucharze Zdobywców Pucharów wyeliminowali kolejno Swansea City, IFK Norrköping, AS Romę oraz w półfinale Feyenoord Rotterdam. W finale na Estádio da Luz w Lizbonie przegrali z Werderem Brema. Po wykryciu afery korupcyjnej, w której brali udział działacze klubu Olympique Marsylia i zdegradowaniu klubu z Marsylii, AS Monaco dostało szansę występów w eliminacjach do Ligi Mistrzów. Pokonali w nich AEK Ateny i Steauę Bukareszt. Francuzi nie mieli zbyt wymagającej grupy, bowiem trafili do niej razem z FC Barceloną, Galatasarayem SK oraz Spartakiem Moskwa. Wyszli z niej bez problemów, a w półfinale ulegli AC Milanowi. Kłopoty kadrowe (kontuzje Jürgen Klinsmanna, Enzo Scifo, Viauda, wyjazd Victora Ikpeby na Puchar Narodów Afryki) sprawiły, że AS Monaco poczynało sobie coraz gorzej. Po 7 latach pracy Arsène Wenger podał się do dymisji, którą przyjęto. Zastąpił go były bramkarz Jean-Luc Ettori. Wkrótce tego ostatniego zastąpił Jean Tigana, który wniósł wiele do upadającego teamu. W sezonie 1995/1996 królem strzelców Ligue 1 został Brazylijczyk Sonny Anderson, który wyrósł na nową gwiazdę. Rok później ASM sięgnęło po 6. tytuł Mistrza Francji. Wówczas wszyscy obawiali się takich zawodników jak: Sylvain Legwinski, Sonny Anderson, David Trezeguet, Thierry Henry, Emmanuel Petit, Ali Benarbia, Victor Ikpeba i Patrick Blondeau. W „mistrzowskim sezonie” drużyna zdobyła aż 69 goli. Dobrze im się wiodło w Pucharze UEFA – dotarli do półfinału, gdzie zostali wyeliminowani przez Inter Mediolan. Ostatni tytuł mistrzowski AS Monaco zdobyło w sezonie 1999/2000.

 
Najbardziej utytułowany trener AS Monaco – Didier Deschamps

Później kolejny były piłkarz Didier Deschamps objął stanowisko trenerskie w ASM. Zatrudnił on do szkolenia bramkarzy Jeana-Luca Ettoriego, co zaowocowało dobrą grą mało znanego Włocha, Flavio Romy. Didier Deschamps postawił na młodzież. Zakupił on Sébastien Squilacciego, Éric Cubillera, Patrice Evrę oraz Jaroslava Plašila. To przyniosło oczekiwany efekt. W sezonie 2002/2003 AS Monaco zostało wicemistrzem Francji. Później ciężkiej kontuzji doznał idol kibiców Monaco – Shabani Nonda. Nie zagrał on do końca sezonu. Było to wielkie osłabienie dla ASM, ale wszyscy mieli nadzieję, że udanie zastąpi go Emmanuel Adebayor do spółki z Souleymane Camarą. Na wypożyczenie przyszedł „El Moro” i grał wyśmienicie w sezonie 2003/2004. W tym sezonie Monaco bardzo dobrze zaprezentowało się w Lidze Mistrzów: najpierw wychodząc z grupy, pokonując m.in. 8:3 Deportivo La Coruña, później pokonując Chelsea F.C. 5:3 i Real Madryt w ćwierćfinale. W finale przegrali z FC Porto. Ostatecznie AS Monaco zakończyło sezon z dorobkiem finału Ligi Mistrzów oraz 3. miejscu w tabeli zapewniając sobie jedynie kwalifikacje do Ligi Mistrzów w przyszłym sezonie. Po odejściu gwiazd, tj. Morientesa, Rothena, Pršo, Márqueza, Graxa, Guiliego, Ibarry AS Monaco napotkało na trudności w kolejnym sezonie, nie było już tak zgranych i doświadczonych graczy. Do klubu przyszli Javier Saviola (wypożyczony z Barcelony), Maicon (kupiony z Cruzeiro EC) oraz Mohamed Kallon (kupiony z Interu Mediolan). ASM nie poszło najlepiej w europejskich pucharach, a w lidze zajęli ponownie 3. miejsce, które zapewniało kwalifikacje do Ligi Mistrzów. Do dymisji podał się bardzo zasłużony trener Didier Deschamps.

KryzysEdytuj

Po jego odejściu w klubie zapanował chaos, w ciągu kilku lat zatrudniono i zwalniano trenerów za złe wyniki. Sam klub plasował się w okolicach środka tabeli. Mimo że w sezonie 2006/2007 zespół pozyskał Yaya Touré, Juana Pablo Pino, Jérémiego Méneza i Marco Di Vaio, to zespół ponownie nie awansował do Ligi Mistrzów. Rok później do drużyny dołączył Nenê, jednak i tym razem nic to nie dało. W 2008 roku Jérôme de Bontin, główny akcjonariusz klubu, odmłodził klub ASM, zostało sprowadzonych kilku utalentowanych piłkarzy m.in. Park Chu-young oraz Nicolas N’Koulou. Klub zakończył sezon w środku tabeli a sam Bontin zrezygnował z posady. Zastąpił go bankier Etienne Franzim, ale nie udało mu się podźwignąć klubu. AS Monaco zostało zdegradowane do roli ligowego średniaka, a częste zmiany trenerów tylko pogłębiały kryzys, owocem którego był spadek do drugiej ligi w sezonie 2010/2011. W lipcu 2009 roku, brazylijski trener Ricardo Gomes został zastąpiony przez byłego trenera AS Cannes i Stade RennesGuya Lacombe, trener od razu zastąpił niepotrzebnych graczy tymi młodymi takimi jak: Cédric Mongongu, Serge Gakpé, Pierre-Emerick Aubameyang, Frédéric Nimani, Yohan Mollo czy Layvin Kurzawa.

Era Dmitrija RybołowlewaEdytuj

Na zapleczu Ligue 1, Monaco również zawodziło i gdy wydawało się, iż klub rozpadnie się całkowicie, na przełomie 2011 i 2012 roku nowym właścicielem zespołu został rosyjski multimiliarder Dmitrij Rybołowlew (93. na liście najbogatszych według magazynu Forbes), zobowiązując się do zainwestowania przynajmniej 100 milionów euro w ciągu kolejnych czterech lat. W 2012 roku na stanowisku trenera Laurent Banide został zastąpiony przez Marco Simone. Zimą klub pozyskał młodziutkiego napastnika Emmanuela Rivière. Ostatecznie zespół prowadzony przez włoskiego szkoleniowca bez problemu poradził sobie w Ligue 2. W sezonie 2013/2014, gdy ASM powróciło do Ligue 1 Rosjanin przekroczył ten budżet sprowadzając do klubu Rademela Falcao, Ricardo Carvalho, João Moutinho[1], Jamesa Rodrígueza[1], Érica Abidala, Geoffreya Kondogbie, Jérémiego Toulalana oraz Nicolasa Isimat-Mirina za łączną kwotę 160 mln euro. Nowym trenerem klubu został Claudio Ranieri. Po sprowadzeniu tylu nowych, utalentowanych zawodników przyszedł czas na przewietrzenie kadry, czyli tzw. porządki. Klub opuścili Adriano, Aleksandros Dziolis, Ibrahima Touré oraz Nampalys Mendy, zaś wielu graczy zostało wypożyczonych (m.in. Gaetano Monachello czy Carl Medjani).

AS Monaco rundę jesienną Ligue 1 zakończyło na drugim miejscu, tracąc trzy punkty do lidera Paris Saint-Germain[2]. Zimą klub zasilili Lacina Traoré, Elderson, Dimityr Berbatow[3] oraz Aymen Abdennour[4].

SukcesyEdytuj

KrajoweEdytuj

  Zdobyte trofea w rozgrywkach Francji (stan na: 04-08-2018)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
 
Mistrzostwo
I miejsce 8 1961, 1963, 1978, 1982, 1988, 1997, 2000, 2017
II miejsce 7 1964, 1984, 1991, 1992, 2003, 2014, 2018
III miejsce 11 1956, 1985, 1989, 1990, 1993, 1996, 1998, 2004, 2005, 2015, 2016
 
Puchar
zdobywca 5 1960, 1963, 1980, 1985, 1991
finalista 4 1974, 1984, 1989, 2010
 
Superpuchar
zdobywca 4 1961, 1985, 1997, 2000
finalista 3 1960, 2017, 2018
 
Puchar Ligi
zdobywca 1 2003
finalista 3 2001, 2017, 2018
 
II liga
I miejsce 1 2013
II miejsce 1 1953
III miejsce
  Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych (stan na: 09-05-2017)
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
 
Liga Mistrzów
(Puchar Europy)
zdobywca 0
finalista 1 2004
półfinał 3 1994, 1998, 2017
 
Liga Europy
(Puchar UEFA)
zdobywca 0
finalista 0
półfinał 1 1997
 
Puchar Zdobywców
zdobywca 0
finalista 1 1992
półfinał 1 1990

ZawodnicyEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze AS Monaco.

Obecny składEdytuj

Stan na 16 września 2018

Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Danijel Subašić
3 OB   Antonio Barreca
4 PO   Jean-Eudes Aholou
5 OB   Jemerson
6 OB   Kévin N’Doram
7 PO   Rony Lopes
8 PO   Youri Tielemans
9 NA   Radamel Falcao ( )
10 NA   Stevan Jovetić
11 PO   Adama Traoré
13 NA   Willem Geubbels
15 PO   Youssef Aït Bennasser
16 BR   Diego Benaglio
17 PO   Aleksandr Gołowin
18 OB   Ronaël Pierre-Gabriel
19 OB   Djibril Sidibé
20 PO   Nacer Chadli
Nr Poz. Piłkarz
21 OB   Julien Serrano
22 NA   Jordi Mboula
23 NA   Pietro Pellegri
24 OB   Andrea Raggi
25 OB   Kamil Glik
26 PO   Robert Navarro
28 PO   Pelé
29 PO   Samuel Grandsir
30 BR   Seydou Sy
31 OB   Romain Faivre
32 OB   Benoît Badiashile
34 PO   Moussa Sylla
36 PO   Sofiane Diop
38 OB   Almamy Touré
39 OB   Benjamin Henrichs
40 BR   Loïc Badiashile
PO   Jordy Gaspar

Piłkarze na wypożyczeniuEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
-- BR   Paul Nardi (w Cercle Brugge do czerwca 2018)
-- OB   Jordy Gaspar (w Cercle Brugge do czerwca 2018)
-- OB   Rúben Vinagre (w Wolverhampton Wanderers F.C. do czerwca 2018)
-- PO   Tristan Muyumba (w Cercle Brugge do czerwca 2018)
-- PO   Youssef Aït Bennasser (w SM Caen do czerwca 2018)
Nr Poz. Piłkarz
-- PO   Jonathan Mexique (w Cercle Brugge do czerwca 2018)
-- PO   Guevin Tormin (w Cercle Brugge do czerwca 2018)
-- PO   Gil Dias (w ACF Fiorentina do czerwca 2018)
-- NA   Irvin Cardona (w Cercle Brugge do czerwca 2018)
-- NA   Lacina Traoré (w Cercle Brugge do czerwca 2018)

Sztab szkoleniowyEdytuj

Stan na 25 sierpnia 2017
Pozycja Imię i nazwisko
Szkoleniowiec   Leonardo Jardim
Asystent   José Barros
Asystent   António Vieira
Trener bramkarzy   André Amitrano
Klubowy lekarz   Carlo Spignoli
Lekarz   Philippe Kuentz
Trener fitness   Nélson Caldeira

Trenerzy klubuEdytuj

Lp. Lata Trener Lp. Lata Trener
1. 1948–1950   Jean Batmale 20. 1987–1994   Arsène Wenger
2. 1950–1952   Elek Schwartz 21. 1994   Jean Petit
3. 1952–1953   Angelo Grizzetti 22. 1994–1995   Jean-Luc Ettori
4. 1953–1956   Ludwig Dupal 23. 1995   Gérard Banide
5. 1956–1957   Anton Marek 24. 1995–1999   Jean Tigana
6. 1957–1958   Louis Pirroni 25. 1999–2001   Claude Puel
7. 1958–1963   Lucien Leduc 26. 2001–2005   Didier Deschamps
8. 1963–1965   Roger Courtois 27. 2005   Jean Petit
9. 1965–1966   Louis Pirroni 28. 2005–2006   Francesco Guidolin
10. 1966–1969   Pierre Sinibaldi 29. 2006   Ladislau Bölöni
11. 1969–1970   Louis Pirroni, Robert Domergue 30. 2006–2007   Laurent Banide
12. 1970–1972   Jean Luciano 31. 2007–2009   Ricardo Gomes
13. 1972–1974   Ruben Bravo 32. 2009–2011   Guy Lacombe
14. 1974–1975   Alberto Muro 33. 2011   Laurent Banide
15. 1976   Armand Forcherio 34. 2011–2012   Marco Simone
16. 1977–1979   Lucien Leduc 35. 2012–2014   Claudio Ranieri
17. 1979–1983   Gérard Banide 36. 2014–2018   Leonardo Jardim
18. 1983–1986   Lucien Muller 37. 2018–2019   Thierry Henry
19. 1986–1987   Ștefan Kovács 38. 2019–   Leonardo Jardim

Europejskie pucharyEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Monaco pay €70 million for Porto pair (ang.). Goal.com, 2013-05-24. [dostęp 2013-05-24].
  2. League Table (ang.). ligue1.com. [dostęp 14 marca 2014].
  3. Dimitar Berbatov new player of AS Monaco FC (ang.). asm-fc.com. [dostęp 31 stycznia 2014].
  4. Oficjalnie: Abdennour w AS Monaco. transfery.info, 2014-01-31. [dostęp 2014-02-01].

Linki zewnętrzneEdytuj