Acyloglicerole

każdy ester glicerolu, w którym zestryfikowana została jedna, dwie lub trzy grupy hydroksylowe za pomocą kwasu tłuszczowego

Acyloglicerole, zwyczajowo: glicerydyorganiczne związki chemiczne, estry acylowe glicerolu. Ponieważ w glicerolu 1, 2 lub wszystkie 3 grupy hydroksylowe (–OH) mogą być zestryfikowane kwasami karboksylowymi, w zależności od stopnia estryfikacji wyróżnia się mono-, di- i triacyloglicerole[1]:

Struktury-ogólne-acylogliceroli.svg

Glicerydy występują powszechnie w organizmach żywych, głównie jako tłuszcze, a także jako regulatory procesów biochemicznych oraz produkty przemiany materii.

Biochemicznie pokrewnymi związkami są alkiloglicerole, w których zamiast wiązania estrowego występuje wiązanie eterowe.

NazewnictwoEdytuj

 
Numeracja atomów glicerolu w konwencji sn

Komisja Nomenklatury Biochemicznej IUPAC-IUB zaleca stosowanie nazw „mono-, di- i triacyloglicerole” zamiast „mono-, di- i triglicerydy”. Dawne nazwy były niejednoznaczne i mylące, gdyż np. „trigliceryd” wskazuje obecność w cząsteczce nie trzech reszt acylowych, lecz trzech reszt glicerolu (jak ma to miejsce np. w kardiolipinie)[2].

Numerację atomów szkieletu glicerynowego oznacza się w konwencji sn (stereospecyficzna numeracja), zgodnie z którą cząsteczkę przedstawia się w konfiguracji L w projekcji Fischera i atomy węgla numeruje się od góry do dołu[3][4].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Słownik tematyczny. Biologia, cz. 1, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 6, ISBN 978-83-01-16529-1.
  2. G. P. Moss (autor wersji WWW): Nomenclature of Lipids. Rule Lip-1.2. IUPAC-IUB Commission on Biochemical Nomenclature (CBN), 1976. [dostęp 2014-02-01].
  3. G. P. Moss (autor wersji WWW): Nomenclature of Lipids. Rule Lip-1.13. IUPAC-IUB Commission on Biochemical Nomenclature (CBN), 1976. [dostęp 2014-02-01].
  4. Henri A. Favre, Warren H. Powell, Nomenklatura związków organicznych. Rekomendacje IUPAC i nazwy preferowane 2013, Komisja Terminologii Chemicznej Polskiego Towarzystwa Chemicznego (tłum.), Narodowy Komitet Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej, 2016, s. 1367.