Adam Bronisław Ciechański

Adam Bronisław Ciechański (ur. 8 grudnia 1882 w Sulmierzycach, zm. 17 maja 1957 w Poznaniu[1]) – kontrabasista, profesor Konserwatorium Muzycznego i Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Poznaniu i Wrocławiu.

Adam Bronisław Ciechański
Ilustracja
Adam Bronisław Ciechański w trakcie gry
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1882
Sulmierzyce
Data i miejsce śmierci 17 maja 1957
Poznań
Zawód, zajęcie kontrabasista, profesor muzyki, wykładowca akademicki

ŻyciorysEdytuj

Jego pierwszym nauczycielem był ojciec, organista miejscowego kościoła. Edukację muzyczną syna rozpoczął od nauki gry na fortepianie, skrzypcach i organach. Młody Adam szybko wykazał przydatność do zawodowego kształcenia muzycznego. Rodzice regularnie zabierali go do Poznania na przedstawienia w operze. Podczas jednej z takich wycieczek poznał kontrabas, który wywarł na nim tak wielkie wrażenie, iż sam postanowił rozpocząć naukę gry na tym instrumencie.

W wieku 14 lat A.B. Ciechański wyjechał do Niemiec, aby odbyć gruntowne studia muzyczne. Od 1896 uczył się u Paula Langenmeyera w Peine – pod Hanowerem, grając jednocześnie w orkiestrze miejskiej w Nebro w Turyngii. W roku 1904 został członkiem Orkiestry Symfonicznej w Kolonii, ale już po upływie roku podjął pracę w Petersburskiej Orkiestrze Symfonicznej. W 1906 roku przeniósł się do Moskwy, gdzie pracował w sezonie artystycznym 1906/07. Po tej trwającej trzy lata wędrówce powrócił do Niemiec, by kontynuować studia w Berlińskiej Królewskiej Akademii Muzycznej w klasie kontrabasu M. Skibickiego. W roku 1911 udał się do Hamburga i tam zdobył wykształcenie wirtuozowskie u słynnego pedagoga Fryderyka Warneckego. Po skończeniu nauki w 1913 roku uzyskał drogą konkursu posadę w Deutsches Opernhaus w Charlottenburgu (Berlin).

W roku 1919 wrócił do Polski i osiedlił się na stałe w Poznaniu, obejmując posadę pierwszego kontrabasisty w orkiestrach Opery i Teatru Wielkiego. Zawarł tam także związek małżeński z pianistką – Marianną Winiewicz, z którą dochował się czwórki dzieci (Adam, Anna, Aleksandra i Alfreda)[1]. W 1920 roku zostało otwarte Konserwatorium Muzyczne w Poznaniu, gdzie A.B. Ciechański objął stanowisko pedagoga klasy kontrabasu i tuby[1]. W latach 1929–1939 uczył również w Miejskim Konserwatorium w Bydgoszczy[1], a po wojnie, w latach 1955 do 1957 w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu. W okresie międzywojennym oraz po wojnie, z uwagi na niewielką ilość muzyków, umiejętność gry na dwóch instrumentach dawała większe możliwości znalezienia pracy. Oprócz działalności pedagogicznej w szkolnictwie wyższym prof. Ciechański kształcił młodych adeptów kontrabasu w średnich szkołach muzycznych Poznania i Torunia.

Lata wojenne spędził w Krakowie, dokąd został przymusowo wysiedlony. W okresie okupacji zajmował stanowisko pierwszego kontrabasisty w Orkiestrze Symfonicznej Generalnego Gubernatorstwa, gdzie poznał wiedeńskiego kontrabasistę Ludwiga Streichera zaliczanego do grona najwybitniejszych w najnowszej historii światowego kontrabasu.

We wrześniu 1945 roku Ciechański powrócił do Poznania, gdzie grał w orkiestrze operowej na stanowisku koncertmistrza. Powrócił także do pracy dydaktycznej, którą kontynuował w PWSM w Poznaniu, a od roku 1955 również w PWSM we Wrocławiu. Jeszcze przed rozpoczęciem pracy we wrocławskiej uczelni często zasilał także grupę kontrabasów Opery Wrocławskiej.

Ciechański uczył także w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej i Liceum Muzycznym w Poznaniu, dojeżdżał do szkół muzycznych Bydgoszczy i Torunia. Jego zasługi pedagogiczne są ogromne, wychował bowiem pokolenie bardzo dobrych kontrabasistów i położył podwaliny pod metodyczne nauczanie gry na kontrabasie na poziomie do tej pory w Polsce niespotykanym. W pamięci jego absolwentów zachował się jego serdeczny i ojcowski stosunek do uczniów.

Był entuzjastycznym propagatorem gry solowej na kontrabasie, występował na koncertach symfonicznych w Niemczech i prawie we wszystkich większych miastach Polski. Wielokrotnie brał także udział w koncertach przeznaczonych na cele dobroczynne, na przykład w sanatoriach dla chorych. Recenzenci podkreślali jego wirtuozowską technikę, śpiewny ton i wielką kulturę wykonania.

Adam Bronisław Ciechański posiadał dwa kontrabasy, które pieszczotliwie nazywał „tenorino” i „baryton”, a z którymi niemalże nigdy się nie rozstawał. Obydwa instrumenty zachowały się i nadal są w znakomitym stanie.

Za całokształt działalności oraz zasługi dla polskiej kultury muzycznej otrzymał liczne nagrody i odznaczenia, z których wymienić należy: Nagrodę Muzyczną Województwa Poznańskiego, Złoty Krzyż Zasługi i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Adam Bronisław Ciechański zmarł w Poznaniu 17 maja 1957 roku i pochowany został na cmentarzu Junikowskim w Alei Zasłużonych[1] (AZ-L-2)[2].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 116. ISBN 83-01-02722-3.