Otwórz menu główne

Adam Chądzyński

polski inżynier, polityk, minister

Adam Chądzyński (ur. 18 listopada 1882 w Górkach-Grubakach, zm. 16 września 1963 w Katowicach) – polski inżynier, polityk, minister.

Adam Chądzyński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 listopada 1882
Górki-Grubaki, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 16 września 1963
Katowice, Polska
Minister kolei żelaznych
Okres od 20 listopada 1925
do 14 maja 1926
Przynależność polityczna Narodowa Partia Robotnicza
Poprzednik Kazimierz Tyszka
Następca Kazimierz Bartel

ŻyciorysEdytuj

Był synem Anny Wielądek i Jana Chądzyńskiego – ziemianina. Studiował na politechnikach – w Warszawie i Pradze uzyskując tytuł inżyniera.

W 1905 został członkiem Narodowego Związku Robotniczego. W latach 1906-1908 był członkiem Ligi Narodowej[1]. 8 września 1908 na VI Zjeździe NZR w Warszawie doprowadził do oderwania się NZR od narodowej demokracji. Na tym zjeździe został wybrany przewodniczącym Zarządu Głównego Narodowego Związku Robotniczego. W związku z działalnością niepodległościową był aresztowany przez władze carskie Imperium Rosyjskiego i więziony do kwietnia 1911, po czym uciekł do Krakowa i tam pracował jako inżynier w przemyśle.

W czerwcu 1919 – na XVII Zjeździe NZR – został wybrany prezesem Rady Głównej i prezesem Komitetu Wykonawczego NZR. W maju 1920 – na I Kongresie Narodowej Partii Robotniczej – został wybrany prezesem Rady Naczelnej i prezesem Głównego Komitetu Wykonawczego NPR. W 1935 – nie mogąc skutecznie przeciwstawić się zjednoczeniu NPR z chadecją – wystąpił z Narodowej Partii Robotniczej.

W latach 1920–1935 był posłem na Sejm RP (Ustawodawczy oraz I, II i III kadencji).

W 1918 podjął pracę w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Od 20 listopada 1925 do 14 maja 1926 był ministrem kolei żelaznych w rządach Aleksandra Skrzyńskiego i Wincentego Witosa. W 1935 powrócił do Ministerstwa Przemysłu i Handlu.

W maju 1926 w czasie przewrotu majowego został internowany i osadzony w Cytadeli, z której został zwolniony po interwencji premiera Kazimierza Bartla.

W czasie II wojny światowej pracował w oddziałach Społem na warszawskim Mokotowie (1940–1944), w Piotrkowie Trybunalskim (od września 1944 do sierpnia 1945) i w Krakowie (1945). W sierpniu 1945 osiadł w Katowicach i do 1958 pracował w przemyśle węglowym. Od 1958 był na emeryturze.

PrzypisyEdytuj

  1. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 571.

BibliografiaEdytuj