Otwórz menu główne

Adam Chełmoński (1861–1924)

Ten artykuł dotyczy lekarza. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Adam Chełmoński (ur. 16 stycznia 1861 w Teresinie, zm. 6 listopada 1924 w Starem) – polski lekarz. Opisał objaw, znany w piśmiennictwie medycznym jako objaw Chełmońskiego.

ŻyciorysEdytuj

Urodził się jako syn Józefa i Izabeli z Łoskowskich. Dorastał w ciężkich warunkach materialnych, zarabiał korepetycjami na dalszą naukę. Gimnazjum ukończył w Warszawie w 1880 roku. Następnie podjął studia medyczne na Wydziale Przyrodniczo-Matematycznym Uniwersytetu Petersburskiego, ukończone już na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Dyplom lekarza otrzymał cum eximia laude 10 grudnia 1885. Potem uczył się hydroterapii w Fürstenhofie w Styrii u Jana Czerwińskiego. Od 1886 asystent w klinice Baranowskiego i później u jego następcy, Stolnikowa. Od 1891 ordynator nadetatowy w Szpitalu Dzieciątka Jezus. W 1895 awansował na ordynatora etatowego. Działał w Warszawskim Towarzystwie Dobroczynności.

Jego bratem był malarz Józef Chełmoński. Żonaty z Marią Władysławą Kudelską, siostrzenicą prof. Ignacego Baranowskiego. Mieli czworo dzieci: Adama (1890–1959), Mateusza (1893–), Józefa (1894–) i Marię. Zmarł z powodu przewlekłej niewydolności nerek 6 listopada 1924 w Starem, został pochowany na cmentarzu w Grodzisku Mazowieckim.

Wybrane praceEdytuj

  • Głodowy zanik kości. Pamiętnik Kliniczny Szpitala Dzieciątka Jezus 2, s. 128-131 (1918)
  • Kamica żółciowa utajona. Polska Gazeta Lekarska 3, 31, s. 418-419 (1924)
  • Kilka słów o udawaniu i kłamstwach patologicznych. Gazeta Lekarska 56, 14, s. 187-189 (1921)
  • Przyczynek do patogenezy astmy oskrzelowej. Gazeta Lekarska 46, 28, s. 770-784 (1911)

BibliografiaEdytuj

  • Piotr Szarejko: Słownik lekarzy polskich XIX wieku. Tom 1. Towarzystwo lekarskie Warszawskie Warszawa 1991 ss. 96-98
  • Hanecki M. Życie i działalność naukowa dra Adama Chełmońskiego (W 100 rocznicę jego urodzin). Archiwum Historii Medycyny 4 (1962)

Literatura dodatkowaEdytuj