Adam Działyński

starosta briatański, rotmistrz usarski

Adam Działyński herbu Ogończyk (ur.w 1614 roku – zm. w bitwie pod Cudnowem1 listopada lub 15 października 1660 roku) – polski szlachcic, starosta bratiański, rotmistrz husarski.

Syn Pawła Jana i Jadwigi Marianny Czarnkowskiej, wnuk Mikołaja (1540-1604), wojewody chełmińskiego.

W czasie potopu szwedzkiego bronił Malborka u boku Jakuba Wejhera, sprzeciwiając się do końca kapitulacji. Po upadku Malborka przedarł się do obozu Jana Kazimierza i brał udział w walkach u boku Jerzego Lubomirskiego. Wsławił się w walkach w Prusach jako rotmistrz utworzonej przez siebie chorągwi wolontarskiej. W 1660 wystawił własnym sumptem chorągiew husarii i brał udział w kampanii cudnowskiej przeciw siłom kozacko-moskiewskich. Walczył w bitwach pod Lubarem i Słobodyszczami. Ranny podczas wycofywania się spod Cudnowa. Umierając wyraził życzenie, aby pochowano go w habicie św. Franciszka w klasztorze reformatów w Łąkach k. Nowego Miasta w pobliżu Bratiana , którego był starostą od 1644 roku. Opiekę nad dziećmi oddał porucznikowi swej chorągwi Aleksandrowi Polanowskiemu. W 1662 roku Sejm w uznaniu zasług przyznał Zofii Katarzynie - wdowie po Adamie, dożywocie na starostwie bratiańskim, a dzieciom prawo korzystania z tego starostwa do 15 lat po śmierci matki.

Poseł sejmiku generalnego pruskiego na sejm nadzwyczajny 1652 roku, sejm zwyczajny 1654 roku, sejm 1655 i 1659 roku[1].

Ożenił się w 1655 z Zofią Katarzyną Kobierzycką i miał z nią 2 synów: Stanisława i Tomasza oraz córkę Jadwigę.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stefania Ochmann-Staniszewska, Zdzisław Staniszewski, Sejm Rzeczypospolitej za panowania Jana Kazimierza Wazy. Prawo - doktryna - praktyka, tom II, Wrocław 2000, s. 343.