Adam Krasiński (ordynat)

poeta, pisarz, działacz oświatowy, ordynat

Adam Zygmunt Władysław Wincenty Franciszek Ludwik Krasiński hrabia[1] herbu Ślepowron (ur. 22 listopada 1870 w Krakowie, zm. 17 stycznia 1909 w Ospedaletti, Liguria) — poeta, pisarz, działacz oświatowy, redaktor Biblioteki Warszawskiej (1901-1909), IV ordynat opinogórski, pierwszy prezes Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości.

Adam Krasiński
Ilustracja
Herb
Herb hrabiowski rodziny Krasińskich
Rodzina

Krasińscy herbu Ślepowron

Data i miejsce urodzenia

1870
Kraków

Data i miejsce śmierci

1909
Ospedaletti

Ojciec

Władysław Wincenty Krasiński

Matka

Róża Potocka

Żona

Wanda Badeni

ŻyciorysEdytuj

Wnuk Zygmunta oraz syn Władysława Wincentego i Róży z Potockich (2 voto Edwardowej Raczyńskiej)[2]. Był przyrodnim bratem Rogera Adama Raczyńskiego oraz Edwarda Bernarda Raczyńskiego.

W rodzinnym Krakowie ukończył naukę w gimnazjum[2]. Następnie studiował na uniwersytetach w Bonn, Fryburgu, Heidelbergu[2]. Na ostatniej z tych uczelni uzyskał stopień doktora praw na podstawie pracy dotyczącej stosunków włościańskich w Polsce i o reformach w tym zakresie z lat 1764-1774[2]. Po powrocie na ziemie polskie udzielał się w pracy społecznej[2].

Zasłużony sprawie wydań spuścizny po swym dziadku Zygmuncie, sam był również jej badaczem. Odbył studia we Fryburgu i Heidelbergu (studia: Poeta myśli, Dzień Ducha Świętego). Tytuł doktorski uzyskał w Heidelburgu na podstawie rozprawy Geschichtliche Darstellung der Bauern – Verh/ltnisse in Polen (1898, 2 tomy). Pod pseudonimem Jan Przysiecki publikował utwory literackie w Bibliotece Warszawskiej (w 1900 objął jej redakcję i wydawnictwo). Nabył „Gazetę Polską”[2]. W 1905 próbował utworzyć stronnictwo polityczne Spójnia. Od 1906 prezes Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości z siedzibą w Warszawie. Ogłosił rozprawę W sprawie rolnej (1907). Był członkiem Towarzystwa Tajnego Nauczania w Warszawie[3]. Był inicjatorem rozbudowy Biblioteki Ordynacji Krasińskich. Został prezesem rady nadzorczej Polskiej Macierzy Szkolnej[2]. Przez pewien czas był prezesem Towarzystwa Rolniczego w Płocku[2].

28 października 1897 poślubił Wandę Marię (1874-1950), córkę Kazimierza Badeniego, z którą nie miał potomstwa[2]. Tym samym na nim wygasła linia Zygmunta Krasińskiego i ordynacja przeszła na Edwarda Krasińskiego, z innej linii tej rodziny.

Po jego śmierci wdowa wyszła za mąż w 1912 roku za hr. Zygmunta Zamoyskiego (1875-1931).

TwórczośćEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Almanach Błękitny. Warszawa: 1908, s. 508.
  2. a b c d e f g h i Bolesna strata. „Nowości Illustrowane”. Nr 5, s. 2-3, 30 stycznia 1909. 
  3. Cecylia Ceysingerówna, Tajne nauczanie w Warszawie (1894-l906/7), w: Niepodległość, t. II, z. 1(3), wydanie II, 1933, s. 98.

Linki zewnętrzneEdytuj