Otwórz menu główne
Grób gen. Adama Sławoczyńskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Adam Sławoczyński ( ur. 18 sierpnia 1855[1] na Witebszczyźnie, zm. 18 października 1925 w Warszawie) – generał lejtnant Armii Imperium Rosyjskiego, generał dywizji Wojska Polskiego.

12 sierpnia 1872 wstąpił do szkoły junkrów. Po czterech latach nauki został awansowany na chorążego ze starszeństwem z 19 grudnia 1876 i przydzielony do 81 Abszerońskiego Pułku Piechoty. W następnym roku awansował na porucznika ze starszeństwem z 24 października 1877, a po kolejnych dwóch latach na porucznika ze starszeństwem z 11 lutego 1879. W 1873 oraz w latach 1879-1880 uczestniczył w rosyjskich interwencjach zbrojnych w Turkmenistanie, natomiast w latach 1877-1878 walczył na wojnie rosyjsko-tureckiej. W międzyczasie ukończył Oficerską Szkołę Strzelecką "Skutecznie"[2]. W 1880 awansował na sztabskapitana ze starszeństwem z 26 lutego 1881, a w następnym roku na kapitana ze starszeństwem z 16 grudnia 1881. Dowodził 7 kompanią oraz III batalionem. Od 12 listopada 1893 do 7 września 1904 był naczelnikiem Zarządu Wojskowego w Okręgu Batumi, przyłączonego w 1878 do Imperium Rosyjskiego. W latach 1904-1905 walczył na wojnie rosyjsko-japońskiej. Od 25 kwietnia 1905 dowodził 85 Wyborskim Pułkiem Piechoty. W 1906 awansował na generała majora ze starszeństwem z 10 lutego 1905 i wyznaczony został na stanowisko dowódcy 1 brygady 22 Dywizji Piechoty. 28 listopada 1908 został gubernatorem Kutaisi. 10 kwietnia 1911 awansowany został na generała lejtnanta. W 1914 został przeniesiony w stan spoczynku. 3 września 1914 został reaktywowany i przydzielony do rezerwy oficerskiej przy Sztabie Kijowskiego Okręgu Wojskowego, a następnie wyznaczony na stanowisko dowódcy brygady 45 Dywizji Piechoty.

Działał na rzecz tworzenia polskich formacji wojskowych przy armii rosyjskiej. Od 17 kwietnia do września 1916 dowodził Brygadą Strzelców Polskich w Rosji. Na jej czele walczył na froncie austriackim. W tym samym roku objął dowództwo rosyjskiej 5 Dywizji Piechoty IX Korpusu i sprawował je do 15 października 1917. W 1918 przeniesiony został w stan spoczynku. Następnie był aresztowany przez bolszewików i więziony przez jedenaście miesięcy w Piotrogrodzie i Moskwie. Uwolniony w wyniku starań delegacji polskiej na rokowania pokojowe, powrócił do Polski w lipcu 1921, jako jeniec cywilny.

5 grudnia 1921 przyjęty został do Wojska Polskiego, w stopniu generała porucznika, z równoczesnym przeniesieniem w stan spoczynku z prawem noszenia munduru[3]. Później zweryfikowany został w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie generałów. Mieszkał i zmarł w Warszawie.

PrzypisyEdytuj

  1. Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej s. 61 oraz Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ... s. 309 jako datę urodzin podają 1860 r. Ponadto P. Stawecki podał, że w 1881 po ukończeniu gimnazjum w Witebsku i czterech semestrów w Instytucie Technologicznym w Petersburgu, został karnie wcielony do 4 Turkiestańskiego Batalionu Strzelców za uczestnictwo w wystąpieniach studenckich. Odmienną datę urodzin oraz przebieg służby Adama Sławoczyńskiego podano na stronie projektu Armia rosyjska w I wojnie światowej.
  2. Według P. Staweckiego w 1884 zdał egzaminy do Konstantynowskiej Szkoły Piechoty w Petersburgu, a po jej ukończeniu pełnił służbę w 156 Pułku Piechoty na Kaukazie.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 3 z 25.02.1922 r. Tu jako rok urodzenia podano 1860. Podobnie w Rocznikach oficerskich z 1923 i 1924.

BibliografiaEdytuj