Adolf Minck

zwierzchnik Wolnego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Niemczech

Adolf Minck (ur. 4 września 1883, zm. 16 maja 1960[1]) – zwierzchnik Wolnego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Niemczech w okresie nazistowskim. W latach 1937–1950 przewodniczący Wydziału Środkowoeuropejskiego Kościoła. Wcześniej przewodniczący węgierskiego zjednoczenia (diecezji węgierskiej)[2], wykonywał polecenia nazistowskiej władzy.

Adolf Minck
Kraj działania Europa Środkowa
Data urodzenia 4 września 1883
Data śmierci 16 maja 1960
przewodniczący Kościoła w Niemczech
Okres sprawowania 1933-1950
przewodniczący Wydziału Środkowoeuropejskiego
Okres sprawowania 1937–1950
Wyznanie adwentyzm
Kościół Wolny Kościół Adwentystów Dnia Siódmego

Kariera duchownegoEdytuj

Początkowo mieszkał w Budapeszcie i pracował w Węgrzech[3]. W 1921 roku został przewodniczącym diecezji węgierskiej[4]. W roku 1933 zamieszkał w Berlinie[5] i został sekretarzem Wydziału Środkowoeuropejskiego Kościoła[6]. W 1937 roku został przewodniczącym Wydziału Środkowoeuropejskiego Kościoła i funkcję tę pełnił do roku 1950[2]. Po roku 1950 pełnił funkcję sekretarza Wydziału, przestał być zwierzchnikiem niemieckiego Kościoła. Jego następcą został Wilhelm Müller[7].

Na początku 1941 roku odwiedził Polskę celem zorientowania się w sytuacji Kościoła adwentystycznego w Polsce. W rezultacie wizyty polski KADS został poddany pod zwierzchnictwo niemieckiego Kościoła adwentystycznego w Berlinie. Według oceny Zachariasza Łyki uchroniło to polski Kościół przed likwidacją[8].

Pracował także w wydawnictwie Advent-Verlag, najpierw w dziale węgierskim[9], a od roku 1933 w dziale ogólnym[10]. W roku 1933 został redaktorem naczelnym kwartalnika „Aller Diener”[11]. Angażował się w promowanie zdrowego stylu życia[12]. Po wojnie James Lamar McElhany, prezydent Generalnej Konferencji Adwentystów Dnia Siódmego, domagał się od niego oczyszczenia przywództwa Kościoła z nazistowskich elementów (kwiecień 1947)[13]. Minck odpowiedział, że każdy odpowiada za swe czyny przed Bogiem[14].

W lipcu 1950 roku na konferencji generalnej w San Francisco Minck ponownie został nominowany na przewodniczącego, jednak Wilhelm Müller zarzucił Minckowi brak stanowczości wobec nazistów. Nominacja Mincka została odrzucona, a w jego miejsce wybrany został Müller. Część niemieckiej delegacji kwestionowała ważność tych wyborów[15].

Stosunek do nazizmuEdytuj

Adolf Minck, gdy tylko został zwierzchnikiem niemieckiego KADS w 1933 roku, oświadczył: „My nie jesteśmy nieprzygotowani do nowego porządku”. Zapewniał także, że dopomoże w przygotowaniu drogi dla nowego porządku. Miało to miejsce trzy miesiące po tym, jak Adolf Hitler został kanclerzem[16]. Dojście Hitlera do władzy uznał za ożywczy powiew ducha reformacji[17].

29 kwietnia 1936 roku nazistowskie państwo zabroniło prowadzenia działalności adwentystom reformowanym. Niemal natychmiast władze KADS wydały dyrektywę, w której zabroniono swoim wyznawcom utrzymywania kontaktów z reformowanymi adwentystami[16]. Polecono też wyłączyć z Kościoła wszystkich adwentystów o żydowskim pochodzeniu i zabroniono udzielania im pomocy[18].

W 1940 roku oświadczył, że każdy adwentysta wypełni swój obowiązek „podczas tego czasu wojny” i powołał się na tekst z Rz 7,12 (Prawo jest święte i przykazanie święte)[19]. 4 kwietnia 1941 roku nazistowskie państwo zabroniło adwentystom prowadzenia działalności w Gdańsku i Prusach Zachodnich. 24 czerwca tego roku – trzy dni po napaści na ZSRR – Adolf Minck w piśmie do gauleitera z Gdańska przekonywał o tym, że Kościół adwentystów wiernie służy III Rzeszy, zapewniał też, że „służba dla III Rzeszy to jego najszlachetniejszy obowiązek”[20].

Aż do końca trwania III Rzeszy wykonywał wszelkie polecenia nazistowskiej władzy, nawet te, w których domagano się wykonywania prac w sobotę[21]. Po zakończeniu wojny oświadczył: „Miecz Damoklesa wisiał nad nami przez wszystkie te lata”[22].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • J. Harold Alomia. Fatal Flirting: The Nazi State and the Seventh-day Adventist Church. „Journal of Adventist Mission Studies”. Vol. 6 [2010], No. 1, Art. 2, 2010. 
  • Grave of Adolf Minck (4 Sep 1883 - 16 May 1960) at Waldfriedhof Zehlendorf in Berlin. W: billiongraves.pl [on-line]. [dostęp 2020-09-16].
  • Roland Blaich. Religion under National Socialism: The Case of the German Adventist Church. „Central European History”. Vol. 26, No. 3, s. 255-280, 1993. 
  • Daniel Heinz: Freikirchen und Juden im »Dritten Reich«: Instrumentalisierte Heilsgeschichte, antisemitische Vorurteile und verdrängte Schuld. Göttingen: V&R, 2011. ISBN 978-3-89971-690-0.
  • Zachariasz Łyko: Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. Historia, nauka, ustrój, posłannictwo. Warszawa: Znaki Czasu, 2000, s. 1-525. ISBN 83-87188-82-4.
  • Zdravko Plantak: The Silent Church: Human Rights and Adventist Social Ethics (Seventh-Day Adventism, Human Rights and Modern Adventist Soc). New York: St. Martin's Press, 1998. ISBN 978-0-333-72448-4.
  • Corrie Schroder: Seventh Day Adventists. UCBS, 2003.
  • Matthias Scheel. Schuldverarbeitung und Schuldbekenntnisse der Freikirchen nach dem Dritten Reich. „Theologie - Historische Theologie, Kirchengeschichte”, April 2010. 
  • Erwin Sicher. Seventh-day Adventist Publications and The Nazi Temptation. „Spectrum”. Volume 8, Number 3, March 1977. 
  • Russell R. Standish, Colin D. Standish: Half a Century of Apostasy: The New Theology's Grim Harvest 1956–2006. Victoria, Australia: Highwood Books, 2006, s. 252. ISBN 1-920-892-57-5. (ang.)
  • Yearbook of the Seventh Day Adventist Church Denomination. Washington: Review and Herald Publishing Association, 1921.
  • Yearbook of the Seventh Day Adventist Church Denomination. Washington: Review and Herald Publishing Association, 1925.
  • Yearbook of the Seventh Day Adventist Church Denomination. Washington: Review and Herald Publishing Association, 1932.
  • Yearbook of the Seventh Day Adventist Church Denomination. Washington: Review and Herald Publishing Association, 1933.
  • Yearbook of the Seventh Day Adventist Church Denomination. Washington: Review and Herald Publishing Association, 1952.

Linki zewnętrzneEdytuj