Otwórz menu główne

Afanasij Pawłantiewicz Biełoborodow (ros. Афанасий Павлантьевич Белобородов) (ur. 31 stycznia 1903[1], zm. 1 września 1990 Moskwa) – radziecki wojskowy, generał armii, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego.

Afanasij Pawłantiewicz Biełoborodow
Афанасий Павлантьевич Белобородов
Ilustracja
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1903
Akinino
Data i miejsce śmierci 1 września 1990
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1919-1920
1923-1990
Siły zbrojne Red star.svg Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona
Stanowiska dowódca 43, 1 Armii, 5 Gwardyjskiej Armii, 39 Armii
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji
II wojna światowa
Odznaczenia
Bohater Związku Radzieckiego Bohater Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa kl. I Order Suworowa kl. II Order Kutuzowa kl. II Order Wojny Ojczyźnianej kl. I Order „Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się we wsi Akinino w obwodzie irkuckim. Ukończył 3-klasową szkołę wiejską.

W 1918 roku na ochotnika wstąpił do oddziału czerwonych partyzantów Uworowa działającego w guberni irkuckiej. W 1919 roku wraz z tym oddziałem wszedł w skład Armii Czerwonej. Brał udział w walkach na Dalekim Wschodzie. W 1920 roku ciężko zachorował i został zwolniony z wojska.

W 1923 roku ponownie wstąpił do Armii Czerwonej i rozpoczął naukę w Irkuckiej Szkole Piechoty, w związku z jej likwidacją przeniesiony został do 11 Niżnogrodzkiej Szkoły Piechoty, którą ukończył w 1926 roku. Po jej ukończeniu został dowódcą plutonu w 6 Chabarowskim Pułku Piechoty.

W 1929 roku ukończył Leningradzki Wojskowo-Polityczny Kurs im. F. Engelsa i został politrukiem a później dowódcą kompanii 107 pułku piechoty 36 Zabajkalskiej Dywizji Strzeleckiej. Uczestniczył w walkach w czasie konfliktu o Kolej Wschodniochińską, początkowo jako politruk a później dowódca kompanii.

W 1933 roku wstąpił do Akademii Wojskowej im. Frunzego i którą ukończył w 1936 roku. Po ukończeniu akademii od listopada 1936 roku pomocnikiem szefa, a następnie szefem oddziału operacyjnego sztabu 66 Dywizji Strzeleckiej. W marcu 1939 roku został szefem wydziału operacyjnego sztabu 31 Korpusu Strzeleckiego, a w listopadzie 1940 roku dowódcą 43 Korpusu Strzeleckiego i w maju 1941 roku szefem wydziału wyszkolenia bojowego Frontu Dalekowschodniego.

Po ataku Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 roku został dowódcą 78 Dywizji Strzeleckiej w składzie 15 Armii Frontu Dalekowschodniego. W listopada 1941 roku dywizja został przerzucona na zachód, gdzie w składzie 16 Armii Frontu Zachodniego wzięła udział w bitwie pod Moskwą. Dywizja wyróżniła się w walkach i została przemianowana na 9 Gwardyjską Dywizję Strzelecką, a on otrzymał stopień generała.

W październiku 1942 roku został dowódcą 5 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego w składzie 3 Armii Uderzeniowej, a następnie w sierpniu 1943 roku został dowódcą 2 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego w składzie 39 Armii.

W dniu 22 maja 1944 roku został dowódcą 43 Armii dowodził nią w walkach na terenie Białorusi.

W dniu 22 lipca 1944 roku otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego za osobiste męstwo i umiejętne dowodzenie armią w czasie walk w rejonie Witebska.

Następnie dowodził nią w walkach na terenie republik nadbałtyckich i w operacji wschodniopruskiej i blokadzie wojsk niemieckich w Kurlandii.

W dniu 19 kwietnia 1945 roku został po raz drugi wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego za osobiste męstwo i umiejętne dowodzenie w czasie szturmu Królewca.

W sierpniu 1945 roku został dowódcą 1 Armii 1 Frontu Dalekowschodniego i dowodził nią w czasie operacji kwantuńskiej.

Po zakończeniu wojny nadal dowodził 1 Armią do kwietnia 1946 roku, a następnie został dowódcą 5 Gwardyjskiej Armii wchodzącej w skład Centralnej Grupy Wojsk. W latach 1947 – 1953 dowodził 39 Armią stacjonującą w Port Artur.

W latach 1953 – 1955 komendant Wyższych Kursów Strzelecko-Taktycznych Doskonalących Oficerów „Wystrieł” i główny doradca wojskowy Ministra Obrony Czechosłowacji, a od października 1955 roku dowódca Woroneskiego Okręgu Wojskowego.

W maju 1957 roku został szefem Wydziału Kadr Ministerstwa Obrony i równocześnie członkiem kolegium Ministerstwa Obrony ZSRR. W marcu 1963 roku został dowódcą Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, którym dowodził do 1968 roku.

Od 1968 roku w Grupie Inspektorów Generalnych Ministerstwa Obrony ZSRR.

Zmarł w Moskwie, pochowany został w cmentarzu wojennym w miejscowości Sniegiri, rejon istriński, obwód moskiewski, gdzie pochowani są żołnierze polegli w bitwie pod Moskwą.

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Praca zbiorowa: Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 22-24. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)
  • Praca zbiorowa pod redakcją marsz. A. Grieczko: Советская военная энциклопедия T. 1. Moskwa: Воениздат, 1976, s. 426-427. (ros.)
  • Praca zbiorowa: Военный энциклопедический словарь T. 1. Moskwa: Большая Российская энциклопедия, 2001, s. 158. ISBN 5-85270-219-6.
  • Белобородов Афанасий Павлантьевич (ros.). Герои страны. [dostęp 2012-01-17].