Otwórz menu główne

Afanasij Szczegłow

Afanasij Fiodorowicz Szczegłow (ros. Афанасий Фёдорович Щеглов, ur. 15 stycznia 1912 we wsi Michali w guberni twerskiej, zm. 28 stycznia 1995 w Moskwie) – radziecki generał armii, Bohater Związku Radzieckiego (1944), członek KPZR od 1939.

Afanasij Fiodorowicz Szczegłow
Афанасий Фёдорович Щеглов
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1912
Michali
Data i miejsce śmierci 28 stycznia 1995
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 19291984
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona, Armia Radziecka (1929–1984)
Stanowiska dowódca 63 Gwardyjskiej Dywizji Strzeleckiej, 30 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego, przedstawiciel Układu Warszawskiego w Polsce
Główne wojny i bitwy Wojna zimowa (1939-1940), obrona Leningradu
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order LeninaOrder LeninaOrder Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Suworowa II klasy Order Aleksandra Newskiego (Związek Radziecki) Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia Order Czerwonej Gwiazdy Order „Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III stopnia

ŻyciorysEdytuj

Afanasij Szczegłow urodził się 2 stycznia?/15 stycznia 1912 roku we wsi Michali w guberni twerskiej (obecnie położona w rejonie oleninskim, na terenie obwodu twerskiego. Pochodził z rodziny chłopskiej. Służbę w Armii Czerwonej pełnił od 1929. W 1933 ukończył Połączoną Szkołę Wojskową Ogólnorosyjskiego Komitetu Wykonawczego (szkoła wojsk wewnętrznych). W 1939 ukończył studia w Akademii Wojskowej im. M. Frunzego.

Uczestnik wojny radziecko-fińskiej i II wojny światowej. W latach 1941–1942 dowodził pułkiem artylerii na Froncie Północnym. W 1943 dowódca 63 Gwardyjskiej Dywizji Strzeleckiej, w 1944 dowódca 30 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego w składzie 42 Armii na Froncie Północnym, a następnie - na Froncie Leningradzkim. W czasie obrony Leningradu nazywany przez Niemców „ryżą śmiercią”. Za jego głowę Niemcy wyznaczyli nagrodę 100 tys. marek. Przyjmował kapitulację zgrupowania niemieckiego w Kurlandii.

Po wojnie pełnił służbę w Wojskach Obrony Powietrznej Kraju. Dowódca Okręgu OPK w Baku w latach 1959–1966. Od lipca 1966 pierwszy zastępca głównodowodzącego Wojsk Obrony Powietrznej Kraju ZSRR. Od kwietnia 1974 do 1984 przedstawiciel Naczelnego Dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego w Polsce.

W okresie „Solidarności” w Polsce 1980–1981 wywierał naciski na polskie władze partyjne i wojskowe do brutalnego rozprawienia się z opozycją polityczną. Był jednym ze współautorów planu obrony przeciwlotniczej Egiptu w czasie wojen z Izraelem w 1967 oraz 1973.

Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 6–8 kadencji. Zmarł 28 stycznia 1994 roku. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj