Aiguilles d’Arves

Aiguilles d’Arves – (pol. Igły Arves) - zespół trzech wyraźnie odrębnych szczytów w postaci potężnych, skalnych turni w masywie Arves w Alpach francuskich, na południe od Maurienne:

  • L’Aiguille Meridionale (Igła Południowa; 3514 m n.p.m.) - najwyższy szczyt całego masywu;
  • L’Auguille Centrale (Igła Centralna; 3513 m n.p.m.);
  • L’Aiguille Septentrionale (Igła Północna; dwuwierzchołkowa: 3364 i 3358 m n.p.m.).
Aiguilles d’Arves
Ilustracja
Aiguilles d' Arves, widziane z masywu Cerces. Od lewej do prawej: L’Aiguille Meridionale, L’Auguille Centrale i dwuwierzchołkowa

L’Aiguille Septentrionale

Państwo

Francja Francja, Sabaudia

Położenie

Sabaudia

Pasmo

Massif des Arves

Wysokość

3514 m n.p.m.

Położenie na mapie Francji
Mapa konturowa Francji, po prawej nieco na dole znajduje się czarny trójkącik z opisem „Aiguilles d’Arves”
45°07′23″N 6°20′04″E/45,123056 6,334444

PołożenieEdytuj

Szczyty Igieł Arves, położone około pięćdziesięciu kilometrów na wschód od Grenoble, w masywie Arves, należą do dorzecza Maurienne i oddzielają doliny Arvan na zachodzie i Valloirette na wschodzie. Jedynie południowa igła okrywa basen Oisans. Znajdują się na granicy departamentów Sabaudia i Alp Wysokich.

HistoriaEdytuj

Centralny szczyt (L'Aiguille Centrale) został po raz pierwszy zdobyty przez braci Pierre’a Alexisa i Benoît Nicolasa Magnina z pobliskiego Saint-Michel-de-Maurienne 2 września 1839 roku. Jako dowód zbudowali oni na nim kopiec z kamieni i zostawili dwie sardyńskie monety pod skałą na szczycie[1].

Południowy szczyt (L’Aiguille Meridionale) po raz pierwszy zdobyli szwajcarscy przewodnicy górscy, Christian i Ulrich Almer oraz ich amerykański klient, W.A.B. Coolidge z Nowego Jorku. W latach 70 i 80 XIX wieku Coolidge dokonywał pierwszych wejść na szczyty, szczególnie w Alpach Delfinackich. Wcześniej ta sama grupa wspięła się na L’Auguille Centrale, w 1874 r. Na szczycie znaleźli wprawdzie kopiec zbudowany przez braci Magninów, ale przypisali go legendarnemu łowcy kozic. Dzień po zdobyciu L’Aiguille Meridionale, w 1878 Benoît Magnin poinformował ich o swoim wejściu, które miało miejsce 39 lat wcześniej[1].

GeografiaEdytuj

 
„Zły krok” na Aiguille Méridionale d’Arves pokazuje Ludwiga Purtschellera i Karla Blodiga. Ilustracja: E.Compton, 1895

Szczyty tworzące Aiguilles d’Arves.

Nazwa Tłumaczenie Wysokość Pierwsze wejście
L’Aiguille Meridionale Igła Południowa 3514 m Ojciec i syn Almer i W.A.B. Coolidge, 22 lipca 1878
L’Aiguille Centrale Igła Centralna 3513 m Pierre Alexis i Benoît Nicolas Magnin, w 1839
L’Aiguille Septentrionale, Bec Nord Igła Północna, wierzchołek północny 3364 m W.A.B. Coolidge, ojciec i syn Almer, 23 lipca 1878
L’Aiguille Septentrionale, Bec Sud Igła Północna, wierzchołek południowy 3358 m Margaret Brevoort i W.A.B. Coolidge, 3 lipca 1873
  • Szczyt L'Aiguille Septentrionale jest również znany pod nazwą Tête de Chat ("Głowa Kota"), co wiąże się z jego charakterystyczną sylwetą.
  • Pierwszego trawersowania wszystkich trzech szczytów (w trakcie trzydniowej wspinaczki) dokonali w 1902 r. E. Pichl i E. Hacker.
 
Panoramiczny widok masywu Aiguilles d'Arves z drogi w rejonie Saint-Jean-d'Arves

PrzypisyEdytuj

  1. a b Benoît Nicolas Magnin: The Alpine Journal (ang.). books.google.de. [dostęp 1895].zły zapis daty dostępu

Linki zewnętrzneEdytuj