Akwizycja języka, przyswajanie języka – stopniowe nabywanie umiejętności językowych i komunikacyjnych w danym języku, tj. umiejętności rozumienia danego języka i mówienia nim. Pojęcie to odnosi się zwykle do nabywania mowy ojczystej przez dziecko, ale bywa także odnoszone do dorosłych. Niekiedy akwizycja językowa jest odróżniana od nauki języka jako procesu kontrolowanego[1].

Akwizycja mowy ojczystej jest związana z ogólnym rozwojem dziecka, z rozwojem jego myślenia i zdolności poznawczych[1]. W odpowiednich warunkach dziecko zdrowe opanowuje warstwę dźwiękową języka, system gramatyczny, a także wystarczający zasób słownictwa, semantykę i pragmatykę, przy czym proces ten ma przebieg stopniowy[1].

Akwizycja językowa jest przedmiotem zainteresowań językoznawstwa, jak też psychologii, pedagogiki, logopedii i medycyny[1]. Badania w zakresie akwizycji języka przybierają zatem charakter interdyscyplinarny[1].

Akwizycja językowa może się wiązać z przyswajeniem różnych dialektów, np. lokalnego bądź środowiskowego wariantu języka oraz prestiżowej odmiany standardowej[2][3].

Przypisy

edytuj
  1. a b c d e Saicová Římalová 2017 ↓.
  2. Clark 2003 ↓, s. 373.
  3. Jeff Siegel, Social Context, [w:] Catherine J. Doughty, Michael H. Long (red.), The Handbook of Second Language Acquisition, Malden–Oxford: Blackwell Publishing, 2003, s. 201, DOI10.1002/9780470756492.ch8, ISBN 978-1-4051-5188-7, ISBN 978-0-6312-1754-1, ISBN 978-0-4707-5649-2, OCLC 437159247 (ang.).

Bibliografia

edytuj