Aldobrandino I d’Este

Aldobrandino I d’Este (ur. ok. 1190 w Ferrarze, zm. 1215 w Ankonie) – markiz Ferrary i Este od 1212 do 1215, Ankony w 1212, markiz Mantui i podesta Werony od 1212 do 1213.

Aldobrandino I d’Este
senior Ferrary
Ilustracja
Aldobrandino I d'Este
ilustracja herbu
markiz Ferrary i Este
Okres od 1212
do 1215
Poprzednik Azzo VI
Następca Azzo VII
Dane biograficzne
Dynastia D’Este
Data i miejsce urodzenia ok. 1190
Ferrara
Data i miejsce śmierci 1215
Ankona
Ojciec Azzo VI d’Este
Matka Zofia
Żona nieznana z imienia
Dzieci Beatrycze d'Este

Był najstarszym synem małżeństwa Azzo VI d'Este i jego pierwszej żony Zofii de Maurienne, córki Humberta III Sabaudzkiego i Klemencji z Zähringen. W listopadzie 1212 zmarł jego ojciec, a Aldobrandino jako najstarszy syn przejął po nim marchię esteńską i tytuł markiza Ankony, potwierdzony dla jego ojca przez Otto IV Welfa i papieża Innocentego III. W 1213 w wyniku wojny z Padwą utracił Este, Montagnanę i Scodosię.

W polityce zagranicznej był tak jak ojciec przeciwnikiem Otto IV i wspierał Innocentego III. Za jego rządów szczególnie zagrożona była Ankona, o którą starali się hrabiowie Celano, władcy Padwy oraz Ezzelino II da Romano. Jego walki z Padwą zakończyły się porażką. Warunki zmusiły go do wzięcia pożyczki, za zabezpieczenie której został wzięty jego przyrodni brat, przyszły markiz Azzo VII d’Este. Wkrótce potem pokonał wojska hrabiego Celano.

Aldobrandino I zmarł nagle w 1215 w wieku zaledwie 25 lat, prawdopodobnie otruty. W momencie jego śmierci ród Este utracił kontrolę nad Ankoną i tytuł markiza Ankony był aż do 1330 czysto tytularny. Dodatkowo w 1222 jego ród stracił kontrolę nad Ferrarą. Następcą Aldobrandina był przyrodni brat Azzo VII.

Z nieznaną żoną miał córkę Beatrycze (ur. ok. 1215, zm. 1245), która od 1234 była trzecią żoną króla Węgier Andrzeja II i miała z nim (ojcostwo niepewne) syna Stefana Pogrobowca. Po śmierci Andrzeja w 1235 Beatrycze powróciła do Włoch.

BibliografiaEdytuj