Otwórz menu główne

Aleja Prymasa Tysiąclecia w Warszawie

ulica w Warszawie

Aleja Prymasa Tysiąclecia – trasa szybkiego ruchu na osi północ-południe przebiegająca w zachodniej części Warszawy.

Flag of Warsaw.svg Warszawa
aleja
Prymasa Tysiąclecia
Szczęśliwice, Stara Ochota, Odolany, Czyste, Ulrychów, Młynów, Koło, Fort Bema
Widok w kierunku ul. Górczewskiej
Widok w kierunku ul. Górczewskiej
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
aleja Prymasa Tysiąclecia
aleja Prymasa Tysiąclecia
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
aleja Prymasa Tysiąclecia
aleja Prymasa Tysiąclecia
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
aleja Prymasa Tysiąclecia
aleja Prymasa Tysiąclecia
Ziemia52°14′44,0″N 20°57′27,0″E/52,245556 20,957500
Długość 5 km
Dzielnice Ochota,
Wola,
Bemowo
Zdjęcie
Widok w kierunku tuneli koło Dworca Warszawa Zachodnia/Ronda Zesłańców Syberyjskich
Widok w kierunku tuneli koło Dworca Warszawa Zachodnia/Ronda Zesłańców Syberyjskich

Spis treści

OpisEdytuj

W latach 30. XX w., w czasie modernizacji kolejowego węzła warszawskiego, zbudowano tunel pod torami głównymi w ciągu ulicy Józefa Bema, która biegła wzdłuż murów m.in. fabryki Lilpop, Rau i Loewenstein, zniszczonej przez Niemców w 1944 roku. Po wojnie tunel nie był używany aż do lat 60. XX w.

W związku z koniecznością zbudowania tam szerokiej arterii obwodowej, zaprojektowano trasę przez dawne tereny fabryki Lilpopa, łączącą Ochotę z Wolą i wykorzystującą tunel pod torami, który został też wydłużony (pod tory skrętu z obwodnicy w kierunku zachodnim i poszerzony o niewykończone wcześniej nawy. Trasę, o nazwie aleja Rewolucji Październikowej, zaprojektowano po zewnętrznej stronie obwodnicy kolejowej, aby nie krzyżowała się z nią, stąd charakterystyczny kształt trasy. 5 marca 1973 oddano do użytku odcinek pomiędzy Alejami Jerozolimskimi, a ulicą Górczewską, trasą ruszyła specjalnie uruchomiona linia autobusowa (wówczas 184, po 1979 połączona z linią 167)[1]. W tunelu przy Dworcu Zachodnim przejazd był bardzo wąski – mieściły się tylko 2 autobusy, pozostała przestrzeń pod torami była wypełniona ziemią. Aleja Rewolucji Październikowej wchłonęła wybudowaną w 1963 ulicę Nowo-Bema, którą od grudnia 1963 kursowały tramwaje linii 11 i 34. U zbiegu alei i Wolskiej znajdowała się pętla tramwajowa. 30 czerwca 1990 zawieszono ruch tramwajowy w związku z przygotowaniami do budowy estakad[2]. Prace rozpoczęły się w II połowie 1990, ale po kilkudziesięciu miesiącach je przerwano. Przez kilka lat jako pomniki budowy zostały słupy estakady przyszłej trasy nad ulicami Kasprzaka i Wolską oraz prawie gotowy wiadukt nad ulicą Górczewską. Za ul. Górczewską w stronę Powązek trasa była planowana, ale praktycznie budowy na tym odcinku nie prowadzono.

Planowano także połączenie arterii z ulicą Zygmunta Krasińskiego[3][4].

W 1997 wznowiono prace nad budową Alei Prymasa Tysiąclecia, poszerzono i udrożniono tunel przy Dworcu Zachodnim (obecnie dostępne są 3 pasy w każdym kierunku), a w listopadzie 2000 oddano trasę do użytku.

Po stronie Ochoty część dawnej ulicy Bema na osi tunelu (obecnie al. Bohaterów Września) również pozostała na uboczu, gdyż przedłużenie trasy skierowano w ulicę Bitwy Warszawskiej 1920 r. (d. Wery Kostrzewy).

Aleja stanowi część drogi krajowej DK7.

NazwaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Trasbus, portal komunikacji miejskiej w Warszawie, linia 184
  2. jw. linia 11
  3. Plan miasta Warszawa, wyd. jedenaste, Warszawa/Wrocław: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1984.
  4. Warszawa: atlas aglomeracji 1:20 000. Wyd. pierwsze. Warszawa: Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1996. ISBN 83-7000-086-X.
  5. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 987. ISBN 83-01-08836-2.