Aleja Wojska Polskiego w Warszawie

ulica w Warszawie

Aleja Wojska Polskiego – ulica w dzielnicy Żoliborz w Warszawie.

aleja Wojska Polskiego
Żoliborz
Ilustracja
Al. Wojska Polskiego w latach 60. XX wieku
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 1,2 km
Przebieg
Ikona ulica z prawej.svg 52 m ul. Mierosławskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 170 m ul. Śmiała
Ikona ulica rondo.svg światła 256 m pl. Inwalidów
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 582 m ul. Felińskiego
Ikona ulica z lewej.svg 659 m ul. Bitwy pod Rokitną
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 759 m ul. Kozietulskiego/ul. Or-Ota
Ikona ulica z prawej.svg 849 m ul. Wieniawskiego
Ikona ulica z lewej.svg 895 m ul. ks. Boguckiego
Ikona ulica z prawej.svg 945 m ul. Brodzińskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg 1010 m ul. Wyspiańskiego/
ul. Gołębiowskiego
Ikona ulica plac.svg światła 1110 m pl. Grunwaldzki
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
aleja Wojska Polskiego
aleja Wojska Polskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
aleja Wojska Polskiego
aleja Wojska Polskiego
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
aleja Wojska Polskiego
aleja Wojska Polskiego
Ziemia52°15′48,8″N 20°59′09,1″E/52,263556 20,985861

OpisEdytuj

 
Aleja Wojska Polskiego – jezdnia północna (w kierunku placu Grunwaldzkiego)

Aleję zaprojektował ją w latach 20. XX wieku A. Jawornicki. Aleja Wojska Polskiego miała połączyć plac Gwardii na Cytadeli z placem Grunwaldzkim. Od 1923 wzdłuż niej zaczęła powstawać luźna zabudowa willowa i jednopiętrowa.

Aleja rozpoczyna się od ulicy Ludwika Mierosławskiego, dalej biegnie przez plac Inwalidów do placu Grunwaldzkiego. Posiada dwie jezdnie, po jednym pasie ruchu każda, które są od siebie oddzielone bardzo szerokim pasem zieleni. Była to najszersza ulica w przedwojennej Warszawie (ok. 80 metrów).

W okresie okupacji niemieckiej nazwa ulicy została zmieniona na Sportallee (aleja Sportowa)[1]. Mieszkańcy nie używali jednak tej nazwy[2].

Podczas II wojny światowej częściowemu zniszczeniu uległa zabudowa przy narożu placu Inwalidów oraz między ulicami: Felińskiego i Stołeczną (obecnie ul. ks. Jerzego Popiełuszki).

W latach 1955–1961 zaczęto wznosić wzdłuż niej piętrowe budynki[3].

Ważniejsze obiektyEdytuj

MieszkańcyEdytuj

  • Artur Oppman – pułkownik Wojska Polskiego, poeta, publicysta, pamiętnikarz, mieszkał pod nr 11
  • Kazimierz Jeżewski – pedagog, twórca Towarzystwa Gniazd Sierocych, mieszkał przy pod nr 20 w latach 1940–1948
  • Konrad Millak – pułkownik Wojska Polskiego, historyk weterynarii, mieszkał pod nr 23 w latach 1929–1969
  • Witold Zawadowski – pułkownik Wojska Polskiego, profesor doktor medycyny, pionier polskiej szkoły radiologicznej, mieszkał pod nr 3 w latach 1941–1980
  • Krzysztof Komeda – pianista i kompozytor jazzowy, mieszkał przy pod nr 12 w latach 1961–1969

PrzypisyEdytuj

  1. Andrzej Krzysztof Kunert: Pamięć II wojny światowej w nazewnictwie ulic Warszawy [w:] Śladami nazw miejskich Warszawy. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2012, s. 66. ISBN 978-83-62189-21-2.
  2. Krzysztof Dunin-Wąsowicz: Na Żoliborzu 1939–1945. Warszawa: Książka i Wiedza, 1984, s. 39. ISBN 83-05-11180-6.
  3. Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1975, s. 754